Slade - Old New Borrowed and Blue (1974)

Weer wordt ik niet warm van de muziek van Slade. Waar ik meestal de buitenbeentjes van een album het beste kan waarderen, zijn het hier de hitgevoelige songs als When The Lights Are Out en everyday die me nog wel een beetje bevallen. Noddy viel me eerder op als een goede zanger, maar op dit album maakt hij van overdrijven langzamerhand een kunst. Zijn geschreeuw werkt me een beetje op de zenuwen. Een ruw stemgeluid is goed, maar wanneer het opzettelijk wordt of je gaat overdrijven, dan is het al snel een nadeel. Het simpele karakter van de meeste songs is ook geen goed teken. Ik hoor veel boogierock uit het boekje en dat maakt de meeste muziek volkomen spanningloos. Inmiddels begrijp ik wel waarom deze band niet tot de groten der aarde gerekend wordt.

Tussenstand:
1. Play It Loud
2. Beginnings
3. Old New Borrowed And Blue
4. Slayed?

Vreemd album, maar nog best afwisselend. Zo'n pianobarballad als Find Yourself A Rainbow past wel goed in het thema, maar is alsnog iets anders dan de schreeuwerige (hard)rock van de voorganger. Het Beatles-esque Miles Out To Sea is ook erg leuk, evenals When The Lights Are Out. Ook het grotendeels akoestische How Can It Be is erg leuk.

De band komt eveneens goed uit de hoek met wat meer standaard boogiewoogierock als We're Really Gonna Raise The Roof, Do We Still Do It en Don't Blame Me (waar Holder weer als een meer maniakale Robert Plant klinkt), al merk ik dat ik de band op dit soort momenten toch minder interessant vind qua sound. Dit maakt deze plaat niet verkeerd, maar ook niet heel bijzonder nog.

Tussenstand:
1. Play It Loud
2. Old New Borrowed And Blue
3. Slayed?
4. Beginnings