King Charles - LoveBlood (2012)

Heeft Mika soms een minder strakke broek aangetrokken en Vampire Weekend als begeleidingsband uitgezocht?
Deze uiterlijk geziene kruising tussen Devendra Banhart en Borhat weet in elk geval hoe je een
feestje moet bouwen want dat laat hij volop horen op zijn debuut LoveBlood.

King Charles heeft wel iets verhevens. Deze dreaded dandy wandelt met opgeheven hoofd en arrogante blik rond door een vrij grote platenkast en dat pakt allemaal goed uit. Een reggae Adam Ant, een met stoeipoezen rollebollende victoriaanse aristocraat (Polar Bear)..... ik zie en hoor het allemaal.
Of mijn fantasie hier wat te veel de vrije hand krijgt? Ongetwijfeld maar deze koning krijgt het wel mooi voor elkaar. Dramatiek wisselt af met onbehouwen feest- en slemppartijen. Decadentie ten top en dan zit je bij mij helemaal goed.

Of deze King Charles eerder succesvol gaat zijn dan die andere (nu nog Prince) Charles moeten we afwachten. Het lijkt er wel op maar dat is als ik het voor het zeggen heb zeker geen enkel probleem.
De vraag is welke muziekliefhebbers hier tegen kunnen en hoe serieus deze meneer genomen gaat worden want het is mij nog niet helemaal duidelijk waar de gimmick begint en/of eindigt.
Maar dat interesseert mij momenteel geen ene moer. Ik heb mijn zomerplaat voor dit jaar geloof ik binnen.

Wat een feest!

Zijn naam is King Charles en hij heeft een enorm boontje voor een vrouw. Eigenlijk is deze hele plaat een oefening in verschillende manieren om te zeggen hoezeer zij hem laat bloeden, omdat hij zo veel van haar houdt en zij zo koelbloedig reageert. Bij dat laatste kan ik me overigens wel iets voorstellen. Het lijkt me moeilijk een relatie aan te gaan met een man die alles zo intens voelt. En dan heb je nog dat haar, en die baard!

Desalniettemin, de vrouw genaamd 'Mississippi Isabel', of hoe ze ook heet, is wel een werkelijke ijskoningin als ze door deze plaat niet haar hart laat smelten. King Charles maakt een charmante potpourri van liedjes die strak zijn gestructureerd maar muzikaal heen en weer schieten van singer/songwriterpatronen, via de dansvloer naar orkestrale romantiek. Daar nog bovenop worden de arrangementen gul ingekleurd met exotische klanken en ritmes, vooral in Latijns Amerikaanse sferen.

Meer dan eens ligt de kitsch op de loer, en rond de helft van de plaat (met name tijdens de slappe calypso van 'Lady Percy') wordt het me wel een beetje te gortig en verslapt mijn aandacht. Maar met een hart dat net zo groot en vol bravoure is als zijn haardos, en vooral een bijna angstaanjagend talent voor het schrijven van aanstekelijke deuntjes, heeft King Charles vooral een lekker compacte en uitermate verslavende plaat weten te produceren waarop de scheve grijns het grotendeels wint van de kromme tenen.