The Scene - Code (2012)

Het album heet niet "Overal" - de titel van de eerste single -, maar "Code".

Goede sound klink te gek als vanouds teksten zijn ook goed

The Scene is weer terug met hun authentieke geluid, zonder hopeloos ouderwets te worden. Goede songs met gebruik van samples.
De stem van Thé is veel beter geworden sinds hij gestopt is met roken .

De plaat klink vlot en er staan echt pareltjes op zoals: "Mooi", "Dier" en "Overal".
Van mij mogen er nog vele CD's volgen

This is real maar nu echt. Prachtig

Precies, het authentieke geluid is terug! Tot nu toe een aangename verrassing, normaal zie je het wel eens aankomen maar voor mij was deze plaat er ineens. Prettig om de vertrouwde stem van Thé weer eens te horen. The Scene is voor mij weer in goede vorm.

Altijd een zwak voor the scene gehad. Lekker album.

Yep, een prima album van Thé en zijn bende.
Ze rocken lekker weg ... deze plaat wordt elke draaibeurt beter.
Jammer dat nog zo weinig jeugdigen en jong-van-harten de weg vinden naar deze mooie cd.

Ja, het is niet makkelijk voor The Scene om zich in de picture te spelen. Erg jammer als je zo'n dijk van een plaat maakt.

prima album van the scene!!

Wat een lyrische reacties allemaal. Ik hoor het helaas (nog) niet. In mijn optiek wordt het niveau van toppers 'Blauw', 'Open' en 'Avenue' hier nergens gehaald. Vind het meer een vervolg op het al behoorlijk mindere 'Marlene'.

Wat een ontzettend fijne topplaat. Zelden dat ik zo vaak een cd achter elkaar aan het draaien ben. Nummer 1 in mijn rotatielijst, maar nrs. 2 tot en met 5 al een paar dagen niet meer gehoord.

Zeer onder de indruk van deze Scene....geeft alle hippe bandjes van 2012 het nakijken.
Eén van de allermooiste Nederlandstalige platen ooit.

"Iedereen is van de wereld", "open", "rigoreus" en blauw"; cultureel hoogstaand Nederlands muziekgoed van de band The Scene. Na een tijd van stilte zijn ze er weer als de pinken bij. De laatste albums die stammen uit 2007 (album draagt ook deze titel) en "liefde op doorreis" uit 2009, albums die als niemanddallen aan ons zijn voorbijgegaan is The Scene gelukkig als vanouds terug met "code".

Bij het in de cd-lade leggen van code gaan gedachten aan me voorbij... Gedachten van vooroordelen als "het kan niet waar zijn dat dit album zo lekker is als hun beste album "open" van inmiddels al weer 20 jaar geleden." Thé Lau, zanger en frontman van de band heeft niet stil gezeten al die jaren; hij heeft boeken geschreven, een en ander met andere artiesten gemaakt..... En dan nu, code, weer samen met de band die ik in mijn jeugd adoreerde.

De spanning stijgt als de eerste klanken van het album de kamer vullen... Herkenning is direct daar. Rauw, oprecht, puur en stuwend; The Scene zoals ze op haar best is. Het intense geluid doet me gelijk denken aan het beste album tot dan, "open".

De opener "echt" begint en heeft de volgende tekst:

In spanning nader ik je lichaam - op de muur zakt mijn schaduw weg
Ik nader je lichaam als een dichter - die zijn woorden is verloren en niets zegt

Mezelf geef ik hier op, en mijn religie - als ik nu duik kom ik er nooit uit
Vaarwel naar mijn verstand en mijn ambitie - welkom voor mijn levenslange bruid

Misschien wordt het een visioen, misschien een boze droom - wie weet wat het eind is als het pleit zal zijn beslecht - dit is echt!

Fluister fluister fluister lieverd fluister - je woordenloze klanken in mijn oor
O, ik luister graag naar je gefluister - 't is de muziek die ik het liefste hoor

Wow - ik waan me in een wereld die me meetrekt en niet meer loslaat. Dan de tweede track van het album, tevens de single, "overal".

"Water en vuur" is opzwepend en stuwend zoals "iedereen is van de wereld" dat was in 1990. Het album is perfect; op het nummer "stip" komt Lange Frans voorbij, die al eerder met Thé Lau "zing voor me" uitbracht. Dit kan zomaar de tweede single worden en de top 10 in, wat een hitpotentie bezit dit nummer.

"Hel" is een mooi rustpunt op het album, met de prachtige tekst die ik jullie niet wil onthouden...

Als heel het dorp zocht ik het vuur - als heel het dorp vond ik de hel
Die was niet van lange duur - nauwelijks langer dan een tel

Dan nog een tel en dan een uur - een dronken zoektocht naar genot
Totaal de weg kwijt, los van 't stuur - tot slot verzadigd en kapot

De hel is de hemel - de hemel is de hel
De hemel is wijd open - de hel bezit een poort

De hemel is de zomer - door geen bliksemschicht gestoord
De hel is de hemel - voor meesters van het spel

Als heel het dorp zocht ik het licht - maar vond ik in de duisternis
Een kort en morsig straatgedicht - waarvan de laatste regel is:


De hel is dus de hemel - de hemel is de hel
De hemel is wijd open - de hel bezit een poort
De hemel is dus open - door geen donderslag gestoord
De hel is dus de hemel - voor meesters van het spel
De hel is dus de hemel - voor meesters van het spel


De titeltrack "code" is politiek geladen, waarbij het volk in opstand komt tegen de onderdrukking van de dictator en zich uiteindelijk ziet te bevrijden van het regime.

