Pekka Pohjola - Visitation (1979)

Ik heb deze plaat gevonden via Prog Archives. Na een eerste en werkelijk verbijsterende luisterervaring van het eerste nummer Strange Awakening heb ik het album gelijk gekocht (via iTunes; het is die €5,- ruim waard). Die majestueuze melodieën; die prachtige structuur; die heerlijke sound; die bassolo! En alles gespeeld met de ongelofelijke expertise en precisie van een topband met een uitgebreide blazerssectie en Pohjola op bas en piano, die zich al battlend met het Helsinki Philharmonisch (!) een weg baant door prachtige, veelzijdige composities die de grenzen van jazz-rock overschrijden. De sfeer is sprookjesachtig en sprankelend, met tevens een prachtige geluidskwaliteit voor een vrije oude opname. Pekka Pohjola's composities zijn met zo'n gevoel gebracht, dat het je regelmatig naar adem zal doen happen. Een meesterwerk.

Ik kan ook niet anders concluderen dat dit weer een briljante plaat is van Pekka.

Het lijkt wel of de beste man geen slechte plaat kan maken. Zijn mix van jazz, folk, klassiek en rock is aanstekelijk. Naast Pekka op bas en piano spelen hier onder ander op mee: Vesa Aaltonen (drums), Seppo Tyni (gitaar), Esko Rosnell (percussie) en een hele rits aan blazers (Eero Koivistoinen , Junnu Aaltonen, Pekka Pöyry, Teemu Salminen, Aale Lindgren, Tom Bildo en Markku Johansson). Daarnaast op twee songs gebruik gemaakt van het Helsinki Philharmonisch Orkest.

De meest in het oor springende muzikanten zijn overigens (naast Pekka) gitarist Seppo en drummer Vesa. Daar waar de vorige platen wat verstilder waren en gedachten en droombeelden van de Finse landschappen en meren opriep, gaat de band op deze plaat echt te keer. Er staat echt een aantal erg stevige jazzrocksongs op, die liefhebbers van Mahavishnu Orchestra of Return to Forever zeker zou moeten aanspreken.

Oh, maar dit is een geweldig album hoor!

Ik zie je een goede richting opzoeken de laatste tijd en daardoor komen we elkaar vaak tegen. Wanneer ik mijn artiesten-top100 prestenteer komen dit soort artiesten ook veelvuldig aan bod, verklap ik alvast.

Kijk!
Verder komen in deze hoek niet zo veel mensen dus je verklapt eigenlijk niet zo heel veel

Ik ben het volledig eens met de discussie alhier. Dit is een zeer sterke plaat die bol staat van de geweldige composities en prachtige en ontroerende thema's en motieven. Vol overgave en emotie gebracht, met veel oog en gevoel voor detail en afwisseling. Het dikke halfuur vliegt om voordat je er erg in hebt. Deze zal de komende tijd nog wel wat vaker de revue passeren.

Daar zit ik niet over in, aangezien ik nog een rijk muzikaal leven voor me heb. Eerst maar eens kijken hoe deze plaat zich over een aantal maanden ontwikkelt.

Hoe ben jij Pekka Pohjola op het spoor gekomen, Vigil? Ik vermoed via zijn connectie met Mike Oldfield.

Van de wat oudere platen van Pekka ken ik 'Visitation' nog het minst goed. Zijn andere werk draai ik nu al jaren, en mede door het pastorale karakter raakt het me diep. Deze plaat is sst steviger dan wat ik van hem ken.

Wist je dat Pekka ook in de band van Mike Oldfield speelt rond deze tijd? De twee speelden vaak samen.

Ik houd al jaren mijn ogen open om deze en de debuutplaat vam Pekka als bandleider op lp te vinden en naast de anderen te zetten.

Ik ken Pekka door deze track.

Kerel, er valt me aantal zaken op aan jouw bericht. Om te beginnen; ik ben onder de indruk van je kennis van '90s IDM (ik moet nog steeds je tip luisteren; Future Kings of England). Verder ben ik verbaasd dat je, gezien je kennis over en liefde voor 70's prog- en jazzrock in het algemeen en Canterbury in het bijzonder, je je nog niet hebt gewaagd aan Pekka Pohjola. En verder; jij bent nog van de generatie die cd-boekjes of lp-hoezen uitploos, dus het verbaast me niet dat je weet wie welke samples heeft gebruikt.

Ik ben niet vies van goede IDM, en ik ken DJ Shadow alleen van naam en reputatie. Ik heb je link aangeklikt en dat is een directe sample van 'Sekoilu seestyy' van 'Harakka Bialoipokku', maar dan geloopt en zonder het waanzinnige gitaarspel van Coste Apetrea. Ik vind het eigenlijk wel wat, die bewerking door DJ Shadow, maar ik wil niet deelnemen aan de hap-slik-weg-cultuur van Musicmeter. Is er een volledig album dat je me kunt aanbevelen van hem?

Ja, klopt! Zo kwam ik ook aan Kevin Ayers.


Ja, daar kwam ik toen in die tijd achter. Eerder was me dat niet zo opgevallen. Vaak zag je bij Oldfield wel dezelfde namen opduiken als bij Alan Parsons en Kate Bush. David Paton, Simon Phillips enzo

Nu met de wondere wereld van het internet en wikipedia is zoveel informatie die we eerst niet hadden, zo makkelijk en snel voor handen. Ik wist ook pas veel later wie er allemaal meespeelden op 'Exposed', want daar speelt ook drummer Pierre Moerlen (van Gong, ook zo'n geweldige band) mee. Ik denk dat het allemaal wel in de lp-hoes staat, maar als je cassettebandjes luistert op je werk of onderweg, heb je natuurlijk geen lp-hoes bij je.

