AlascA - Actors & Liars (2012)

Dit kan best wel eens wat worden en niet alleen omdat Blokhuis dat zegt, maar omdat er een draagvlak is voor dit soort toegankelijke popfolkmuziek met dank aan Mumford & Sons.

De twee singletjes 155 en Politics zijn van best wel hoog niveau. Slimme instrumentatie en goede zanglijnen vallen op. Eindelijk weer eens een jonge jongens die naar écht goede muziek luisteren en dat weten te vertalen in muziek. Een verademing.

Wordt binnenkort op de Luisterpaal verwacht.
Van deze band gaan we nog heel veel horen!

Hij staat erop! 3voor12 - Home - 3voor12.vpro.nl

Wie had dat ooit gedacht. Indiefolk uit Voldendam. En dan ook nog eens goede indiefolk. Vanaf nu is Voldendam niet alleen meer de (palingsound) stad van Nick en Simon, de 3J's en Jan Smit maar ook de stad van AlascA, een jong kwartet die met het debuut 'Actors & Liars' hoge ogen gaan gooien.

Popprofessor Leo Blokhuis kroonde AlascA al tot belofte van 2012, maar dat is niet de reden waarom je Actors & Liars eens een kans zou moeten geven. Het jonge bandje weet namelijk precies de goede snaar bij folk liefhebbers te slaan. Het geluid is een soort mengsel tussen Fleet Foxes, Mumford & Sons en Midlake, en toch hebben we hier absoluut niet te maken met een kopie. AlascA heeft namelijk een fris en uniek geluid. 'Actors en Liars' is een plaat waar je spontaan een glimlach van op je gezicht krijgt. De mix tussen jaren '60 en '70 indiefolk verveeld geen moment. Dit komt door de sterke zanglijnen die worden gezongen door begaafde muziekanten. Sommige liedjes zijn radio gevoelig, zoals 'Politics' en '155'. Deze nummers klinken goed, maar zijn ook wat braaf. Gelukkig is de band veelzijdig, en kan de muziek net zo makkelijk avontuurlijk klinken. Het spannende (bijna) 7 minuten durende 'Never Cry Wolf' is bloedmooi en het hoogtepunt van het album. Ook het titelnummer 'Actors & Liars' is bloedmooi. Een liedje met een goude melodie en een mooie spaarzame begeleiding. Net als 'Traveler's Vesper', 'I Will Go' en 'Panta Rhei'... Eigelijk is elk nummer op 'Actors & Liars goed. Oké het foute 'Kabouter Plop' fluitje in Arms of the Arts slaat de plank mis, maat het is ze vergeven. Want 'Actors & Liars' is een knap gemaakte plaat geworden. Een indrukwekkend debuut.

Met Actors & Liars staan de deuren voor AlascA wijd open. Sterker nog, het is geen vraag of AlascA het gaat maken in 2012, het is een feit.

van: http://daanmuziek.blogspot....

In deze CD zit zoveel! En dan heb ik het niet eens over het twaalf en halve lied.
Ik heb het vooral over koortjes, lagen en instrumenten.
Ik ken de muziek van AlascA al ruim 4 jaar en heb dit album dus in wezen 'zien groeien'.
In de studio zijn de nummers nog eens extra gegroeid, voornamelijk naar het idee van producer Alan Branch en de band naar voorbeeld van George Martin die zei dat je de studio als extra instrument moet gebruiken.

Extra instrumenten, zoals een contrabas en een fluit zijn toegevoegd. Extra zangstukjes, voor de estethische waarde vooral. Banjist Ferdinand vertelde me dat er wel zuinig mee is omgegaan; zodat de nummers live nog steeds zouden blijven staan.
Live kun je dus een íetsjes gestripte versie horen, maar nog steeds ijzersterk.
Deze jongens kunnen muziek maken. En teksten schrijven als de beste.
Pure poëzie. Ik zie ernaar uit het album morgen te kopen en mijn weekend door te brengen songteksten te analyseren.

Ga deze plaat nog een keer of twintig luisteren. Echt, doe het!
Je ontdekt zoveel moois dat er in deze plaat verstopt zit.
Om nog even wat te noemen; een typemachine op het eind van 155 en gestamp tijdens het eind van Arms Of The Arts.
Jarenlang is de samenzang het grootste verkooppunt van de band geweest. Tegenwoordig is die samenzang steeds minder geworden, maar de kwaliteit ervan is nog steeds te horen in uitmuntende koortjes. Spatzuivere engelenkoren klinken op dit album, wat mij betreft is dat sterk te horen in het laatste deel van Never Cry Wolf.

