Ralph Towner - Solstice (1974)

Het is wel ontzettend EMC, dit album. Zo´n strak geluid, zo´n mooie sound van alle instrumenten ook apart; bijna onecht mooi. Waar ik daar normaal niet zo voor ga is het bij dit album door de muziek niet storend. De opbouw van het album, met het lange Oceanus aan het begin, zet de sfeer en maakt dat je de rest toch gemakkelijk tot je neemt, in een soort roes die toch alleen maar kan ontstaan bij de betere muziek.
Het mooiste zijn de gitaar en de drums. Garbarek lijkt inderdaad de mooie steriele composities wat te verstoren door er soms wat hard in te komen met de saxofoon (zie klaezman), maar toch is bijvoorbeeld Nimbus wel mooi van opbouw.

Een meer ´bedachtzaam´ dan jazzy, maar tegelijkertijd wel sfeervol album, met uitzondering misschien van Drifting Petals , dat wel héel easy is en me bij herhaalde beluistering wat te lang duurt.