Gregory Porter - Be Good (2012)

Het was 2010 toen Gregory Porter ons allemaal volledig overtuigde met zijn mooie debuutalbum ‘Water’. Het is nu twee jaar later en de grote zanger brengt ons zijn nieuwe album. Net als de eerste single heeft deze de titel ‘Be Good’ meegekregen.
Gregory’s muziek karakteriseerde zich als mooie, warme luistermuziek. Muziek voor op de achtergrond, muziek om heerlijk in rust van te genieten. De vraag is dan natuurlijk of hij ook met deze tweede plaat de spijker op z’n kop kan slaan. Artistiek gezien is belooft het weer erg goed te zijn. Gregory Porter staat toch niet voor niks met een kwast in de hand op de cover.
Wij laten jullie weten wat het geworden is.

Duidelijk is het wel. Gregory Porter maakte opnieuw mooie, warme luistermuziek. Niet echt de muziek die je op zet bij een feestje. Nee, juist de muziek om heerlijk rustig van te genieten. Rustig voor op de achtergrond of juist als je in een stille omgeving even de tijd voor jezelf kan nemen om deze muziek te luisteren.
De album heeft aardig wat diversiteit. De single ‘Be Good’ deed me eerlijk gezegd wat aan John Legend denken. De manier van zang, de manier van het pianospel, helemaal in de rustig ‘Once Again’-tijd van Legend. Dat is ook wel hetgeen wat we steeds weer terug gaan horen op alle platen. Gregory Porter heeft een warme, flexibele stem die je doet luisteren.
Opener ‘Painted on Canvas’ is een jazzsong. Er is tevens ruimte voor de instrumentatie. Ook weer een eigenschap die we vaker terughoren. Bijna bij alle nummers wordt er naast de mooie stem van Porter ook aandacht besteed aan de instrumentatie. Zo af en toe wordt een solo doorheen gegooid, telkens weer uitgevoerd door een andere instrumentalist.
Lente en swing horen we op ‘On My Way to Harlem’ en ‘When Did You Learn’. Ook de soulkant van Gregory Porter horen we goed terugkomen. Mooiste voorbeeld is dat van topsong ‘Mothers Song’. Experimenteler wordt het weer op ‘Bling Bling’, hierin wordt er lustig op los gefreestyled door de instrumentalisten en ook Porter skat er een stukje op los.
Absolute topper van het album is het bluesy ‘Work Song’. Vocaal genieten geblazen en instrumentaal erg spannend.

Positief, dat lijkt de boventoon te zijn. Eerlijk gezegd is dat het niet helemaal. Er zitten namelijk ook wat nummers tussen die mij iets te veel voort kabbelen. ‘The Way You Want to Live’ is daar een voorbeeld van, gewoon saai. Evenals ‘Our Love’. Jammer, want dat maakt het album toch alweer een stuk minder interessant.