Spirit - Future Games (1977)

Deze plaat heeft mijn kijk op muziek volledig veranderd.
Toen ik de plaat in 1977 voor het eerst hoorde viel het me meteen op dat het compleet anders was als alles dat ik al kende. De vorm sprak me ook meteen aan. Dit was (zeker toen) revolutionair.

Het concept van Future Games laat zich het best omschrijven als een soundcollage of hoorspel zo u wilt. Brein achter dit weirde concept is gitarist Randy California. Samen met zijn stiefvader en drummer Ed Cassidy is hij overgebleven uit de oorspronkelijke Spirit bezetting en bepalend voor wat hier allemaal gebeurt en dat is heel wat.

Ik houd wel van een verwarrende edoch met visie samengestelde brei van informatie en dan ben je bij deze plaat aan het goede adres.
Het was mijn eerste kennismaking met het mixen van standaard rock muziek en readymade sounds. Randy California mixed hier een aantal sterke composities met schijnbaar willekeurige passages uit Star Trek, radio shows, een Hawaïaans deuntje en zendamateur geneuzel. De plaat is daarmee eigenlijk ook 1 lang nummer zonder echte kop of staart.
Maar wat is dit goed !

Er staan veel klasse composities op dit album. Randy California en Ed Cassidy zijn ook klasse muzikanten maar hun technische kunnen staat altijd in dienst van de muziek. Dit is dus geen weird experiment van muzikanten die uit nood naar iets extreems grijpen maar dit is heel bewust zo gedaan. Geen muzikaal geweld maar een totaalconcept.
Verwacht je in een bepaald gedeelte van een nummer een gitaarsolo, dan wordt je hier getrakteerd op een over de muziek geplaatste conversatie uit Star Trek in de Dylan cover All Along The Watchtower. En het gekke is: Het werkt !
Toch een heel relaxte solo aan het eind van Would You Believe en weet je wat ? Dan laten we die toch 2 x horen ? En niet netjes in de maat maar gewoon willekeurig faden en weer infaden in een iets andere mix.
Zonder geestverruimende middelen zal het allemaal wel niet tot stand zijn gekomen. Luister maar naar de tekst in Buried In My Brain:

You melt before the mirror
Your feet don't touch the floor
...................
Losing your trip on pain
...........................etc.

Dit zijn maar een paar voorbeelden uit deze niet zo bekende en ook niet zo hoog gewaardeerde Spirit plaat maar daar heb ik duidelijk een andere mening over ! Baanbrekend door het zeer doordachte gebruik van tapes (de readymade sounds) en het inzetten van de studioapparatuur als compositorisch gereedschap.
Let wel, dit was vóór Holger Czukay dat deed in Movies, vóór Pere Ubu op hun eerste platen, vóór Anthony Moore op Flying Doesn't Help, vóór Eno en Byrne op My Life In The Bush Of Ghosts.
Er zijn in de moderne muziek vast eerdere voorbeelden van het concept (ik ken werk van Maurizio Kagel (Hörspiel, Ein Aufnahmezustand) die eind jaren 60 met geluidscollages werkte) maar in de popmuziek en zoals het hier gebruikt wordt is dit baanbrekend wat mij betreft.

Toen ik later begin jaren 80 zelf met muziek ging rommelen heeft dit Spirit album samen met Ubu's en Moore's werk de basis gelegd ook met readymade sounds te gaan werken. En dat concept gaat maar niet vervelen wat mij betreft

Antoni zegt het veel beter dan ik kan verwoorden: Future Games is een vreemde, verrassende en verwarrende plaat. Zeker de gekste die ooit onder de bandnaam Spirit is uitgebracht, al werd op Spirit of 76 al een beetje met een vergelijkbaar concept geëxperimenteerd, en wat mij betreft een van de beste van deze band na het uiteenvallen van de originele bezetting.

Bizondere plaat, zeker. Ik ad de plaat al 15 jaar niet meer gedraaid maar na het verhaal van Antoni met iets meer interesse nog eens opgezet. Viel me op dat er tussen het gefreak ook een paar heel mooie liedjes staan. Met name So Happy Now en Mt Olympus zijn erg mooi.

Het album gekocht in '77 (?) en nog steeds niet uitgeluisterd. Hippy Cyberpunk. Op de een of andere manier voor mij verwant met KIng Crimson, Foetus en de KLF chill album. Het grappige is, California is nooit echt los kunnen komen van de periode dat ie met Hendrix optrok terwijl achter zijn rug Jimmy Page.. enfin.. heldendood gestorven en te weinig erkenning rest.