My Dying Bride - As the Flower Withers (1992)
mijn stem
56 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Metal
Label: Peaceville
-
Silent Dance (2:00)
-
Sear Me (9:00)
-
The Forever People (4:03)
-
The Bitterness and the Bereavement (7:28)
-
Vast Choirs (8:09)
-
The Return of the Beautiful (12:45)
-
Erotic Literature (5:05)
0
geplaatst: 3 november 2010, 12:20 uur
Zo te lezen is de productie de hoofdreden van de lauwe beoordelingen.
Toen de plaat uitkwam was, in mijn vriendenkring, de plaat te traag en de soft.
Maar ik was helemaal in de ban van As The Flower Withers. Betoverende melodieën, helemaal ondergedompeld in melancholie en bittere tranen.
Na het symfonische intro gaat het album van start met het in Latijnse onthullingen voorgedragen Sear Me. Gedoseerde bombast gecreëerd door een viool en incidentele strijkers zorgen voor enkele kippenvelmomenten. Het was in die tijd nog zelden gedaan.
Daarna wordt de rust bruut verstoord met het Bolt Thrower riekende The Forever People. Met dergelijke versnellingen komen de tragere stukken veel krachtiger over. 'Ik heb het monotoon zijn' argument in My Dying Bride's geval dan ook nooit begrepen.
Vast Choirs en Erotic Literature zijn bevoorbeeld nummers die alle facetten, van ruw tot meeslepend bevatten.
Het prijsstuk heet natuurlijk The Return Of The Beautful. Een epos van bijna Shakespeariaanse proportie dat blootlegt dat er nog veel meer potentie in de band zit.
Het geluid is inderdaad nog wel wat ' underground'. Maar het is in mijn beleving niet slecht. Alle sporen zijn behoorlijk goed te onderscheiden.
Zoals ik al aangaf, bleek dat My Dying Bride nog veel beter ging worden dan op As The Flower Withers. Ondanks dat onderhoud ik er nog altijd een zeer warme band mee.
Toen de plaat uitkwam was, in mijn vriendenkring, de plaat te traag en de soft.
Maar ik was helemaal in de ban van As The Flower Withers. Betoverende melodieën, helemaal ondergedompeld in melancholie en bittere tranen.
Na het symfonische intro gaat het album van start met het in Latijnse onthullingen voorgedragen Sear Me. Gedoseerde bombast gecreëerd door een viool en incidentele strijkers zorgen voor enkele kippenvelmomenten. Het was in die tijd nog zelden gedaan.
Daarna wordt de rust bruut verstoord met het Bolt Thrower riekende The Forever People. Met dergelijke versnellingen komen de tragere stukken veel krachtiger over. 'Ik heb het monotoon zijn' argument in My Dying Bride's geval dan ook nooit begrepen.
Vast Choirs en Erotic Literature zijn bevoorbeeld nummers die alle facetten, van ruw tot meeslepend bevatten.
Het prijsstuk heet natuurlijk The Return Of The Beautful. Een epos van bijna Shakespeariaanse proportie dat blootlegt dat er nog veel meer potentie in de band zit.
Het geluid is inderdaad nog wel wat ' underground'. Maar het is in mijn beleving niet slecht. Alle sporen zijn behoorlijk goed te onderscheiden.
Zoals ik al aangaf, bleek dat My Dying Bride nog veel beter ging worden dan op As The Flower Withers. Ondanks dat onderhoud ik er nog altijd een zeer warme band mee.
0
geplaatst: 21 maart 2014, 10:28 uur
Mijn interesse in My Dying Bride is niet meer zo groot als het een aantal jaren geleden was. Songs of Darkness, Words of Light kocht ik zo’n beetje op de dag van de release. Sindsdien heb ik nog een paar albums van de band in huis gehaald, maar sinds For Lies I Sire ben ik eigenlijk wel afgehaakt (The Barghest of Whitby uitgezonderd).
As the Flower Withers heb ik nooit veel beluisterd. Kennelijk ben ik ooit eens afgehaakt op de productie, en heb ik er nooit meer naar omgekeken. Ik was dan ook enigszins verbaasd dat ik het album hier op MuMe al had gewaardeerd. Met twee en een halve ster, om precies te zijn.
De afgelopen week heb ik het album nog maar een kans gegeven. Tot mijn verbazing is het helemaal niet zo slecht als ik het me herinnerde. Sear Me is een uitstekend nummer, en The Return of the Beautiful mag er ook zijn (hoewel ik dat nummer al kende in de versie die op The Dreadful Hours staat). Ook de andere nummers zijn verre van slecht. Ze klinken wat ruwer dan latere album van MDB, liggen wat dichter bij death metal misschien, maar de triestheid die de muziek van MDB zo kenmerkt, is hier ook al van de partij.
Dat wil niet zeggen dat dit album alleen maar goed is. De productie laat te wensen over (maar is veel beter dan ik me herinnerde), en bijvoorbeeld de grunt in Sear Me (zo rond de 7 minuten) klinkt tenenkrommend slecht.
Aangezien ik bijna geen MDB meer luister, verwacht ik niet As the Flower Withers nog veel te gaan beluisteren in de toekomst, maar die twee en een halve ster die ik hier als waardering had gegeven, mag best een beetje omhoog.
3.0*
As the Flower Withers heb ik nooit veel beluisterd. Kennelijk ben ik ooit eens afgehaakt op de productie, en heb ik er nooit meer naar omgekeken. Ik was dan ook enigszins verbaasd dat ik het album hier op MuMe al had gewaardeerd. Met twee en een halve ster, om precies te zijn.
De afgelopen week heb ik het album nog maar een kans gegeven. Tot mijn verbazing is het helemaal niet zo slecht als ik het me herinnerde. Sear Me is een uitstekend nummer, en The Return of the Beautiful mag er ook zijn (hoewel ik dat nummer al kende in de versie die op The Dreadful Hours staat). Ook de andere nummers zijn verre van slecht. Ze klinken wat ruwer dan latere album van MDB, liggen wat dichter bij death metal misschien, maar de triestheid die de muziek van MDB zo kenmerkt, is hier ook al van de partij.
Dat wil niet zeggen dat dit album alleen maar goed is. De productie laat te wensen over (maar is veel beter dan ik me herinnerde), en bijvoorbeeld de grunt in Sear Me (zo rond de 7 minuten) klinkt tenenkrommend slecht.
Aangezien ik bijna geen MDB meer luister, verwacht ik niet As the Flower Withers nog veel te gaan beluisteren in de toekomst, maar die twee en een halve ster die ik hier als waardering had gegeven, mag best een beetje omhoog.
3.0*
* denotes required fields.
* denotes required fields.