Chris de Burgh - Flying Colours (1988)

Into the light vind ik beter dan deze en daaronm iets hoger gewaardeerd, waarom worden zijn platen zo laag gewaardeerd?
Ook hier weer best aardige stukken op.

Alleen de 2cd verzamelaar die ik heb staat nergens en kan ik ook niet toevoegen, beetje raar, is uitgebracht door Universal.

Hele mooie cd van Chris. met prachtige platen als Sailing away, Missing you en carry me.

ik ga nog even door met luisteren.

Ik ga nog een keer met de hand over het hart strijken vanwege het erg fraaie The Risen Lord en kom daarmee op een ruim voldoende 3,0. Meer zit er echt niet in, helaas.

De uitdrukking flying colours staat ongeveer voor: met vlag en wimpel en succesvol. Dat zal ongetwijfeld de bedoeling geweest zijn van dit album: een succesvolle opvolger van (The lady In Red)-Into the Light.

Sailing way en Carry Me doen erg hun best die status hoog te houden, maar de rest van het album doet me erg synthetisch en gemakkelijk aan, met uitzondering van het hierboven genoemde. Maar misschien ligt het aan mijn tekort aan vrouwelijke hormonen dat ik het hele album niet in één keer kan uitzitten. De deuntjes zijn te licht, de stem te fragiel en op het zeurderige af. Stemtechnisch maakt hij geregeld een beginnersfout: hij gaat hard in de hoge noten en heeft dan te weinig over in de lage. Werd er dan nog goed piano gespeeld en was er een lekkere gitaarsolo te horen, dan was dat nog te overzien, maar we krijgen een blikken synthesizer te horen en bas en drums lopen er dreutelend achteraan. Dat kon beter!

Oef, nou zeg ik allerlei onaardige dingen, sorry fans. Ik zal toch ook een reden gehad moeten hebben om deze CD te kopen destijds. Mijn vriendin (nu al 22 jaar mijn vrouw) vond hem wel mooi toen. Hier kun je inderdaad wel samen naar luisteren. Toch moet het me van het hart dat Spanish Train & Other Stories (1976), Crusader (1979) en The Getaway (1982) een hoger artistiek gehalte hebben. Die 3 kun je zonder probleem uit de koopjesbak meenemen.

Goed album , al heeft het niet helemaal de tand des tijds doorstaan. Eigenlijk was het al gedateerd op de dag van de release .Neemt niet weg als de Burgh de wereldverbeteraar uit gaat hangen dat er best wel aardige liedjes boven komen drijven . Het doorborduren op het succes van The Lady in Red ,doet hij hier met verve , maar sommige composities zijn ietwat doordachter. Het gebruik van inderdaad die blikke synthesizer breekt het album soms op . Toch kan de Burgh niet heel veel fout doen bij mij . Zeker niet na zijn benefiet in Volendam voor de slachtoffers en nabestaanden van die brand destijds. Een sympathieke songsmid ,die soms eens uit zijn comfortzone moet kruipen en laten zien wat hij nu werkelijk in huis heeft. Aan deze kan ik wel 4 sterren kwijt .

Wereldverbeteraar en romanticus waarbij religie nooit ver weg is. Eens met Twinpeaks dat hij niet veel fout kan doen. Ik heb ook een zwak voor de man, al begrijp ik degenen die dit bestempelen als "vrouwenmuziek" ook wel. Voor mij persoonlijk zijn Suddenly love en The risen lord de hoogtepunten. Kort maar krachtig, zoals de Burgh dat zo goed kan.

Niet het beste album met “Carry me” als hoogtepunt voor mij. Geschreven voor een vriend die zijn vrouw verloor. Op de uitvaart door Chris gezongen en later op deze plaat gezet. Erg mooi.

Ooit dit album in bezit gehad en via de kringloop opnieuw in de verzameling opgenomen. Absoluut smetteloos exemplaar.
En tot mijn verbazing - en wat een slimme zet van de platenmaatschappij! - staat er een extra nummer op; The Lady in Red, de successingle uit 1986, van het album Into the Light. Precies een nummer dat even nodig was om het album een zetje te geven. Want, werden er van Into the Light nog 8 miljoen copies verkocht (elpee en CD), met dit album kwam de sympathieke zanger niet verder dan 950.000 plaatjes, waarvan het grootste deel in Duitsland over de toonbank ging.

Dat weten we dan ook weer. Verdiend of niet, het was een stapje terug. Opgenomen in de Powerplay Studios in Zürich Zwitserland en met producer Paul Hardiman aan de knoppen was er toch wel flink geïnvesteerd.

Er staat, met de oren van nu toch wel meer aardigs op dan ik me kon herinneren. Carry Me (like a fire in your heart), A Night on the River en Missing You zijn toch heel aardig. Leuk zelfs is Don't Look Back. Dan is er ook nog Just a Word Away, met een mooie tekst. Wat statig is het Paaslied The Risen Lord, waarmee de Burgh zijn geloof uitdraagt. Een mooi nummer.

De voorheen storende synthesizers zijn er nog wel maar kleuren beter met de klankbeleving die ik nu heb. En de gitaarsolo's vallen me nu zelfs op. Vreemd dat dit door de jaren heen kan veranderen - het ligt ongetwijfeld aan mij! - maar mogelijk klinkt deze Duitse persing gewoon ook een stukje beter.

Slotnummer The Last Time I Cried is een tikje bombastisch, maar zeker een goede song. Als ik het goed heb, past dit ook in het Paasverhaal en is de uitroep van Jezus aan het kruis: 'Eli Eli Lama, oh Lord, you have forsaken me'. Een dramatisch nummer, dat wellicht op dit popalbum een beetje uit de toon valt na de serie liefdesliedjes. De Burgh werd hier, voor mijn idee, een beetje geprest een compromis te zoeken.