Rocket Juice and the Moon - Rocket Juice and the Moon (2012)

Rocket Juice & The Moon is een ambitieus project, alleen al om de hoofdrolspelers tegelijkertijd in één kamer te krijgen! Ergens tussen zijn oneindige bezigheden vond Damon Albarn toch de tijd om samen met een full-time RHCPepper de afrobeat van een nog springlevende Nigeriaanse zeventiger bij te staan. Ontvoer nog een Ghanese rapper, een Malinese zangeres en de altijd kosmische Erykah Badu naar dat kamertje en de term wereldmuziek lijkt plots vatbaar! Toch zorgt die grote vertegenwoordiging aan ‘s werelds uithoeken niet voor een muzikale clash. Integendeel, alles klinkt verrassend coherent, niet in het minst door de prominente rol voor het drumwerk van Tony Allen. Dat rechtlijnige karakter bepaalt de toon van de plaat.

Hoewel duidelijk geïnspireerd op afrobeat, komt het op de plaat zelden echt zover. Daarvoor mist het spontaniteit in de muziek en vrijheid in de uitvoering. Ook over de vele gastvocalen en de kunsten van kopergezelschap Hypnotic Brass Ensemble blijft een zekere controle, wat eveneens bijdraagt tot het strak gestructureerde spel van Rocket Juice & The Moon. Op deze manier wordt het haast een eigentijdse (en westerse) kijk op een aloud (en niet-westers) genre, en dat maakt het interessant. Het steeds terugkeren van elementen, de haast als samples toegevoegde blazers en allerhande elektonisch aandoende ‘prullaria’, het zijn dingen waar meerdere hedendaagse artiesten mee experimenteren. Het creëert een haast hypnotiserend geluid. Hun wereldmuziek wordt bijna buitenaards. Da’s nog de grootste link naar Fela Kuti: de manier mag anders zijn, het effect komt wel -euh- in de buurt...

Net zoals bij de grote meester gaat het hier vooral om de lange trek. De gezangen van Fatoumata Diawara en Erykah Badu moeten dan wel enkele nummers afbakenen, hun sporadische vertoningen zorgen eerder voor een aangename toets dan dat ze duidelijk afgewerkte nummers verzorgen. Hetzelfde geldt voor de raps van M.anifest. En voor de bass van Flea, en eigenlijk voor alle muzikanten. Losse tracks worden het interessants als ze de gehele essentie van het album in zijn toegekende minuten weten te vatten, zoals bijvoorbeeld There daar gaat: Afrikaans op begrijpelijke wijze, Afrobeat op eigentijdse wijze. Het album gaat zo zelf wel wat langs de gehele essentie van zijn genre, maar was dat ook het uigangspunt? Plezier maken stond zo te horen hoger op het lijstje!