Stanley Clarke - Rocks, Pebbles and Sand (1980)

Zeer Heavy album, en omdat het om een Jazz-artiest gaat heb je dan meteen iets bijzonders. 'We Supply' is een byzonder aanstekelijk stukje funk, en de 'story of a man and a woman' is een merkwaardige mengeling met verschillende passages hardrock, jazz en R&B. Ik krijg vaak vragen van mensen als ik dit ergens draai.

Erg "vaag" album. Je weet eigenlijk niet waar je aan toe bent. Elk nummer is totaal anders. Dat maakt het aan de andere kant wel interessant. Toch ook wat onoverzichtelijk.

3 sterren.

Eerste indruk is zeer goed! Ik zet ik op 3,5 ster, met uitzicht op meer

Een dieptepunt in mijn Jazzontdekken. Dit album vind ik gewoon compleet waardeloos op een paar redelijk mooie momenten na, het gezang eerst en vooral vind ik belachelijk, de duetten zijn om misselijk van te worden (ongelooflijk hoe ik er door geraakt ben). Muzikaal doet het me al compleet niks, waar ik het album van John Scofield nog qua gitaarwerk kon luchten lukt me dat hier weliswaar op geen enkel moment. De cover vond ik al flauwtjes, welja de muziek vind ik nóg erger, met alle respect voor sq (het spijt me maar dit album ),

1*.

Ik wilde me van dit commetaar behouden. Maar was ook mijn eerste reactie, tijdens het eerste nummer. Ik dacht direct Bon Jovi.
Het lijkt meer rock funk ala paralment etc. en zelfs als funkrock vind ik een matige plaat.
....
Sq, wel een erg dappere keuze... ik stem nog niet,

Het openingsnummer zal zeker even slikken zijn als je liever freejazz hoort . Misschien kan ik je nog enigszins bijvallen met de geruststelling dat ik ook echt niet houd van Bon Jovi.

als je van gavrieerde muziek, een combi tussen jazz, rock funk etc wil horen, mag ik je dan één van mij favoriete platen allertijden aanraden (bieden ) Pop Group- y. ook geen echte jazz, maar zeker de moeite waard om te proberen.

PS toen ik dat berichtje typte, had ik de hele plaat z'on beetje gehoord.

Haha, alleen mensen die de plaat al kennen weten nu dat je het over The pop group - Y hebt.

Heb hem al aan gepast . Ach schrijven (typen) is niet mijn sterkste kant,

Nogmaals, leuk gekozen als jazz album van de week. Het album is dan wel niet aan mij besteed en soms vraag ik me af wat dit met jazz te maken heeft, maar toch.

Soms klinkt het album best goed, vooral de hardere, snellere stukken. De rest is me eigenlijk te zeurderig, maar afwisselend is het album zeker.

Ik dacht overigens eerder aan Gerry Rafferty dan Bon Jovi.

Hhmmm, zo goed vind ik dit ook niet nee. Met name de zang vind ik erg ... matig. Voor nu 2,5*. Maar ik stem nog niet, kijken hoe het me bevalt na meerdere luisterbeurten.

Of je wat anders op wilt zetten?

Rare plaat hoor. Ik denk dat al je favoriete genres erin verwerkt zitten dat je hiermee zelf - neem ik aan - goed uit de voeten kunt: beetje funk, beetje jazz, beetje disco (jaja) en een mespuntje rock. Voor mij is het daardoor een vleesch noch visch-plaat geworden, met een paar kleine uitschieters. 3 ***-etjes. Slecht is het natuurlijk geen seconde, maar boeiend wil het ook niet worden. Ben toch wel benieuwd geworden naar je eigen recensie sq.

Ook maar eens weer ingstapt in het jazz album van de week gebeuren. En dit stelt me toch wel heftig teleur. Wat eerder ook gezegd wordt......wat heeft dit met jazz van doen. Het is een soort soul-pop achtige disco....en met die disco associatie, en jaren 80 pop kan ik de keuze van sq wel begrijpen. Maar Jazz......heel in de verte misschien. 2,5*

dat wordt mij zo vaak gevraagd . Dat verklaart vaker een alternatieve muziek smaak dan een slechte. hou ik mezelf vaak maar voor.

Lebowski heeft vrij aardig verwoord waar mijn voorkeur voor dit album vandaan komt, zij het dat het dan gaat om mijn voorkeuren uit die tijd als 18-jarige (1980). Ik was zwaar in de disco/funk en mijn belangstelling voor jazz kwam van crossover platen van Chaka Khan, Lee Ritenour en absolute hit-toppers uit die tijd Tom Browne en Crusaders/Randy Crawford (' Streetlife' ). Donald Byrd, Herbie Hancock, Brecker Brothers en Stanley Clarke waren enkele van de namen uit de 'echte jazz' die zich nadrukkelijk in de scene manifesteerden en veelvuldig op de hoezen vermeld stonden (ik spelde ze uit). 'We Supply' was na éénmaal airplay op de Ferry Maat Soulshow voldoende reden voor mij om tot aanschaf over te gaan. Ik was blij verrast door de ruigheid van de plaat voor wat betreft gitaargeweld want dat was nog een liefde van mij van een paar jaren daarvoor (mn dan wel Deep Purple en Black Sabbath; AOR, naar mijn mening toch echt niet de beste associatie met de scheurende gitaren op dit album, bestond nog niet).

