Angel Witch - As Above, So Below (2012)

Een nieuwe van Angel Witch.

Ik ben best benieuwd.

Vol verwachting kijk ik uit naar deze cd aangezien ik hun eerste een klassieker vond.

Deze zou vandaag in de winkels moeten liggen. Straks de plaatselijke metaldealer eens een bezoekje brengen.

Kevin Heybourne en zijn band hebben het voor elkaar gekregen de klasse van het debuut te benaderen met dit nieuwe album. Deze gaat zeker in mijn top 10 van 2012 komen.

De productie is goed en gelukkig niet al te modern. De nummers zijn avontuurlijk opgebouwd en het gitaarwerk is echt heerlijk, zowel riffs als solo's. De zangpartijen zijn zeker wat soberder dan vroeger maar passen als gegoten bij de nogal donkere muziek.

Over het gehele album wordt dezelfde hoge kwaliteit behouden en na meerdere luisterbeurten zal ik wellicht/hopelijk nog enthousiaster worden.

Een musthave voor de liefhebbers van Angel Witch (1980).

Ben zeer benieuwd Kronos want het debuut van deze band geeft mij nog altijd kippenvel met hun sound. Dead Sea Scrolls heb ik al gehoord en vind ik geweldig!

Als je het openingsnummer geweldig vindt gaat de rest ook niet tegenvallen. Ik vond Dead Sea Scrolls bij de eerste luisterbeurt zelfs het minste nummer. Maar dat kan nog veranderen uiteraard. Net als het debuut lijkt het mij een album dat langzaam blijft 'groeien'.

Zeker! Al werd het na de eerste ook direct een stuk minder. De hoes is in ieder geval erg gaaf. Nu de muziek nog.

Zojuist Dead Sea Scrolls geluisterd, ik ben nog niet overtuigd hoe wel de recensies positief zijn.
Benieuwd wat naar de rest.

Deze band maakten op mij in 1980 een verpletterende indruk met hun debuut plaat, een band met een geheel eigen stijl, donkere muziek.melodieus,prachtig gitaargeluid en het aparte zangwerk van Kevin Heybourne. Zo goed als hun eerste album was zo weinig opzienbarend was het vervolg aan releases. Ik had ook eigenlijk weinig meer hoop meer ooit iets fatsoenlijks van deze band te horen want wie zit er anno 2012 nog op zoiets te wachten? Ik was ook uiterst verbaasd toen ik de aankondiging voor deze cd las. Kan deze cd de debuutplaat overtreffen, ik zou in de buurt komen al geweldig vinden! Nou dat laatste is het geworden maar ik heb er nog maar amper naar kunnen luisteren dus wie weet. Dead Sea Scrolls opent overtuigend, het nummer pakt me meteen, prachtig. Into the Dark is helaas iets minder, het klinkt wat standaard maar de solo is prima. Gebura is wederom geweldig, hard en melodieus en spetterend gitaarwerk van Kevin. Lekker fel drumwerk trouwens in dit nummer van Andrew Prestidge! The Horla is nou zo`n typisch Angel Witch nummer, lang, afwisselend, rustig intro maar hierna uitgroeiend naar een zwaar duister brok geweld, na 5 minuten gaat het tempo omhoog en krijgen we weer een prachtige gitaarsolo,geweldig! Witching Hour is een lekker temporijk nummer met een lekkere riff die me bekend in de oren klinkt en de scheursolo is weer geweldig. Upon This Cord is weer behoorlijk stevig en heeft kent een vlot tempo en als Kevin gaat soleren is het genieten geblazen! Guillotine vind ik weer iets minder maar de solo spettert weer je boxen uit. Brainwashed is de afsluiter, prachtig gitaarintro en dan is het weer genieten van een afwisselend duister nummer met gaaf gitaarwerk. Ondanks dat het songmateriaal in zijn geheel niet het hoge niveau van het debuut haalt gooit het door het geweldige gitaarwerk toch hoge ogen! Fijn dat deze band er weer is!

Lekker Angel Witch album dat na een paar luister beurten bij mij begint te leven.
Album is opgebouwd uit 4 oude nummers geschreven voor 1984 te weten: Dead Sea Scrolls, Witching Hour, Guillotine en Into The Dark en 4 nieuw geschreven nummers. Eerlijk gezegd hoor je het verschil niet tussen het oude en nieuwe materiaal. Lekkere solo's, stevig drumwerk zoals we gewend waren van Angel Witch. Een aan te raden album dat je weer terug brengt in de begin jaren tachtig. Het tot cult verheven debuut album zullen Kevin c.s. nooit overtreffen maar dit is een meer dan respectabel NWOBHM album.

