AlascA - Actors & Liars (2012)

Wie had dat ooit gedacht. Indiefolk uit Voldendam. En dan ook nog eens goede indiefolk. Vanaf nu is Voldendam niet alleen meer de (palingsound) stad van Nick en Simon, de 3J's en Jan Smit maar ook de stad van AlascA, een jong kwartet die met het debuut 'Actors & Liars' hoge ogen gaan gooien.

Popprofessor Leo Blokhuis kroonde AlascA al tot belofte van 2012, maar dat is niet de reden waarom je Actors & Liars eens een kans zou moeten geven. Het jonge bandje weet namelijk precies de goede snaar bij folk liefhebbers te slaan. Het geluid is een soort mengsel tussen Fleet Foxes, Mumford & Sons en Midlake, en toch hebben we hier absoluut niet te maken met een kopie. AlascA heeft namelijk een fris en uniek geluid. 'Actors en Liars' is een plaat waar je spontaan een glimlach van op je gezicht krijgt. De mix tussen jaren '60 en '70 indiefolk verveeld geen moment. Dit komt door de sterke zanglijnen die worden gezongen door begaafde muziekanten. Sommige liedjes zijn radio gevoelig, zoals 'Politics' en '155'. Deze nummers klinken goed, maar zijn ook wat braaf. Gelukkig is de band veelzijdig, en kan de muziek net zo makkelijk avontuurlijk klinken. Het spannende (bijna) 7 minuten durende 'Never Cry Wolf' is bloedmooi en het hoogtepunt van het album. Ook het titelnummer 'Actors & Liars' is bloedmooi. Een liedje met een goude melodie en een mooie spaarzame begeleiding. Net als 'Traveler's Vesper', 'I Will Go' en 'Panta Rhei'... Eigelijk is elk nummer op 'Actors & Liars goed. Oké het foute 'Kabouter Plop' fluitje in Arms of the Arts slaat de plank mis, maat het is ze vergeven. Want 'Actors & Liars' is een knap gemaakte plaat geworden. Een indrukwekkend debuut.

Met Actors & Liars staan de deuren voor AlascA wijd open. Sterker nog, het is geen vraag of AlascA het gaat maken in 2012, het is een feit.

van: http://daanmuziek.blogspot....

In deze CD zit zoveel! En dan heb ik het niet eens over het twaalf en halve lied.
Ik heb het vooral over koortjes, lagen en instrumenten.
Ik ken de muziek van AlascA al ruim 4 jaar en heb dit album dus in wezen 'zien groeien'.
In de studio zijn de nummers nog eens extra gegroeid, voornamelijk naar het idee van producer Alan Branch en de band naar voorbeeld van George Martin die zei dat je de studio als extra instrument moet gebruiken.

Extra instrumenten, zoals een contrabas en een fluit zijn toegevoegd. Extra zangstukjes, voor de estethische waarde vooral. Banjist Ferdinand vertelde me dat er wel zuinig mee is omgegaan; zodat de nummers live nog steeds zouden blijven staan.
Live kun je dus een íetsjes gestripte versie horen, maar nog steeds ijzersterk.
Deze jongens kunnen muziek maken. En teksten schrijven als de beste.
Pure poëzie. Ik zie ernaar uit het album morgen te kopen en mijn weekend door te brengen songteksten te analyseren.

Ga deze plaat nog een keer of twintig luisteren. Echt, doe het!
Je ontdekt zoveel moois dat er in deze plaat verstopt zit.
Om nog even wat te noemen; een typemachine op het eind van 155 en gestamp tijdens het eind van Arms Of The Arts.
Jarenlang is de samenzang het grootste verkooppunt van de band geweest. Tegenwoordig is die samenzang steeds minder geworden, maar de kwaliteit ervan is nog steeds te horen in uitmuntende koortjes. Spatzuivere engelenkoren klinken op dit album, wat mij betreft is dat sterk te horen in het laatste deel van Never Cry Wolf.

Ik heb ook wat aanmerkingen op het album. Klein, maar ze weerhouden me van de 5 sterren.
Eén puntje stoort me het meest. Een van de laatste drumslagen tijdens het nummer Actors & Liars (rond 5:20) op het bekken waarbij het klinkt alsof de klank wordt onderbroken.
Ik snap niet wat daarvan precies de functie is. Mij klonk het lelijk in de oren.
Daarnaast wat kleins, zoals 'de basnoot' voor de 'Son'-schreeuw in openingsnummer Panta Rhei. Die had iets... 'gerekter' mogen zijn. Héél klein puntje, maar dat is voornamelijk omdat ik het nummer live gewend ben.
En 'Arms of the Arts' eindigde vroeger met een extra regel. Die mis ik de laatste tijd, maar dat is niet echt relevant omdat jullie die laatste zin nooit hebben gekend en dus ook niet kunnen missen.

Mijn favoriete nummers zijn het epische 'Never Cry Wolf' dat ruim zesenhalve minuut duurt. Het hardste nummer op de plaat waarin de synthesizer van toetsenist William een grote rol speelt met effectjes die gedurende het hele album een beetje terugkeren. Dit nummer heeft een geweldig duistere sfeer en het tweede deel van dit nummer -met de solo en de uithalen- is zo magisch en opzwepend. Onbewust begin je hierop te bewegen.
Het uitmuntende instrumentarium is trouwens ook heel goed te horen op de instrumentale track Deja Vu. Met krap 3 minuten het kortste nummer op het album. Verhalend en interessant. Dit nummer vormt een brug tussen 'Face I' en 'Face II'.
Dan heb je I Dreamed She Was The Universe. Een nummer waarvan de diepere betekenis me nog niet helemaal is doordrongen maar met de prachtige zin 'But when we married, I faked our smile'. Een rustig nummer waarin de uistekende instrumentbeheersing weer heel goed tot uitdrukking komt.
En dan nog even het openingsnummer, Panta Rhei. Een song met een wereldse sound waarin de toevoeging van een nylonsnarige gitaar behoorlijk verrast.

Ik geef dit album 4,5 sterren maar ik neig enorm naar 5 sterren. Eigenlijk is de enige reden die me daarvan behoudt 'die ene drumslag' op 5:20 in Actors & Liars.
Beluister dit album meerdere keren en laat je keer op keer verrassen door ontdekkingen die je eerder nog niet deed. Verborgen instrumentjes, verborgen geluiden en ook de uitstekende productie.