Porcelain Raft - Strange Weekend (2012)

Italië??? Toen ik dit album beluisterde kreeg ik nu niet bepaald associaties met dat land.

Deze lo-fi droompop met snufjes chillwave is te plaatsen in het natte Verenigd Koninkrijk, maar Italië? Blijkbaar wel want Mauro Remiddi is de drijvende kracht achter Porcelain Raft.
Je zou denken dat het de man achter de knoppen is en dat deze meneer een zangeres heeft ingehuurd maar neen, je hoort hier Remiddi zelf zingen. Behoorlijk androgeen dus.

Dan de nummers, of het album in zijn geheel. We hebben het allemaal al vaker gehoord. Sterker; het is op dit moment wel erg populair om een soort Cocteau Twins geluid te gebuiken: ijzig, mistig en toch ook warm.
M83 en Beach House doen dat ook goed. Een beetje drama, een beetje slaapkamer, een beetje mijmeren naar lang vervlogen tijden.... het kan allemaal met dit album.

Een album dat me erg goed bevalt en dat me wel pakt maar waar ik tegelijkertijd ook het gevoel heb dat het niet zo veel meer toevoegt aan cd's die ik al in de kast heb staan. Cd's van Cocteau Twins, Beach House, jj, Washed Out....... en vul ze zelf ook maar in.
En toch ga ik er wel weer voor. Toch is het nog steeds lekker maar pas wel op dat de verzadiging niet gaat toetreden. Het zou wel eens kunnen zijn dat Strange weekend het laatste album in 'een reeks' is waar ik het nog van waardeer. Het muzikale buikje lijkt inmiddels volgevreten. De bovenste knoop kan al bijna niet meer dicht. Gelukkig is het wel erg lekker uitbuiken en geniet ik volop van Porcelain raft.

Ik ben benieuwd in welke mate dit opgepikt gaat worden.