Ik heb ook wat aanmerkingen op het album. Klein, maar ze weerhouden me van de 5 sterren.
Eén puntje stoort me het meest. Een van de laatste drumslagen tijdens het nummer Actors & Liars (rond 5:20) op het bekken waarbij het klinkt alsof de klank wordt onderbroken.
Ik snap niet wat daarvan precies de functie is. Mij klonk het lelijk in de oren.
Daarnaast wat kleins, zoals 'de basnoot' voor de 'Son'-schreeuw in openingsnummer Panta Rhei. Die had iets... 'gerekter' mogen zijn. Héél klein puntje, maar dat is voornamelijk omdat ik het nummer live gewend ben.
En 'Arms of the Arts' eindigde vroeger met een extra regel. Die mis ik de laatste tijd, maar dat is niet echt relevant omdat jullie die laatste zin nooit hebben gekend en dus ook niet kunnen missen.

Mijn favoriete nummers zijn het epische 'Never Cry Wolf' dat ruim zesenhalve minuut duurt. Het hardste nummer op de plaat waarin de synthesizer van toetsenist William een grote rol speelt met effectjes die gedurende het hele album een beetje terugkeren. Dit nummer heeft een geweldig duistere sfeer en het tweede deel van dit nummer -met de solo en de uithalen- is zo magisch en opzwepend. Onbewust begin je hierop te bewegen.
Het uitmuntende instrumentarium is trouwens ook heel goed te horen op de instrumentale track Deja Vu. Met krap 3 minuten het kortste nummer op het album. Verhalend en interessant. Dit nummer vormt een brug tussen 'Face I' en 'Face II'.
Dan heb je I Dreamed She Was The Universe. Een nummer waarvan de diepere betekenis me nog niet helemaal is doordrongen maar met de prachtige zin 'But when we married, I faked our smile'. Een rustig nummer waarin de uistekende instrumentbeheersing weer heel goed tot uitdrukking komt.
En dan nog even het openingsnummer, Panta Rhei. Een song met een wereldse sound waarin de toevoeging van een nylonsnarige gitaar behoorlijk verrast.

Ik geef dit album 4,5 sterren maar ik neig enorm naar 5 sterren. Eigenlijk is de enige reden die me daarvan behoudt 'die ene drumslag' op 5:20 in Actors & Liars.
Beluister dit album meerdere keren en laat je keer op keer verrassen door ontdekkingen die je eerder nog niet deed. Verborgen instrumentjes, verborgen geluiden en ook de uitstekende productie.

Nu kan ik ook wat laten horen, cd een paar keer geluisterd en ja ik ben fan van deze muziek en de band dus helemaal objectief ben ik niet . Maar toch een lofzang !!!! 11 goede tot grandioze nummers , die inderdaad (zie Roy) live waargemaakt worden (meerdere keren gezien).
Het is een afwisselende cd met catchy nummers (bijv politics, i dreamed she was the universe) en echte "albumtracks" die bij mij het gevoel geven dat je elke keer weer een ander nummer tot favoriet kunt bestempelen. Ik zou niet weten weten wat er niet goed aan is , wel een beetje een Nederlands trekje , heerlijk songs met een alternatief tintje . Kristalhelder opgenomen!!! Geen gezanik meer over Volendam en palingsound (hoewel ik de Volendammers muzikaal in het algemeen hoog heb zitten) Ik zou zeggen on-Hollands goed of liever een wereldplaat , alle 11 goed ! Ja op naar cd 2 met ..... ik weet er wel eenpaar die ik mooi vind van AlascA ! Voor maar 15 euro eensupercd, kopen dus !

Hmm ik heb ze laatst live gezien en daar wisten ze me alles behalve te imponeren, het klonk vrij vlak allemaal. Is dat op cd anders?

Ik geloof het wel. Zoals ik al aangaf zitten er veel lagen in de plaat.
Live kunnen ze dat een stuk minder goed brengen.
Kwestie van luisteren, zou ik zeggen.

Een bijzonder knap plaatje hoor. Heerlijke instrumentatie (banjo!), goede stem en vaak mooie muzikale climaxen. Vooral met een goede koptelefoon in het zonnetje is het genieten. Bijzonder dat hier (nog) zo weinig aandacht voor is op MusicMeter. Misschien zijn we moe geworden van al die dertien in een dozijn artiesten uit Volendam? Geef dit dan nog wel een kans!

De muziek bevalt me, maar die stem begint me steeds meer tegen te staan. Lastig te verwoorden, want slecht is de zang zeker niet.

Te gladjes?

Zoiets ja. Onecht.

Laatst beluisterde ik nog enkele nummers van deze CD bij het wakker worden.
Wat mooi, zeg! Dit is een CD die ik over 40 jaar nog steeds met veel plezier en genot hoop te beluisteren!

Prachtige balkonsessie in Italië!

AlascA - Arms Of The Arts (Rocketta Sessions)

Die zag ik net ook ja, wat een geweldige sessie! Kippenvel materiaal. Nog beter dan op het album. Worden deze gasten nu eens wat meer omarmd of komt het nooit zover?