Fairport Convention - The History of Fairport Convention (1972)

Er zijn inmiddels al veel Fairport Convention-compilaties verschenen. Hoewel songs van hun Polydor-debuut uit 1968 hier ontbreken, is dit toch een representatief overzicht van de beginjaren op Island (en de beste jaren) van dit folk-rock instituut, dat al zo vaak van bezetting gewisseld is.
Sandy Denny's 'Who knows where the times goes' blijft een prachtig nummer. 'Si tu dois partir', een Franse vertaling van Bob Dylan's 'If you gotta go, go now' met al die aparte instrumenten is hier hun bekendste nummer.
Vanwege de tijdsduur ontbreekt hier helaas 'Crazy man Michael'. Zelf zou ik een later nummer weggelaten hebben en dit nummer er gewoon opgezet hebben. O.k. het staat natuurlijk ook op hun meesterwerk 'Liege and lief'.

Wow, zijn een hoop verzamelaars op de markt van deze band, maar maar moet je beginnen als leek.........

De beste is de dubbelaar Meet on the ledge.
Staan al deze nummers op maar ook Crazy man michael en nog meer mooie nummers.
Hij is alleen niet leverbaar op het moment.
Heb hem ook al lang in bestelling staan.
Maar dit is ook een goede verzamelaar.

Verder is Babacome Lee een hele mooie plaat.
Van de oudere platen staan hier verder veel nummers op dus zou ik die afraden.

Crazy man Michael ontbreekt en dat is jammer.

Op de CD-versie uit 1988 ontbreekt naast Crazy Man Michael ook Medley: The Lark in the Morning / Rakish Paddy / Foxhunter's Jig / Toss The Feathers (instr). Volgens mij waren er in de jaren tachtig nog een 80 minuten CD's (?). Tussen haakjes: rond die tijd verscheen ook Tommy van The Who als dubbel-CD en later bleek het album op 1 CD te kunnen.
Op vinyl is het toch een prima FC dubbel-album, als CD blijft de compilatie Meet on the Ledge inderdaad het beste.

Ondanks het ontbreken van twee nummers van de oorspronkelijke vinyl-compilatie is dit in ieder geval voor míj een mooie introductie van een band waar ik veel óver maar nog nooit iets vàn heb gehoord. En het valt ook bepaald niet tegen, met diverse sterke nummers, mooie instrumentaties en veel variatie die knap tentoongespreid wordt op mijn CD-versie die ondanks die twee ontbrekende nummers toch een mooie lengte heeft.
        Niet alles vind ik even geweldig: Mr Lacey is een beetje belegen blues, Angel delight lijkt met al die valse eindes veel langer dan 250 seconden te duren, en Si tu dois partir vind ik vooral flauw, alsof ze na een paar glaasjes nog wat ruimte op de band over hadden en daar dan maar een sessie voor improviseerden. Maar dat valt in het niet bij de hoogtepunten : Sailor's life met dat duet tussen gitaar en viool terwijl ook de bas zich laat gelden, Matty Groves met z'n fraaie instrumentale einde, en natuurlijk Who knows where the time goes – misschien is dat qua compositie niet eens zo bijzonder, maar het subtiele arrangement en de warme zang maken er toch iets heel speciaals van. Qua sound doet het me vaak denken aan Autumn stone van de Small Faces, ook al zo'n klein meesterwerk. (Ik heb nu net Sandy Denny's akkoordenschema van Who knows... op internet opgezocht, maar daar zitten toch wel een paar aparte akkoorden bij, daar hebben de overige bandleden misschien wel wat bij geholpen.)
        Voor mij een mooie springplank naar een nadere kennismaking dus. Nog wat over die ontbrekende nummers : het is eigenlijk ook wel raar dat hier helemaal niets van het debuutalbum op staat, ook al vertegenwoordigt dat dan een richting die de groep al spoedig verlaten heeft. En één van de 1001 songs you must hear before you die van uitgeverij Cassell en redacteur Robert Dimery is (als enige Fairport-bijdrage) She moves through the fair, maar ook dát heeft deze selectie dus niet gehaald. Wat het ontbreken van Crazy man Michael en de Lark in the morning-medley betreft, Liege & lief staat al in de bestelling.