Mayhem - Grand Declaration of War (2000)

Dit is een van mijn altime favoriete platen, op een werkelijk geniale manier wordt industrial met blackmetal gecombineerd zonder een moment saai te worden. Mayhem is altijd vernieuwend geweest en op dit album zijn ze dat weer. Frapant feit is dat dit pas de eerste volwaardige Mayhem (studio) plaat is na "De Mysteriis Dom sathanas"
Wat ik vooral erg goed zijn de contrasten op deze plaat er zitten razende blastbeats (In the Lies Where Upon You Lay) in maar even zo vrolijk weer heel duister en dreigen (a bloodsword in a colder sun) Mayhem beweist op deze plaat dat ze tot de absolute top behoord, niet alleen voor blackmetal fans, ook Nine Inch Nails Fans, of Ministry Fans zouden deze plaat eens moeten horen. 5*

Uit het forum cd's die aandacht verdienen! Deze cd geluisterd in het kader van horizonverbreding. Maar door het begrip black metal uit het bericht van Eddie, had ik al kunnen weten dat dit niet mijn cup of tea is. Er zitten best goede momenten in deze cd.....maar voor mij toch niet al te veel. De krijsende zang van de zanger.....de "fantastische" gitaarversnellingen.....het in niet aan mij besteed. Ik zit in luisterpoging nummer twee...maar die ga ik maar staken.....2,5*

Ik zal deze plaat toch weer eens uit de kast halen, want als ik dit zo hoor is dit één van de beste dingen ooit voortgebracht. Ik heb hem al heel vaak beluisterd maar een gevoel van verveling bekruipt me elke keer weer. Misschien omdat ik er meer van had verwacht van deze heren.

Ik bedoel, het oeuvre van Emperor kan me boeien, Satyricon ook, zelfs Judas Iscariot en Marduk, maar dit heeft me nooit echt geboeid.

Oe, maar dit is ook wel even iets anders dan het gemiddelde van Marduk of Satyricon,of zelfs Emperor (Voor die bands overigens niets dan Hulde) Deze plaat gaat muziekaal zo veel verder, zo veel dieper. Je wordt als luisteraar meegevoerd in een verhaal over de totale vernietiging van het christendom en de wederopbouw van een nieuw bestaan zonder reliegies. Dit is echter wel een plaat die moet groeien, en je kunt hem ook erg moeilijk nummer voor nummer luisteren. Ik was zelf ook een beetje verbaast toen ik deze kocht dacht ik dat ik en aparte versie had gekocht met louter remixes (ik ben zelfs terug gegaan naar de platen boer, mar die verzekerde me dat ik het mooi zou gaan vinden, ik moest alleen alle black metal die ik kende vergeten, en deze plaat in zijn geheel draaien.

Ik raad je aan luister deze plaat een paar keer en probeer niet aan het andere werk van Mayhem te denken, maar laat het onbevangen over je heenkomen, ik weet zeker dat je dit moet kunenn waarderen (zeker als Emperor fan, dan ben ben je wel wat diepgang en complexiteid gewend)

Ik haal hem na het werk direct uit de kast.
Misschien dat het album een beetje eenzelfde effect heeft als Supreme Immortal Art van Abigor, die na de eerste luisterbeurt enorm tegenviel. Ik hoorde alleen het irritante gitaargeluid en de te zachte drum. Maar na tientallen draaibeurten was ik er echt verslaafd aan, en was dat gitaargeluid juist het interessantste van de plaat.

Maar ja, ik luister ook al een tijd niet zo intensief meer naar Black Metal, dus wie weet is dat juist goed voor mijn nieuwe oordeel.

Ik tegenwoordig ook niet meer omdat het allemaal veel te veel op elkaar lijkt en de aandacht bij veel bands is gevestigd op heel evil zijn in plaats van erg goede songs maken. Daarom kan ik deze plaat juist zo waarderen

Het verbaasd me een beetje als ik dit hier zo lees. Ik heb ken een paar nummers van Mayhem en dat is echt vreselijk. Maar dat is volgens mij uit de tijd met Erounymus. Die gek die vermoord is door Burzum.
Eigenlijk ken ik Mayhem daar vooral van. Ook heb ik eens een foto gezien van een dode zanger. En gehoord dat zij de hersen gekookt hebben.

Wie weet hier wat meer over?