Zo zit "code" vol met goed opgebouwde songs met dito teksten. Wellicht het beste Nederpop album van het nog jonge jaar 2012? De tijd zal het ons leren. Een ding is zeker: "code" zal nog lang nadreunen door de kamer de komende tijd....

Ik ben al sinds mijn jeugd fan van The Scene en moet bekennen dat ik erg tevreden ben met dit album. Ik lees veel over "open," blauw," en de kliek, maar dit album doet me vooral denken aan "Avenue de la Scene."
En laat dat nou precies mijn favoriete album zijn, De funk en rock zijn nog steeds aanwezig, alsmede de soms wat duistere/filosofische kant.

Geweldig album!

The Scene heeft met Blauw/Rigoreus/Iedereen is van de Wereld en Open hele mooie nummers achter gelaten...hoewel ze met dit Code nog niet uitgespeeld zijn. Maar wat de zang van Lau betreft had dat best wel gemogen. Want dat was toch al niet de sterkste troef van The, maar hierbij vergeleken klinkt Dylan nog als een nachtegaal. De teksten zullen Peter Slager van Blof wel aanspreken, want echt hout snijd het niet. En een The die sensueel een tekst declameert zit ik al helemaal niet op te wachten. Milf Blom laat nog mooie riedeltjes horen en het stuwende wat zo kenmerkend is voor The Scene is ruimschoots aanwezig. Maar memorabel vind ik het niet meer.

Aardig album, zo na de eerste luisterbeurten. Het kan beide kanten opgaan denk ik: of dit verveelt heel snel, of er blijft echt wat hangen. Wat in elk geval blijft hangen is de nare smaak die de bijdrage van Lange Frans bij me achterlaat. Typisch geforceerd van beide kanten.

Ik zou me niet zo storen aan Lange Frans als hij de 'ij' normaal zou kunnen uitspreken. Hij is er als de kippen bêh? Nee Frans, schapen zeggen bêh. Kippen kakelen.

Ik kende The Scene nog niet en dit was dus mijn kennismaking met de band. The Lau was wel bekend bij mij, vanwege zijn deelname aan de DWDD recordings, waar hij Happy Xmas (War Is Over) van John Lennon en Yoko Ono vertolkte. Dat deed mij toen wel wat. Het is niet echt een goede zanger te noemen, maar hij bracht dat nummer toen wel met een behoorlijke dosis emotie, wat dan een heleboel vergoed natuurlijk.

Dit album doet mij helemaal niets. De zang is zwaar oninteressant, ik voel compleet geen emotie en de de composities vind ik ook niet geweldig en in sommige gevallen zelfs slecht. Het nummer Water en Vuur spant de kroon. Wie bedenkt zoiets en durft het dan ook nog op plaat te zetten? Nee, dit is niets voor mij. Niets mis met Nederlandstalige muziek, maar hier wordt ik niet vrolijk van.

De teksten hebben mij ook weinig gedaan en heb geen zin kunnen onthouden. De overige platen van deze band zijn bij mij dus onbekend en misschien zijn die wel vele malen beter in mijn oren, maar deze plaat heeft er niet voor gezorgd dat ik met enthousiasme uitkijk naar die eerdere albums. Misschien dat eerdere album nog op mijn pad komen, maar ik ga ze niet op dat pad leggen.

Géén emotie, slechte composities?!?! Luister nog eens een paar keer en vergelijk dit eens met de vele andere Nederlandstalige bandjes.
Dit kan je bijna niet serieus nemen. Excusez moi!

Je hoeft het ook niet serieus te nemen, maar je zou ook kunnen denken dat smaken nu eenmaal verschillen. Iedereen ervaart muziek op zijn eigen manier. Ik ervaar op dit album weinig emotie en de composities vond ik ook niet fantastisch en dat is ook een kwestie van smaak. Emotie is trouwens niet iets waar je je vinger op kunt leggen. Met andere woorden, er is geen waarheid. Ik ben overigens niet echt bekend met Nederlandstalige bandjes, dus echt vergelijkingsmateriaal in dat opzicht heb ik niet. Met Nederlandse bandjes ben ik een stuk bekender.

Stapje terug tov de prima voorganger.Nu is een duet met Lange Frans al sowieso not My cup of tea,maar er valt wel iets meer aan te merken.Lau kermt hier meer dan hij zingt.Muzikaal klinkt het mij wel lekker in de oren en ook tekstueel geeft Lau weer alles.Ik laat hem nog maar even inzinken ,maar geef hem voor nu 3 sterren

De voorganger was wat statisch!! Deze CD is klinkt wat minder geknutseld en meer puur natuur naar mijn mening.