Gary Moore - Live at Montreux 2010 (2011)

Vind het echt jammer dat dit het laatste opgenomen concert van Gary Moore is en wat Philip boven me ook al zei maakt het me erg benieuwd naar het laatste album voor zijn dood.
Hopelijk dat er door de jaren heen hier en daar meer concerten opduiken want ik vind Gary Moore geweldig spelen op de concerten die ik van hem zag.
Jammer dat ik nooit eerder concerten van Gary heb bekeken en ik eigenlijk pas vanaf dit jaar meer interesse erin ben gaan steken, want anders had ik zeker eens geprobeerd naar een concert van hem te gaan.
Bij dit concert viel mij trouwens ook de invloeden uit zijn Thin Lizzy periode op, vooral bij nummers zoals Oh Wild One & So Far Away / Empty Rooms

Live at Montreux 2010 bevat voor mij aardig wat onbekendere nummers en toch heb ik hier van erg kunnen genieten, Gary is dan wel niet zo 1 met zijn publiek als bijvoorbeeld een Satriani maar dat mocht de pret niet drukken.
De hoogtepunten vond ik toch wel de wat bekendere nummers zoals Out in the Fields, Walking by Myself & het onmisbare Parisienne Walkways.

Jammer dat Moore zo vroeg aan zijn einde moest komen, anders had ik hem echt super graag bij een G3 concert willen zien.

4,5*

Iets meer dan een half jaar na zijn dood uitgebracht is dit Live at Montreux 2010 wat mij betreft het uitroepteken na de carrière van Gary Moore. Ofschoon hij vanaf 1990 overschakelde op de blues, maakte hij sindsdien de nodige zijstapjes, weg van dit genre. Na getourd te hebben voor zijn vorige album Bad for You Baby (2008) besloot hij terug te keren naar de Celtic rock die hij vanaf midden jaren '80 maakte, in de geest van Thin Lizzy.
Al in 2005 had hij met bassist Jon Noyce nieuwe muziek in dit genre geschreven, in aanloop naar het herdenkingsconcert voor Phil Lynott. In maart 2010 ontving Noyce een telefoontje van Moore: of hij zin had om dit een vervolg te geven met concerten en wie weet, een album.

Toen hij en drummer Darrin Mooney in mei dat jaar kwamen repeteren viel op hoe slecht Moore eruitzag, opgeblazen als een voetbal. In de gesprekken was hij bovendien niet meer zo scherp als voorheen, zo viel hen op. De gitarist moest daarbij hard werken om oude nummers weer onder de knie te krijgen; vooral de mitrailleurzang in The Boys Are Back in Town vergde hem veel moeite, waar Mooney en Noyce topfit waren, evenals de teruggekeerde toetsenist Neil Carter.
De groepsleden zagen met onsteltenis dat de immer gedisciplineerde frontman het bij de eerste concerten zwaar had. Sweden Rock Festival in juni, in juli Montreux en het Londense High Voltage Festival; Moore maakte fouten en was zelfs dronken op het podium. Iets wat hij voorheen verafschuwde.

Zijn alcoholconsumptie werd hoger als hij moest vliegen. Hij had de voorbije jaren een groeiende vliegangst over zich heen voelen schaduwen en het laat zich raden hoe hij zich op een nieuwe vlucht voorbereidde. Waar mogelijk werd het vliegtuig vermeden, maar een lucratieve tournee door Rusland was echt niet op vier wielen te volbrengen. De groepsleden en tourmanager maakten zich steeds grotere zorgen: het touren met Moore was niet meer als een strak geoliede machine.
Veel meer details over die tourervaringen in een corrupte wereld van politici en zakenlui en vervolgens over de plotselinge dood van Gary Moore in Spanje, februari 2011, kwam ik tegen in de ijzersterke biografie (2022) over de man, geschreven door Harry Shapiro. Hij ploos alle vindbare details na, inclusief de foute berichtgeving die na zijn overlijden in Britse kranten verscheen en de rol van Moores vriendin Petra Nioduschewski, de laatste die hem levend zag. Eén ding wordt duidelijk: Moore had hartproblemen die zijn aftakeling veroorzaakten, verergerd door grote alcoholconsumptie.

Is Live at Montreux 2010 met al deze kennis een slecht concert geweest? De groepsleden mogen - begrijpelijk - met gemengde gevoelens terugblikken, voor mij was het genieten. Hoe jammer dat er geen gelegenheid was om een studioalbum te maken! Nieuwe nummers als Days of Heroes en Oh Wild One smaken naar veel meer... Een enkele keer klinkt zijn blues en het onvermijdelijke Parisienne Walkways mocht als eerbetoon aan Phil Lynott niet ontbreken.
Toch geniet ik vooral van de Keltische decibellen waarin hij bovendien ouderwets heerlijk soleert. Een uitroepteken van de man die ik de voorbije maanden van psychedelische rock via folk naar fusion naar hard- en Celtic rock naar blues inclusief triphop hoorde reizen. Zijn eerste bijdragen op een album in 1970 verschenen, had Gary Moore alweer prachtige plannen voor een vijfde albumdecennium. Een veelzijdiger en getalenteerder gitarist heeft vrijwel zeker nooit rondgelopen en iets daarvan was in Montreux te horen.