Het doorklikken op namen op Discogs is ook een soort nieuwe hobby van me geworden.

Als deze plaat je bevalt kan ik je overigens ook wat '70's-werk van Eero Koivistoinen aanbevelen. Ik kreeg die beste man niet in mijn top-100. Ik heb al zoveel keuzes moeten maken en namen moeten schrappen.

Eigenlijk alleen Endtroducing, ik vind dat een waar meesterwerk en een mijlpaal uit de 90's.
Volledig opgebouwd uit samples dat moest in '94/'95 een helse klus zijn geweest, ik denk dat jij dat album best zou kunnen waarderen.

Verder heb ik mij nooit echt verdiept in Pekka maar dat ga ik zeker nog doen.

Het is Future Sound of London (Lifeforms) maar leuk dat je het nog weet!

Ik ging gelijk op zoek naar mijn verwarring. En wat blijkt: Future Kings of England is gewoon ook een band, en die schijn ik eeuwen geleden al te hebben beluisterd en was er niet ondersteboven van. Volgens wikipedia een kruising tussen Hawkwind, Pink Floyd en King Crimson met elementen uit de postrock. Volgens een bericht van mij vond ik het te lawaaiig.

De band die jij bedoelt, daar komt het echt nog wel eens van. Ik vergeet nooit een goede tip. Alleen ik volg het nooit na, omdat ik zoveel eigen wensen heb, denk ik.

Herkenbaar!

Toch denk ik dat je je eens moet wagen aan Lifeforms en het over je heen moet laten komen.
Ik ken geen organischer idm (ambient) album dan Lifeforms.

Terwijl ik een grotere (betere) hoes voor dit album op zocht, zat ik nog eens te kijken naar de saxofonisten van dienst. Pekka Pöyry heb ik het lang en breed al over gehad. Ik ben echt een liefhebber van zijn sound en frasering. Hij speelde al eerder op albums van Pekka Pohjola, maar ook op platen van Jukka Tolonen en zelfs Wigwam.

Juhani Aaltonen is ook een grote naam, hij speelt ook op honderden platen mee, waaronder de befaamde jazzrockgroep Tasavallan Presidentii en ook Wigwam. Ik moet dringend meer luisteren van Aaltonen, want ik moet bekennen dat ik niet veel van hem geluisterd als leider.

Dan is er nog Teemu Salminen, die ik eigenlijk alleen ken van zijn werk bij het Jukka Linkola Octet, en met wie ik verder ook aardig onbekend ben, al schijnt hij ook deel te hebben uit gemaakt van het wereldberoemde Umo Jazz Orchstra, maar wie niet.

De grootste en bekendste saxofonist is natuurlijk Eero Koivistonen, die nog niet eerder op een Pekka-plaat heeft meegespeeld. Eero en Pekka kennen elkaar wel al van sessiewerk bij onder anderen Olli Ahvenlahti (Waarop ook Pekka Pöyry acte de presence geeft). Van Eero heb ik een aantal platen in de kast staan (oud en nieuw) en stuk voor stuk waardeer ik zijn werk erg hoog. Ik kan het dan ook van harte aanbevelen. Zijn nieuwere werk is te beluisteren (en te koop) bij Bandcamp. De toon en frasering van Eero is nog meer dan die van Juhani vergelijkbaar met die van Coltrane. Het is ook niet voor niets dat Eero heel veel werk van Coltrane speelt (en uitbrengt).

Het is een knappe prestatie van Pekka om zo een grote band als deze, en met zoveel beroemd talent in goede banen te leiden. Het is geen echte bigband-plaat want niet alle muzikanten worden op alle songs ingezet. Al wordt de aandacht wel snel getrokken naar de twee sluitstukken van respectievelijk kant A ('Image of a Passing Smile') en ('Try to Remember'), die wel wat meer een bigband-feel (ik denk dan gelijk aan Duke Ellington) meekrijgen, door de inzet van het Helsinki Philharmonisch Orkest (cello en nog meer blazers).

Pekka heeft zelf de nummers gearrangeerd (dus ook de concert-stukken) maar heeft het orkest wel laten begeleiden door Jorma Ylönen en Esko Linnavalli, welke laatste (hoe kan het ook anders) ook lid is van het Umo Jazz Orchestra.

De songs met orkest zijn wel heel erg vol en vind ik eerlijk gezegd niet altijd even geslaagd. Ik vind daarom 'Keesojen Lehto' en 'Harakka Bialoipokku' net even minder hectisch en daardoor wat meer geslaagd. 'The Visitation' is wel de eerste plaat van Pekka met titels in het Engels (niet Zweeds of Fins zoals bij voorgaande platen), en zet daarmee de toon voor een meer internationale benadering en wat makkelijker verteerbare muziek die hij de komende jaren zal gaan maken. Daarmee sluit 'The Visitation' ook een beetje een periode af, waarbij Pekka zich vooral richtte op de Finse (en Scandinavische) markt.

Om nog even terug te komen op Eero Koivistonen. Zijn meest toegankelijke plaat (The Front Is Breaking (1976)) is opgenomen met zowel Pekka Pohjola als Jukka Tolonen, op het vermaarde Love-label, waar het beste van de Scandijazz en Scandiprog op is verschenen.

Ik snap wel dat ze hoger scoort dan Pekka's eerdere platen als bandleider. De plaat is wst directer, door de rockdrums en de rockgitaar, waardoor het soms wat meer richting de progressive rock neigt. Het zijn eigenlijk de blazers die het geheel wat richting de jazzrock duwt.