Zita Swoon Group - Wait for Me (2012)

Dat ik een groot fan ben van Stef mag geen nieuwtje meer zijn op deze site dus mijn mening over de projecten van deze artiest zijn altijd gekleurd zo ook bij deze nieuwe cd.

Moondog Jr. moest Zita Swoon worden en sinds een tijd wil Stef liever spreken van Zita Swoon Group omdat er meer en meer in projecten gewerkt wordt.
Dancing with the Sound Hobbyist was de eerste en daar werd dans vermengd met de muziek van dit bijzondere gezelschap dat continue van samenstelling verandert. Ze hadden het al eens eerder gedaan maar deze voorstelling vond ik geslaagder.

Ik was vorig jaar erg benieuwd naar het project Wait for Me dat ik in Utrecht ben gaan zien: de stijl van Stef gemengd met Afrikaanse invloeden moest haast wel bijzonder zijn. Stef ging met wat collega's naar Burkina Faso om daar westerse blues te vermengen met Afrikaanse muziek.
In Mamadou Diabaté Kibié (op de balafoon) en Awa Démé vond hij zijn muzikale zielverwanten en dat werd vertaald naar de Nederlandse en Belgische podia onder de naam Wait for Me.

Het was zeer zeker een bijzonder optreden in het Utrechtse Rasa, een podium voor dit soort culturele uitingen. Je merkte het al aan het publiek dat bestond uit fans maar zeker ook aardig wat liefhebbers van wereldmuziek (het geitenwollensokken gehalte was hoog en dat is niet eens vervelend bedoeld).
Toch merkte ik dat naarmate het concert vorderde ik mijn aandacht wat aan het verliezen was: de nadruk lag heel erg dik op Awa Démé en Stef had een bescheiden rol aan de zijkant van het podium. Ook liet Stef zich vocaal niet erg horen die avond. Pas aan het einde was ik weer helemaal in extase bij een opzwepend nummer met dito dans. Het zorgde voor een prima optreden maar niet mijn favoriete van Stef en band.

Hoe anders is dat op de cd versie van Wait for Me dat in tegenstelling tot de optredens ook verrijkt is met blazers. Je merkt dat het geheel hierdoor wat toegankelijker is geworden.
Hulde voor deze aanpassingen, iets wat ze op Dancing with the Sound Hobbyist ook deden alleen dan tegenovergesteld: dat album werd insturmentaal terwijl in de voorstelling meer gezongen werd door Stef.
Op Wait for Me ook meer interactie tussen Stef en Awa (kan ook gevoel zijn) en qua begeleiding vlamt het weer als vanouds. Ondanks dat de cd wat aangepast is t.o.v. de live performances krijg je toch weer dat live-gevoel terug en live is Zita Swoon Group voor mij nog steeds verplicht voer, al 17 jaar lang.

Ik ben aangenaam verrast door deze cd die me wonderbaarlijk nog meer doet dan het optreden wat meestal andersom is bij dit gezelschap en ik kijk al weer reikhalzend uit naar het volgende project New Old World dat ik dit voorjaar zal gaan zien in de Rotterdamse Schouwburg. Een repetitie opname liet strijkers zien en horen waardoor we weer een compleet ander geluid voorgeschoteld krijgen met toch een duidelijk Zita Swoon stempel.
Voorlopig zal deze cd wel even een tijdje bivakkeren in mijn cd-speler want het is weer erg lekker allemaal.
Zita Swoon Group is er goed in geslaagd om westerse blues met de ritmes van Afrika te vermengen. Nieuw is het niet maar geslaagd wel en daar gaat het om.

Ik heb veel muzikale helden maar mijn liefde voor Zita Swoon Group is heel erg groot en daar zorgt dit album ook weer voor

Ik was niet van bij de eerste keer weg met dit album. Ik luister al eens graag een schijfje uit wat onder de ruime noemer "wereldmuziek" valt, en wat me aanspreekt bij veel Afrikaanse muziek is, ondanks de miserie die het soms als onderwerp heeft, er toch meestal een positieve, optimistische "vibe" in de muziek zelf zit. Het kenmerkend Afrikaans optimisme, ondanks al de te verduren en omringende "shit" in het leven, is iets dat je warm maakt, iets dat je je goed doet voelen. Dit is waar ik me vergist had in mijn verwachtingen bij dit album. Ik had meer "wereldmuziek" verwacht, en het daarbij gaande gevoel bleef voor een groot deel uit. Dit is namelijk veel meer een "typisch" (voor zover je hier bij Zita Swoon van kan spreken natuurlijk) Zita Swoon album dan je op het eerste gezicht zou vermoeden. De belangrijkste "feeling" van dit album wortelt vooral in de westerse blues (europese zowel als amerikaanse), zoals we gewend zijn van Stef Kamil. Afrikaanse instrumenten en ritmes kleuren de muziek in, geven vanzelfsprekend iets "afrikaans" aan de muziek, maar niet het zonnige, het hoopvolle. Neen, dit is bij wijlen erg zwarte (gaat niet over een huidskleur) en bittere muziek. De stem van zangeres Awa Démé (die ik eerst, in het kader van het zoeken naar the positive vibe , ook niet goed vond) draagt hier ook dikwijls schitterend toe bij. Haar bij tijden soulvolle, met pijn en woede doordrongen krachtige vocals (zie ook al in, de weliswaar meer poppy, openingstrack Sababu) hebben een onmiskenbaar afrikaanse klank, maar schreeuwen "blues" in de oer-betekenis van het woord. Kippevel.
De songs en arrangementen zijn schitterend, met oog voor detail uitgewerkt, en muzikaal valt er dan ook bij elke afspeelbeurt weer iets nieuws te ontdekken. Ook in de songs die bij een minder aandachtige beluistering de indruk kunnen wekken van wat simpeler of minder interessant te zijn. Alhoewel het dus zeker geen "zomerplaat" is, zit er, ook al weer in de goede Zita Swoon-traditie, genoeg afwisseling in. Er komt natuurlijk toch ook al wel eens een een straaltje afrikaanse zon binnenvallen en er kan al eens een danspasje gezet worden bij deze meltingpot van muzikale genres en invloeden. Kortom, een nieuwe Zita Swoon op zijn best, dit keer ontsproten uit een stevige kluit afrikaanse wortels.