Lee Ranaldo - Between the Times and the Tides (2012)

Aangename plaat van Lee Ranaldo, de man met de mooiste stem van Sonic Youth. Inderdaad, Ranaldo hangt hier de hippie en de folky uit, maar hij was dan ook degene die binnen SY voor die sferen zorgde. Veel verwijzingen naar de muziekhistorie, de plaat trapt gelijk al af met een Paint it Black-achtige riff. En Tomorrow Never Comes verwijst érg naar Tomorrow Never Knows (dat ook al eens werd gecoverd door SY, daarbij gezongen door Lee!).

Over het algemeen vind ik het een mooie plaat. Waiting On a Dream, Xtina as I Knew Her, Hammer Blows en Fire Island vind ik het best. Helaas wordt dit niveau niet over de hele plaat vastgehouden en zakt het in het einde wat in. De plaat klinkt wat bedaard, té bedaard soms naar mijn smaak. Af en toe is het gewoon wat te mooi met de orgels en lyrische gitaartjes, en hadden er wat meer stekeligheden in gemogen. Iets te veel op veilig gespeeld. De laatste Thurston-soloplaat lijdt aan hetzelfde euvel.

Grappigheid: luister eens naar het refrein van Off the Wall en beeld je in dat het refrein wordt gezongen door Kermit de kikker. Dat is mijn associatie bij dat nummer: een sentimenteel Broadway-musical refrein.