Lotus Plaza - Spooky Action at a Distance (2012)

Lekkere shoegaze/dreampop, helaas blijft het allemaal wel wat oppervlakkig.

Daar kan ik me helemaal in vinden.

Doet me erg denken aan Deerhunter qua vocals. Erg fijne plaat.

De vergelijking met Deerhunter is niet vreemd, gezien Lockett Pundt, de maker van dit album, de gitarist van Deerhunter is

De nummers Fountain Stairs en Desire Lines zijn ook door hem gezongen en geschreven en de stijl van dit album bouwt zeker verder op laatstgenoemd nummer wat alleen maar positief is.

Weet iemand waar ik de lyrics van dit album kan vinden? Klinkt erg strak, maar omdat de vocalen van Pundt af en toe compleet verdrinken in de muziek is de tekst zonder meelezen nimmer te ontcijferen. De hieronder gemaakte vergelijkingen met Desire Lines kan ik goed begrijpen en alleen dat is al reden genoeg om deze eens goed te doorgronden

Sfeervol album wel, maar het bijft vaak wat ongedefinieerd klinken en soms vraag je je af of het ook nog ergens naar toe gaat.

Wow, wát een album dit! 'Oppervlakkig'? 'Ongedefinieerd'? Wat een vreemde omschrijvingen. Juist vele malen 'gedefinieerder' dan ik had verwacht. Pakt me van begin tot eind in één lange hemelse roes! Geen zwak moment te bekennen hier.

Ik geef toe, hij begint me sinds een aantal dagen ook meer te pakken dan in het begin. Dat ongedefinieerde hoort misschien wel een beetje bij het genre, maar bij de eerste luisterbeurten vond ik het soms wat onduidelijk overkomen, hoorde ik er nog niet zoveel in. Maar dat is natuurlijk wel vaker het geval bij goede muziek en daar is hier zeker sprake van.

Verhoging naar 4* dus.

Ja dit is toch wel heel erg fijn. Het heeft inderdaad zeker 3 of 4 keer nodig, maar als de nummers een beetje in de oortjes genesteld zijn kan het genieten beginnen. Vanaf het knallende openingsnummer Strangers tot het prachtig subtiele Remember Our Days is het nagenoeg continu genieten. De gitaalriff van White Galactic One vind ik verschrikkelijk, maar dat is een klein smetje op een verder uiterst sfeervolle plaat.

Haha, ja hij is ook verschrikkelijk , maar op de een of andere manier ben ik hem toch gaan waarderen. En dit soort dissonante stukjes voorkomt wat mij betreft dat het album te zoet zou zijn geworden.

Fijn album, lekker wegdromen...

Strangers heeft me overtuigd om deze plaat een kans te geven. Ik heb dringend iets nodig om mij te verlossen van de drukte en door Strangers denk ik dat deze plaat hier wel eens voor kan zorgen.

En vandaag heb ik deze plaat maar eens opgelegd. Het klinkt inderdaad dromerig, maar ik zou eerder zeggen dat dit shoegaze is dan dreampop. Wat ik ook opmerk tijdens het luisteren is dat dit wel heel erg klinkt als Kurt Vile zijn laatste album Smoke Ring for My Halo. De zanger klinkt heel erg als Kurt Vile, al heeft Vile een nog rauwere stem. En ook het geluid klinkt heel erg naar het geluid van Kurt Vile zijn laatste album. Strangers bijvoorbeeld kan ik prima vergelijken met een nummer van SRFMH. Alleen weet ik niet direct welke.

Het mag dan wel heel erg klinken dan SRFMH, ik vind dat Lotus Plaza het een stuk beter doet. Men zorgt er voor dat de muziek geen snelle hap wordt, maar toch blijft plakken. Daarvoor gebruiken ze geen catchy hooks of reffreinen, maar blijven ze hun dromerige eigenschap behouden. Maar zoals ik al in het begin zei vind ik dat dit absoluut geen dreampop is. Dat klinkt helemaal niet als Memoryhouse, Beach House, Youth Lagoon of Still Corners.

Omdat het allemaal zo goed klinkt en blijft plakken vind ik dat dit album ook hoog mag scoren. Hoog klinkt misschien te enthousiast en een cijfer zoals vier en een half zou een beetje te overdreven zijn, maar een cijfer zoals een vier vind ik eigenlijk heel terecht. Laat maar meer komen!

De Youth Lagoon vergelijking kan ik nog wel een beetje in meekomen, hoewel dat een stuk gladder klinkt. Beach House en Memoryhouse zijn hier mijlenver van verwijderd. Ondertussen blijft deze plaat maar boeien en draai ik 'm nu al tijden toch met een grote regelmaat. Het is dat track 5 zo verschrikkelijk is, anders was dit pareltje al lang verder omhoog geschoten in mijn beoordeling. Remember Our Days is de lekkerste vibe die ik dit jaar muzikaal heb meegemaakt.

