Macy Gray - Covered (2012)

Ik ben aangenaam verrast. Hoewel het voor Gray een veilige, zelfs logische keuze was geweest om trouw te blijven aan haar soul- en R&B-roots, kiest ze ervoor om, daar waar nodig, aan te houden aan de oorspronkelijke sfeer van de covers. Dat maakt Covered een merkwaardige plaat, die behoorlijk afwijkt van de klanken van haar vorige vijf langspelers. Het album komt eigenlijk meteen al mooi op gang met Here Comes the Rain en aaneensluitend een mooie versie van Creep. Wat opvalt is dat de tracks voorzien zijn van een soort jaren ’80 dance-jasje, maar dat het zo lo-fi wordt gehouden dat je nauwelijks van dance kan spreken. Wat de zomer van 2012 nodig heeft is 'n aanstekelijk reggae- en ska-nummer en daar komt Smoke Two Joints in beeld. Een schattig liedje om vrolijk van te worden! Het mooist is echter de opname van Sail, een cover van Awolnation (ik had zelf nog nooit van de band gehoord), die als invalshoek je een donkere trip-hop sfeer laat proeven, en jawel, ook Wake Up van Arcade Fire doet ze niet onverdienstelijk. Gray maakt er een folkliedje van, en 't klinkt verdomd lekker!

Drie nummers spreken mij minder aan. De mash-up van Love Lockdown en Buck, van respectievelijk Kanye West en Nina Simone, is één van die drie nummers om de reden dat beide originele versies - voor mij - al nagenoeg perfect zijn. Nothing Else Matters zet ze geheel naar eigen hand, maar ik kan er niet veel mee. Ik kan niet eens zeggen dat het ligt aan Gray’s input, maar het doet me helemaal niks (ook de originele versie van Metallica laat me koud). Tot slot noem ik Bubbly. Terwijl het origineel een pretentieloos zomers liedje is, heeft de versie van Gray eerder een serieuze ondertoon. Apart is het in ieder geval, maar leuk niet - al vind ik ‘m wel leuker dan het origineel. Een kwart van het album bestaat uit skits, en jezus, wat zijn ze melig. Zo melig dat ze zelfs leuk worden (Nicole Scherzinger die Britney Spears en Shakira imiteert, verassend goed trouwens, terwijl ze vertelt dat Gray wat meer als hen zou moeten doen, en J.B. Smoove die vertelt dat de fans van Gray bang voor haar zijn omdat ze vrezen dat Gray ze gaat neersteken met een zwaard, of MC Lyte die moet aankondigen hoe fantastisch Gray is).

Covered zal ongetwijfeld niet het album worden waarmee haar carrière een nieuwe boost krijgt, en nieuwe fans zal ze er evenmin mee winnen. Covered is daarentegen wel het zoveelste bewijsstuk dat Gray veel meer erkenning verdient. Coveren is niet altijd slecht. zie hier een uitzondering op de regel.

Wat een prachtige stem heeft ze toch! Heerlijk! Haar stem is zo herkenbaar! Ik vind wel de eerste 2 nummers meteen het beste. Daarna blijft het goed, maar wel minder. Nothing else matters is inderdaad een beetje een rare versie geworden...
Here comes the rain again en Creep blijven ook prachtig!