Ik koos voor het album ook doelbewust uit die tijd en uit die vertrouwde omgeving omdat ik daar ook het beste iets kon verzinnen waar anderen nooit op zouden komen, en omdat ik inderdaad iets uit het randje van het genre wilde bieden. Ik realiseer me dat dit uitermate slecht scoort op Scaruffi-schaal en dat interesseert me lekker niets. Alledaags is het in elk geval niet: probeer ook maar eens iets te vinden dat een beetje de eigenschappen heeft van het slotnummer. The story of a man and a woman is een zodanige combi van stijlen (niet door elkaar maar dus achter elkaar) dat je inderdaad de tegenstanders van alle passerende genres lijkt te kunnen verenigen in de afkeer er van, met als (voorspelbaar?) hoogtepunt het R&B gedeelte. Het zij zo; ik vind het prachtig.

Voor het hoe en waarom van je keuze geen kwaad woord hoor, SQ.
De (uiterste?) randen opzoeken van een genre kan natuurlijk heel interessant zijn.
Voor wat betreft deze plaat moet ik me echter helaas aansluiten bij eerder genoemde termen als "vlees noch vis" , "zelfs als funkrock matig" etc.
Het doet me een beetje denken aan de tijd dat ik nog wel eens een elpee uit de uitverkoopbak viste omdat de hoes wel interessant leek, om er thuis vervolgens achter te komen dat de hoes ook daadwerkelijk het enige leuke aan de plaat was...
(maar zelfs dat gaat hier niet op!)
Al met al moet ik eerlijk zijn en slechts 2* uitdelen.

De hoes is van een heruitgave op CD die ik echter nog nooit ergens heb kunnen aanschaffen. Onlangs (een jaar geleden op de Mume meeting in Leiden, in dat leuke jazzwinkeltje) heb ik daarom maar een vervangend vinylexemplaar tweedehands gekocht. Op de LP hoes springt de motor de andere kant op, is er geen rode rand, zijn de letters niet zo lelijk aanwezig en staat ook niet dat lelijke Columbia jazz label. Mijn plaat ís zelfs helemaal niet van het Columbia label.

Maar ik houd me aanbevolen voor de CD, dus áls je deze scoort in de uitverkoopbak, Edski ...

Dit album had gewoon even wat meer tijd nodig. Nu na een paar luisterbeurten klinkt het best oké. Zang wordt stukken beter. Gewoon een leuk album, niks speciaal en ik erger me ook niet zo heel erg veel aan die disco,funk,soul,rock elementen. Vind het hier en daar best vermakelijk. Vond dat in het begin ook niet erg. Wel vond ik de zang wat storend, maar dat is nu anders.

Gewoon leuk dit 3*.

Wat ‘Stanley Clarke’ op ‘Rock, Pabbles & Sand’ doet heeft inderdaad zeer weinig met jazz te maken: het kitscherige disco-gevoel uit de jaren ’80 is nooit veraf, maar of dat een veeg teken is? Het eighties-geluid mag dan ongeloofelijk fout klinken, de nummers hebben wel een heerlijke feeling... Ook Miles’ latere albums komen me hierbij voor ogen: een absurde, elektrische ritmesectie met de oerlelijke basgitaar, en daarop de aanstekelijke thema’s in combinatie met Miles’ rustige, catchy improvisaties – het laat de luisteraar in een gelukzalige verwarring achter. Met Stanley Clarke is het nog extremer: de man maakt mijns insziens meer rock dan jazz, maar wat geeft het? Er komen fantastische solo’s uit de gitaar gerold (David Gilmour is nooit veraf), en het hele zootje muzikanten heeft wel kaas gegeten van wat “opbouwen” heet. Zelfs de overdreven kitscherige nummers à la ‘You, Me Together’ stoorden me niet in de context van deze heupwieger-"cyclus".
“We supply all your funky needs”, het zal wel zijn. Als je in tijden geen “rock” meer hebt opgezet, dan doet deze plaat reuze veel deugd - al ligt "echte" jazz me nog steeds nauwer aan het hart. Bedankt, sq!

Nog slechter als ik me herinnerde, brak disco drummetje en keyboards, saaie ongeinspireerde vocals, goede bas.

Onbegrijpelijk altijd bij Stanley Clarke, hij kan zo vreselijk goed bas spelen maar op zijn eigen platen heeft meestal de neiging om daar niets mee te doen en is hij alleen maar bezig met allerlei varianten te verzinnen op muziek die in de tijd dat hij het album opneemt populair zijn.

ik kan mezelf er niet eens toe zetten er naar te gaan luisteren...
ik zal dus ook geen stem uitbrengen. De eerste in de reeks van jazzalbums van de week waar ik geen tijd aan besteed (afgezien van deze paar regels).

Inderdaad een vreemde eend in de bijt in het oeuvre van Stanley Clarke. Het was 1980 en het lijkt wel of ik in sommige nummers invloeden van bv Kiss terughoor. Komt zo nu en dan wat lachwekkend over. Blijft overeind dat Stanley voor en na dit album juweeltjes heeft gemaakt die tot de dag van vandaag overeind staan.

Amai...dat kan een stuk beter. Een geweldige bassist van het eerste uur die zowat in zijn eentje een nieuw genre heeft opgezet. Dit album is, op een enkel instrumentaal nummer na, echt niet goed. Maar vooruit, ik vergeef het Stanley, want hij heeft echt van alles geprobeerd qua muziek. Een uitstapje als dit moet dan ook kunnen...