Best wel een vermakelijk plaatje, ja. De eerste luisterbeurt kreeg ik toch het déjà écouté gevoel. Natuurlijk heeft het veel overlap met Deerhunter. Maar de composities zijn zo sterk en innemend, dat ik ook na meerdere malen draaien de nummers plezierig blijf vinden.

Waar vergelijk ik dan deze plaat met Youth Lagoon, Memoryhouse en Beach House ? Tot zover ik weet zei ik dat dit niet klinkt als Youth Lagoon, Beach House en Memoryhouse.

Waar stel ik dan dat jij de vergelijking met die bands maakt? Ik haakte gewoon in op wat namen die ik voorbij zag komen

Dit is mijn genre!! Ik heb diverse muziek smaak, maar 'remember our days' heb ik echt al 20 keer gedraaid afgelopen 2 dagen... Leuk stukje over Lotus Plaza YouTube - Lotus Plaza +1 Hoop dat hij binnenkort ook naar Nederland komt..

ik dacht dat je het op mij had met 'die Youth Lagoon vergelijking'.

Heerlijke plaat! Je hoort meteen wie het brein is achter het briljante 'Desire Lines'. Het is een mooi geheel waar na ongeveer 10 keer luisteren geen minder nummer meer op te vinden is. Al kan ik de kritiek op 'White Galactic One' wel enigzins begrijpen. De dissonante gitaarriff is in het begin vrij storend, maar na verloop van tijd valt het steeds minder op. Ik vind het een sterke song en een zeer gedurfde actie om zo'n gitaarriff aan het nummer toe te voegen.

Een van de beste nummers van de afgelopen jaren als je het mij vraagt: Deze plaat staat bovenaan op de to-listen lijst van Spotify

Het is wel een mooie dromerig album ,maar de nummers duren iets te lang om de hele tijd te blijven boeien. De meeste nummers zijn opgebouwd rond een mooie melodie die net iets te vaak terugkomt. Toch kan ik erg genieten van dit album als ik zin heb in rustige, sferische muziek. De afsluiter is mijn favoriet.

Degene die Desire Lines onsterfelijk heeft gemaakt moet wat kunnen. mijn oordeel volgt nog. wel erg veel zin in het Rewire festival waar LP speelt.

Prachtige plaat, groeiplaatje, consistent (al zijn er anderen die het op elkaar vinden lijken),maar ik ben ook niet neutrale, grote fan van Deerhunter
Off topic: Gisteren groots optreden tijdens het Rewire-festival, lekker gierende gitaren en distortion.

Voor het eerst in tijden weer eens aan het draaien en het kan toch niet tippen aan de laatste Deerhunter-albums. Daarvoor kabbelen te veel nummers maar wat voort. Strangers blijft desalniettemin een fantastisch nummer.

Dit blijft nog steeds een fijne plaat, maar eentje waar men nog weinig over zal praten (en dat bewijst de gematigde populatie op deze pagina). Dat komt door diverse redenen, maar de grootste reden is dat de plaat weinig om handen heeft. Ook is het geluid niet echt origineel te noemen (ik kan honderden Amerikaanse bands opnoemen die een dergelijk geluid hebben). Leuk voor die ene keer, maar absoluut niet voor een tweede keer.

Klopt in zekere zin wat je daar als reden geeft IllumSphere. Maar het onderscheiden van platen in dit hoekje zit hem dan ook niet echt in de originaliteit maar vooral in het geluk dat de boel op de juiste plaats valt. Dat is een kwestie van smaak, dus dit is gewoon een laag vliegertje die het geluk moet hebben de juiste oren in te vliegen. Voor mij is dat absoluut het geval, de muziek steekt puik in elkaar en ik weet niet wat het toch is maar ik ben een ontzettend groot fan van Lockett zijn stem.

Vooral Jet Out of the Tundra is een favoriet. De hypnose, lekker mee dobberen met de ogen dicht op een bescheiden golfje.

Zeker een fijne 'luisteren-met-de-ogen-dicht-plaat'. Bij tijd en wijle tovert Lockett Pundt magische melodiën uit zijn instrumentarium. De zang vind ik niet overal even geweldig (hij wint het niet van Bradford Cox, Deerhunter resp.) maar bij de meeste nummers komt het toch maar mooi samen en is het een harmonieus geheel. Met name de laatste helft vd plaat, vanaf Monoliths, bezorgt je aangename luistermomenten. Lekker dromen.