Chris de Burgh - Flying Colours (1988)

Wereldverbeteraar en romanticus waarbij religie nooit ver weg is. Eens met Twinpeaks dat hij niet veel fout kan doen. Ik heb ook een zwak voor de man, al begrijp ik degenen die dit bestempelen als "vrouwenmuziek" ook wel. Voor mij persoonlijk zijn Suddenly love en The risen lord de hoogtepunten. Kort maar krachtig, zoals de Burgh dat zo goed kan.

Ooit dit album in bezit gehad en via de kringloop opnieuw in de verzameling opgenomen. Absoluut smetteloos exemplaar.
En tot mijn verbazing - en wat een slimme zet van de platenmaatschappij! - staat er een extra nummer op; The Lady in Red, de successingle uit 1986, van het album Into the Light. Precies een nummer dat even nodig was om het album een zetje te geven. Want, werden er van Into the Light nog 8 miljoen copies verkocht (elpee en CD), met dit album kwam de sympathieke zanger niet verder dan 950.000 plaatjes, waarvan het grootste deel in Duitsland over de toonbank ging.

Dat weten we dan ook weer. Verdiend of niet, het was een stapje terug. Opgenomen in de Powerplay Studios in Zürich Zwitserland en met producer Paul Hardiman aan de knoppen was er toch wel flink geïnvesteerd.

Er staat, met de oren van nu toch wel meer aardigs op dan ik me kon herinneren. Carry Me (like a fire in your heart), A Night on the River en Missing You zijn toch heel aardig. Leuk zelfs is Don't Look Back. Dan is er ook nog Just a Word Away, met een mooie tekst. Wat statig is het Paaslied The Risen Lord, waarmee de Burgh zijn geloof uitdraagt. Een mooi nummer.

De voorheen storende synthesizers zijn er nog wel maar kleuren beter met de klankbeleving die ik nu heb. En de gitaarsolo's vallen me nu zelfs op. Vreemd dat dit door de jaren heen kan veranderen - het ligt ongetwijfeld aan mij! - maar mogelijk klinkt deze Duitse persing gewoon ook een stukje beter.

Slotnummer The Last Time I Cried is een tikje bombastisch, maar zeker een goede song. Als ik het goed heb, past dit ook in het Paasverhaal en is de uitroep van Jezus aan het kruis: 'Eli Eli Lama, oh Lord, you have forsaken me'. Een dramatisch nummer, dat wellicht op dit popalbum een beetje uit de toon valt na de serie liefdesliedjes. De Burgh werd hier, voor mijn idee, een beetje geprest een compromis te zoeken.