Eberhard Weber Colours - Silent Feet (1977)

Eberhard Weber is geen nobele onbekende meer sedert zijn mooie samenwerking met Jan Garbarek op 'Chorus', maar wat hij hier presteert sloeg mij toch met verstomming. De groep muzikanten die hij voor zijn muzikale reis om zich heen heeft verzameld bestaat misschien niet uit de meest opzienbarende namen, maar muzikaal gezien zit het samenspel bijzonder goed. Rainer Brüninghaus wisselt zinderende, beladen synthesizer-partijen af met frivole piano-flarden, drummer John Marshall is veeleer latenter aanwezig, maar zorgt, naarmate de nummers zich ontwikkelen, voor stuwende drums, en wijlen Charlie Mariano creëert met zijn quasi nasale klank een soort contemplatieve sfeer.

Zoals frankmulder het met een waarachtige metafoor zegt, vinden deze muzikanten elkaar op een soort eenzame boswandeling. Wat oorspronkelijk vertwijfeling lijkt te zijn, bloeit langzaam open tot een heel extravert stuk muziek, dat vol overtuiging uit de luidsprekers knalt. Desondanks vind ik de bombast - waar blabla het over had - hier amper terug. De bescheidenheid en de milde devotie voor de muziek druipt van 'Silent Feet' af, en dat siert.
Eveneens prachtig is dat de composities stuk voor stuk rustig vorderen, en bij het warme weer van vandaag bestaat dan ook het gevaar dat je al luisterend langzaam indommeld...uiteraard met de glimlach der gelukzaligen op het gelaat.

Tweemaal serieus geprobeerd, maar het doet me niet zo veel, dit album. Het is me te veel ´dwarrel´-muziek. Melodieus vind ik het af en toe ook wel erg blij worden (het bombastische?) als de de piano erin komt; eigenlijk een beetje de soort van jazz die me vroeger altijd bij het genre weghield.
Wel goed samenspel, waarbij ik het wel bijzonder vind hoe eigenlijk geen van de instrumentalisten de lead opeist.

Zo'n vijftigmaal serieus geprobeerd, en het doet me heel veel, dit album.

Zelf kom ik uit een klassiek/progressive rock-achtergrond. Ik heb altijd wel jazz erbij geluisterd, maar het vormde nooit de hoofdmoot. Jazz-invloeden in mijn prog kon ik wel altijd zeer waarderen. Vond het ook moeilijk om mijn weg in de jazz te vinden. Daar is de laatste tijd sterk verandering in gekomen en ik ben bezig met een ontdekkingstocht.

Voor mij is dit de ideale mix tussen een klassieke structuur, het melodieuze van prog en het jazz-gevoel. De melodieën van Brüninghaus zijn hartverscheurend mooi, de partijen van Charlie Mariano snijden in mijn ziel. Ik kende die hele man niet, maar ik ben meteen fan. Wat een geweldige en originele sound. Daarachter horen we Eberhard Weber, geweldig spel dat meer doet dan de boel bij elkaar houden. Dit is echt samenspelen inderdaad. Solo's zijn er hier niet om te soleren, maar om het muziekstuk verder te brengen. De kwaliteit blijft onverminderd hoog.

4,5* voor nu, maar dat is alleen omdat ik er nog lang niet klaar mee ben.