Ja, ik wist er het fijne ook niet van, dus bij deze:

Bron: wikipedia

In 1991, Dead committed suicide by means of a shotgun blast to the head (he had also slit his wrists several times). The bullets which he used had been sent to him by Count Grishnackh (the sole member of the black metal band Burzum and the man who later killed Euronymous), who apparently thought this was cool but denied having any advance knowledge of the suicide. Dead's body was discovered, along with a suicide note reading "Excuse all the blood", in a back room of the band's house (this statement in the note is ironic considering he was often accused of being humorless). Euronymous quickly took pictures (which later appeared in the booklets for several subsequent Mayhem releases and other bands' materials) of the bloody scene using a polaroid camera. Persistent rumors assert that he then cooked and ate pieces of Dead's brain, and that fragments of Dead's skull were collected and forged into necklaces by both Euronymous and Hellhammer. In 1993 Live in Leipzig was released as the band's tribute to Dead. The release was followed by the famous bootleg Dawn Of The Black Hearts. Its cover featured a photo of Dead's corpse after the suicide. After Dead's suicide and all of the police and media attention it garnered, Necrobutcher made the decision to leave Mayhem, thinning the band's ranks down to just two.
Later that year, the official recording of Mayhem's upcoming album, De Mysteriis Dom Sathanas began. In Dead's and Necrobutcher's absences, Attila Csihar handled vocals, and – chillingly enough – Count Grishnackh played bass. Euronymous owed Varg Vikernes 30 000 NOK (for album sales and such), which he refused to pay him back (and had argued with him about on several occasions). Some people seem to think that Vikernes was jealous of Euronymous's "evil reputation", but that's just pure speculation. One morning he traveled along with Blackthorn (of the band Thorns) to Euronymous's apartment. There he stabbed Euronymous to death with a knife. The autopsy revealed that Euronymous had suffered twenty-three stab wounds: two to the head, five to the neck, and sixteen to the back. Grishnackh left a key piece of evidence, however: a copy of a record contract (used as the pretense for his visit to Euronymous) with his bloody fingerprints on it. Soon Grishnackh was apprehended by police and charged with murder. He continued in prison to record for his one-man project Burzum. With only Hellhammer remaining, Mayhem ceased to exist.

Wel boeiend zo'n band-geschiedenis.

Uiteraard klopt het stuk dat ze delen van deads lichaam hebben opgegeten niet, het was slechts een gerucht dat later door Helhammer ontkent is.

Count Grishnackh heeft altijd gezecht uit zelfbescherming gehandelt te hebben omdat hij ervan overtuigt was dat Euronymous hem wilde vermoorden (op die zelfde dag).

De ouders van Euronymous maakten trouwens ernstig bezwaar tegen het feit dat Count Grishnackh bass partijen speelde op de zelfde plaat waar hun zoon gitaar speelde, dat uiteindelijk Hellhammer de bass partij opniew heeft ingespeeld. Er gaan geruchten dat wanneer je heel goed luisterd je twee bass lijnen kunt horen.

Tevens wordt Mayhem nog altijd verbonden met de brandstichting van antieke kerken in Noorwegen .

Dit lijkt me onzin al zie ik hen er wel toe in staat !

Dude!

Nou nou,Satyricon platen zijn toch echt wel beter dan die van Mayhem,zang is altijd machtig en de muziek ook.En ze zijn ook niet van die idioote gekken die kerken in de fik steken en elkaar uitmoorden.

Door Valg Vikerness toch?

Beste mayhem album voor mij! Maniac op zjin best, en hellhammer is echt geweldig! Dit is voor mij het beste album ooit, maar helaas moet ik hem nog kopen ( Ik heb natuurlijk wel al wat nummers ervan gehoord! )

eindelijk gekocht! Geweldig!!!!

Zonder twijfel een van de raarste "black metal" albums ooit, maar naar mijn mening ook een van de geniaalste; ik vind dit eerlijk gezegd zelfs stukken beter dan het overschatte De Mysteriis Dom Sathanas.
De experimentele elementen op de tweede helft van het album zijn weliswaar vergezocht maar ook ontzettend passend. In "A Bloodsword (Part II)" komen zelfs vocoders en electronicabeats voorbij; toch is dit geen experiment omwille van het experiment, maar vooral gewoon een erg goed album. 5.0*: dit is een van de weinige black metal albums die mij al bij de eerste luisterbeurt konden boeien.

Fantastisch album maar van black metal kan hier geen sprake meer zijn wat mij betreft.

Dat is waar; zelfs de stukken waar gewoon gitaar, drums en screams voorbij komen klinken helemaal niet als "gewone" black metal en ik heb op de hele CD volgens mij maar 1 echte black metalriff voorbij horen komen waarbij ik het gevoel had dat ik echt naar Mayhem aan het luisteren was. Maarja, wat is het anders indien geen black metal? Progressive metal klinkt ook weer zo griezelig.

Zo klinkt ie anders wel, te veel twijfelend geneuzel, te weinig zieke sfeer.

Het verleden van de band in ogenschouw nemend, moet je concluderen dat A Grand Declaration Of War voor Mayhem een dappere zet is geweest.

Fans meenden dat de band na het verlies van Euronymous al moesten stoppen. De band dacht daar anders over, maar begreep ook dat de creativiteit om gemene metal maken tanende was.

Van verre kon je zien dat dit album veel discussie ging opleveren. Het zieke en het black metallige is er helemaal af. Het heeft plaatsgemaakt voor een uiterst kille post apocalyptische sfeer. Het geheel klinkt als een stapel aaneengeregen flarden van ideeën en derhalve is de vergelijking met Nine Inch Nails niet eens vergezocht.
Er is wat moeilijk in te komen omdat de passages vaak niet lang duren.