Het is inderdaad wel weer een album dat meerdere luisterbeurten vraagt. Vandaag werd ik wakker met vaag een nummer in gedachten. Angel Witch? Ja, maar zo klassiek dat het oud werk lijkt. Toch maar weer eens dit album gedraaid en het bleek Into the Dark te zijn. Zaaaaalig nummer. The Horla is ook al fantastisch. En nooit eerder hoorde ik de voor metal typisch galopperende riffs zo strak uitgevoerd als in Witching Hour. Aan het debuut zal As Above So Below wel nooit kunnen tippen, maar wat een verslaaavende plaat toch ook.

Ik heb jullie adviezen ter harte genomen en de plaat meedere malen geluisterd maar ik kom er niet doorheen vanwege de zanger. Vwb de muziek hoor je mij niet klagen, idd gruwelijk lekkere nwobhm maar die zang dat kan m.i. niet meer in deze tijd. Jammer, want met een echte zanger was dit zeker een topalbum geweest voor mij, maar nu heb ik het na een nummer of 5 a 6 gehad met hem. Nee, ik hou het bij de eerste albums.

Zo had de opvolger van het spetterende debuut dus moeten klinken!

Zit hem nu net te luisteren, inmiddels bij track 4 aangekomen en dit bevalt mij dus zeer goed! Vette productie, lekkere riffjes en die melodieuze (tikje valse ) zang van Kevin Heybourne. Een aantal nummers als bijv. Into The Dark speelden ze destijds ook al en waren te vinden op krakkemikkige bootlegs, maar zijn nu dan eindelijk fatsoenlijk opgenomen. Alsof je weer helemaal terug bent in de jaren 80.

Heerlijk.

Prachtig plaatje is dit geworden zeg. Heerlijk gitaarwerk en de zang vind ik erg tof. Dat geeft de band juist een eigen identiteit. De productie is ook nog eens erg goed, niet te clean en het houdt het lekker duister. Nu nog maar eens verdiepen in de rest van de band. Dit is iig een heerlijk plaatje geworden.

Echt helemaal doorgroeien doet dit album toch niet. Het laat mij altijd achter met de overpeinzing van hoe moeilijk het is een echt geslaagde comeback te maken. Niet dat As Above, So Below een mislukking is. Verre van zelfs. Maar de hoes refereert naar het debuut en evenaart die terwijl de muziek toch wel redelijk ver achterblijft. Gewoon een heel degelijke metalplaat. Bovengemiddeld goed. Maar de echte magie van weleer kan ik er jammer genoeg niet in vinden.

Na die laatste minder positieve ervaring stellen de verwachtingen zich bij en gaat dit toch wel weer erg goed klinken. In mijn poging enige volgorde te krijgen in de mate van waardering albums van 2012 verdienen schuift Angel Witch dus wat plaatsjes op.

Hun debuutalbum uit 1980 is een klassieker en vind ik van eenzame klasse. De opvolgers uit 1985 en 1986 waren inderdaad “genen vetten”, want het werd iets minder avontuurlijk met een andere zanger. Ik blijf er bij dat ze destijds beter een tweede gitarist in dienst hadden genomen in plaats van een zanger. Het stemgeluid van Kevin Heybourne is Angel Witch, hoe je het ook draait of keert. Hij heeft een timbre dat uniek is, een tikkeltje vals misschien maar ook perfect om wanhoop uit drukken. Raar maar waar.

Veel leg ik deze plaat niet op, uit tijdsgebrek, ook uit een zekere angst. Angst om ontgoocheld te worden? Geen probleem met dit album. Welke angst dan? De angst voor die melancholische nostalgie naar de tijden van dat debuutalbum uit de jaren tachtig, want dit ademt the glorious eighties uit langs alle poriën. Deze plaat overtreft het debuutalbum niet, gelukkig maar. Kan iemand zich dat voorstellen? Dat debuut is glorieus, deze vierde is heel goed. Klein kniezerig puntje van kritiek, soms duurt het nummer iets te lang. Toch ben ik blij, Angel Witch telt mee.