Ralph Towner - Solstice (1974)

Alweer zo'n geweldig album dat iik ontdekt heb via de ECM Touchstones-serie. Klassiekers uit het ECM-verleden nu midprace heruitgebracht.
Ik krijg haast zin om al die 40 CD's aan te schaffen. Deze Fusion(?) Jazz er gaat echt een hele wereld aan nieuwe muziek voor me open.

Leuk idee van Ecm om een aantal klassiekers (eindelijk) voor een klein(er) prijsje aan te bieden.

overigens niet allemaal fusion jazz (linkje)

Het geluid van Towners klassieke gitaar is fantastisch en spoort me aan om daar 'es op verder te zoeken. Het kwartet speelt fijn samen, waarbij ook Christensens vibe me erg aanspreekt, evenals de bas van Weber. Alleen zodra Garbarek de sopraan ter hand neemt, haak ik af. Het is niet zozeer zijn spel als wel het geluid. Verder een steady ecm-schijfje.

dan kun je batik wel proberen

Het is wel ontzettend EMC, dit album. Zo´n strak geluid, zo´n mooie sound van alle instrumenten ook apart; bijna onecht mooi. Waar ik daar normaal niet zo voor ga is het bij dit album door de muziek niet storend. De opbouw van het album, met het lange Oceanus aan het begin, zet de sfeer en maakt dat je de rest toch gemakkelijk tot je neemt, in een soort roes die toch alleen maar kan ontstaan bij de betere muziek.
Het mooiste zijn de gitaar en de drums. Garbarek lijkt inderdaad de mooie steriele composities wat te verstoren door er soms wat hard in te komen met de saxofoon (zie klaezman), maar toch is bijvoorbeeld Nimbus wel mooi van opbouw.

Een meer ´bedachtzaam´ dan jazzy, maar tegelijkertijd wel sfeervol album, met uitzondering misschien van Drifting Petals , dat wel héel easy is en me bij herhaalde beluistering wat te lang duurt.

Het pakt me niet zo. Ik mis spontaniteit en inventiviteit, waardoor het hele album er niet in slaagt om "rustig kabbelende muziek" te overstijgen. De solo's zitten goed (ook van Garbarek), maar nergens wordt ik werkelijk opgezogen door het klankenspectrum.
Aangenaam om nog eens opnieuw te horen, maar ik blijf weifelend.

Dit is wel echt Pastorale jazz in optima forma. Vier giganten (Eberhard Weber, Jan Garbarek, Ralph Towner en Jon Christensen) slaan hier de handen ineen. Ralph Towner maakt met zijn band Oregon ook al Pastorale Jazz, maar dit is toch andere koek. Hier is de jazz wat meer aanwezig, in die typische Scandinavische vorm. Een prachtige, tijdloze productie met prachtige, tijdloze en uitgekiende composities. De improvisaties zijn erg mooi, melodieus en dromerig. Het 12snarenspel van Towner is ook werkelijk prachtig, hoe hij een deken ligt onder de solo's van Garbarek. Maar het zijn ook de solo's van Towner zelf die erg mooi zijn.

De ritmesectie van Christensen en Weber is erg bijzonder, ergens wel swingend maar ontzettend inventief en progressief. Dit zou je ook haast akoestische jazzrock/fusion kunnen noemen. Naast de mooie, dromerige stukken zijn er ook wat haast onheilspellende stukken te vinden, zoals Visitation. Het fluitspel en cellospel in Nimbus is echt waarlijke prachtig trouwens.