Tennis - Young & Old (2012)

Een grote belofte voor 2011 was Tennis, in indie kringen werd glashard uitgekeken naar het veelbelovende debuut 'Cape Dory'. Het werd een flop. Een 'eendagsvlieg-plaat'. Een week later was iedereen alweer naar de volgende hype toegelopen. Een jaar later probeert de band het nogmaals, met het tweede album 'Young & Old'. Is er wat veranderd? Nou en of, dit maal zat Patrick Carney van de Black Keys achter de knoppen. En dat hoor je.

De tien liedjes op 'Young & Old' klinken beter geproduceerd dan op 'Cape Dory'. logisch met een 'leerling van Dangermouse' achter de knoppen. The Black Keys werkte namelijk verschillende keren samen met de sterproducer. Patrick Carney levert dan ook goed werk. De productie is hoorbaar beter dan voorheen: voller en helderder, hierdoor luistert het album goed weg.
Ook de liedjes zijn van een betere kwaliteit dan de songs van 'Cape Dory'. In 2012 zijn ze allemaal van hetzelfde niveau, geen missers, geen uitschieters. Dat is een verbetering. De niets aan de hand dreampop is nog steeds vrolijk en luchtig: ideaal voor de zomer. Luister maar eens naar de single Origins: je lijkt wel op het strand te liggen! De liedjes zijn ontspannend en leuk, en luisteren goed weg. Om vervolgens op te gaan in de anonimiteit: je bent ze meteen weer kwijt, ze maken geen indruk. Dit maakt het album een tikkeltje saai. Elk nummer is ook min of meer hetzelfde: dromerige Lo-fi surfpop, zonder enkele spannig. Dit maakt Young & Old een beetje gezapig. De muziek lijkt soms ook akelig veel op Beach House. Meer nog dan voorheen, je hoort bijna geen verschil. Het haalt niet weg dat 'Young & Old' een aangename luisterbeurt is. Heerlijk als tussendoortje, maar niet echt hoogstaand. En toch wel beter dan 'Cape Dory' van vorig jaar.

Deze match wint Tennis (net).

van: http://daanmuziek.blogspot....