Het concept vind ik vermoeiend om mij in te verdiepen. Het blijkt hier te gaan om part II en part III. Part I bleek weer op Wolf's Lair Abyss te staan. Maar dat is nergens uit op te maken.

Muzikaal kun je zeggen dat het tot nummer 6 oorlog is. Daarna is er bewustwording en oprichting van een nieuwe wereldorde. Die elementen komen wel duidelijk naar voren zonder ook maar iets van de tekst te lezen. Dat is knap.

De productie is clean gehouden en ik moet zeggen dat dat ook wel past bij de mechanische sfeer. Maar tjonge jonge, wat klinkt die drumsound iel. De geprogammeerde maatjes op het speelgoedkeyboard van mijn dochter klinken nog vetter dan dit.

Het kost even moeite, maar A Grand Declaration Of War is toch wel degelijk een bijzondere plaat..

Een album die ik wel ver van de oorspronkelijke MayheM af vind liggen, die me 10 jaar geleden niet onmiddelijk van m'n stoel afblies, me wel fascineerde ergens en waarschijnlijk me in de toekomst gaat laten zien dat het destijds z'n tijd vooruit was! Dat zal het misschien kunnen gaan worden met dit album. Liefde op het eerste gehoor was het zeker niet met dit album toen ik 'm destijds aanschafte. En live was het destijds de ene keer redelijk indrukwekkend; de andere keer was ik blij dat het concert voorbij was...wat een rommelige vertoning live met een Maniac die op m'n lachzenuwen begon te werken....Nee, the true MayheM t/m Dead als zanger en Euronymous op gitaar etc. is wel effen een totaal andere band waar ik wel helemaal leip van was dan wat er daarna van deze band tevoorschijn "getoverd" werd. Dit album uit 2000 wil ik nog vaker, veel vaker beluisteren om er defintief een oordeel over te kunnen vellen. Het blijft een lastig en bizar album dit.

Dit album jaren terug eens van een vriend geleend. Vorig weekend heb ik Mayhem gezien, en ik was wel weer benieuwd naar dit album. Heb het een flink aantal keren beluisterd, maar wat ik er toen zo briljant aan vond, is me nu even ontgaan.
In het weekend maar eens beluisteren met koptelefoon in een donkere kamer.

Grand Declaration of War was mijn kennismaking met Mayhem. Aanvankelijk vond ik het vooral een vreemd album. Lastig om doorheen te komen. Niet in de laatste plaats vanwege de lange stiltes (of hoge piepen) die op twee plaatsen in het album zitten. In 2012 heb ik de cd dan toch gekocht, aangezien hij voor een zacht prijsje ergens tweedehands te koop was. Ik vind het nog steeds een vreemd album, of eigenlijk, een vervreemdend album.

De sfeer is kil en desolaat. De gedachte aan een soort eerstewereldoorloglandschap laat nooit lang op zich wachten: een compleet kapotgeschoten wereld. De aarde is veranderd in een vlakte van zuigende modder, met hier en daar een afgeknapte boomstam. In die wereld ploeteren Gollemachtige mensen rond, op weg naar een nieuwe, onderdrukkende wereldorde.
Muzikaal is Mayhem hier mijlenlang verwijderd van de black metal van De Mysteriis Dom Sathanas. De sfeer hier is echter vele malen intenser en bedreigender dan op De Mysteriis. Grand Declaration of War gaat meer richting de industrial, met een scheut hoorspel (van het moeilijk te doorgronden soort). Zonder teksten erbij is het verhaal me nog niet duidelijk geworden in ieder geval. Er is ruimte voor electronische geluiden naast koude gitaarriffs. Hier en daar zijn er nog wat blastbeasts, screams of gitaarpartijen die nog aan black metal doen denken.

Zo’n 15 jaar na de releasedatum komt dit album nog nergens gedateerd over, wellicht omdat het zo vervreemdend is dat het niet makkelijk in een hokje te stoppen is. Ondanks enkele zwakke punten, zoals de zang die me soms niet helemaal goed ligt, verdient Grand Declaration of War wat mij betreft meer aandacht dan het hier op MuMe heeft gekregen (32 stemmen, geen berichten de afgelopen 2.5 jaar...).

4.0*

Goed nieuws voor wie de productie van dit album verschrikkelijk vindt: het album is opnieuw gemixt en gemasterd en wordt opnieuw uitgebracht. Hier kun je een voorproefje horen.

Hoewel ik de kritiek op het oorspronkelijke (drum)geluid deel, mis ik toch het originele geluid bij de nieuwe versie. Het klinkt allemaal wat doffer en het gitaargeluid is net iets minder goed te ontwaren, wat juist het beste aspect van deze plaat is.

Ik zal wel teveel aan het oude geluid gewend zijn, maar voor wie daar nooit doorheen kon luisteren is de nieuwe versie het proberen waard, want ook na 18 jaar is The Grand Declaration of War de concurrentie nog altijd ver vooruit.