Destruction - Eternal Devastation (1986)

Ifernal overkill is net iets beter.

ik heb net The Legacy van Testament en Bonded By Blood van Exodus beluisterd.
En nu staat deze hier dus te spelen.
Als ik zeg dat Eternal Devastation het niveau niet haalt van 2 bovengenoemde klassiekers zal dat weinig mensen verrassen.
Maar hier staan voldoende degelijke songs tussen, alleen...

Wat een rotproductie zeg!! Verdomme, het doet bijna pijn aan mijn horen. De gitaren klinken verschrikkelijk!

Misschien later nog eens beluisteren, maar op dit moment ga ik me liever eens wagen aan Metal Discharge van deze Duitse oer-thrashers.

Eternal devastation is voor mij de mooiste Destruction lp. De gitaar staat echt hard en schel op de voorgrond. Het geluid van bas en drums is ruim voldoende. De plaat bevat m'n Destruction favoriet Curse the gods, een briljante song. De hele lp is wel goed, andere hoogtepunten zijn United by hatred & Confused mind. Voor mij nog steeds één van de mooiere bands in het genre.

De productie is hier iets minder droog dan op Infernal Overkill, maar veel scheelt het niet. Compositorisch is er ook enige vooruitgang. Jammer dat er minder memorabele nummers op staan. Het zwakste punt blijven de 'vocals' van Schmier, al valt daar wel doorheen te luisteren en dragen ze uiteindelijk ook bij aan hun nogal aparte geluid. De fun zit 'm vooral in de guitar riffing. Niet dat Mike zo'n geweldige gitarist is maar in die tijd wel best origineel. Samen met Sodom deelt Destruction de tweede plaats van belangrijkste Duitse thrashpioniers, voorafgegaan door uiteraard Kreator.

Inderdaad een vooruitgang op het voorgaande werk. Ofschoon ik dat ook veel charme vind hebben. Destruction heeft, al dan niet bedoeld, voor de wederopstanding met All Hell Breaks Loose altijd een undergroundfeel bij zich weten te houden.

Het geluid is dunnetjes en schel. Voor mij is dat samen met die drukke gitaarloopjes het ultieme Destructiongevoel. Oncomfortabel en compromisloos.

Eternal Devastation brengt in mijn beleving wel een aantal echte krakers voort. United By Hatred met zijn oppermachtige openingsriff bijvoorbeeld. Of de haast epische opener Curse The Gods.Schmier sneert zich op geheel eigen wijze door zijn teksten heen. De vocalen lijken mij inderdaad een 'love it or hate it' kwestie.

Of het nostalgie is, of niet. Deze en de andere oude Destuction albums brengen een soort oermetalgevoel voort. Het is iets waar ik de vinger niet achter kan krijgen. Maar het bevalt mij vele malen beter dan de overgeproduceerde, van alle sfeer ontdane albums die ze sinds All Hell Breaks Loose uitpoepen.

Curse The Gods blijft één van de beste thrash-klassiekers aller tijden.
Ik heb dit album op één schijf met de machtige Mad Butcher EP.

Ja die heb ik ook. Op de achterkant staat Course The Gods. Daar kan ik heel slecht tegen.
Haat aan de fabrikanten.

Aan dergelijke typfouten heb ik ook een broertje dood.

Voor mij een mindere plaat dan infernal overkill. De helft van de nummers zijn te langzaam en wat heeft deze plaat een schel geluid. Doet zeer aan je kop man. Ondanks dat staan er toch klassiekers op als curse the gods, united by hatred en eternal ban.

Als ik een recent Destruction album hoor, hunker ik, nee, smacht ik naar de eenvoudige dunne sound van het oude spul.

Met hele dunne garen kun je misschien ook een trui breien...Destruction kon dat, maar of ik nou echt 100 % warm werd/word van deze Destruction plaat?!?! Er staan zeker memorabele - yep, hebben we dat woord weer - nummers op deze plaat en sfeer waar ik toch altijd maar weer voor val met die intens klassieke hoes! Curse the Gods, Eternal Ban, maar ook Life Without Sense met een gevoelstekst die je niet constant tegenkomt in het toen ruwe Thrashwereldje, alhoewel naarmate de jaren verstreken werd het steeds sociaal bewogener qua teksten...en rende Satan uiteindelijk alleen nog maar in de Black Metal rond.

Al meer dan een jaar in huis, maar nu voor het eerst de CD Mad Butcher + Eternal Devastation opgezet.
In 'Curse the Gods' zit een klein verschil: na het rustige intro van de gitaar van Mike, gaat het stukje bas van Schmier iets langer door en daarna tikt Tommy vier keer op een bekken, alvorens het nummer echt van start gaat. Bij sommige andere nummers tikt Sandmann eveneens af. Op LP is dit niet het geval. (Heb het vinyl nog in huis van beide albums). 'Course the Gods' is zo'n typisch slordigheidje dat je wel vaker op metalalbums treft. Zo valt er in het boekje van Pleasure to Kill + Flag of Hate van Kreator te lezen dat Mille buitars speelt, onvoorstelbaar dat ze dat niet beter nakijken op schrijffouten, alvorens men het boekje laat drukken.

Heerlijke plaat. Het begint al met de klassieker Curse the Gods. Ja, de productie is niet geweldig, maar dat heeft ook wel weer zijn charme. Het past ook wel bij de band. Ondertussen beukt het plaatje gewoon lekker door. Heerlijk! Ook die hoge uithalen.

Destruction was in die dagen mijn favoriete thrashbandje. De opvolger van dit album, Release from Agony, vond ik een pak minder, maar van hun drie eerste kan ik nog steeds erg genieten.

Ik ben diep in dit album gedoken, iets in dit gehele album houd me echt ontzettend goed vast en heb het album nu al zo'n drie keer op repeat gezet. Het nummer 'Curse the Gods' is echt legendarisch, de rest van de album kwam mij soms wat minder bekend voor. Het klinkt scheller, de productie is wat minder vind ik zelf dan bij het debuut maar de band knalt hierdoor wel enorm door je speakers heen en klonk echt waanzinnig hard. Ik kan dit tweede album denk ik wel een tikkeltje meer waarderen dan het debuut, al is het verschil tussen die twee voor mij niet heel groot, deze tweede plaat vind ik net een tikkeltje harder beuken. De hoes is ook wel geinig!

Voorlopige tussenstand:
01. Eternal Devastation
02. Infernal Overkill

Dat is lang gelden; Destruction. Zo in de auto gelijk maar eens opzetten! Ik kan me niet herinneren dat ik dit een heel goede plaat vond. Ik zie dat ik in mei 2005 gestemd heb op deze plaat, dat kan ook zo maar eens de laatste luisterbeurt zijn geweest.

Ik begrijp wat je bedoelt, de plaat heeft idd wel iets. Iets jeugdigs, lekker fanatiek en lekker energiek. Het probleem met deze plaat is dat ik zo veel betere, veel betere, thrash platen uit die periode ken. Als ik zin in een lekkere thrash beuker heb zijn er zoveel platen die ik verkies boven deze. Het is niet slecht, maar meer dan de grijze middenmoot vind ik het ook niet.

Zo gigantisch veel thrash was er in 1986 nochtans niet. 't Is te zeggen, hier begon het eigenlijk pas echt van start te gaan. Destruction was niet eerst maar wel een van de pioniers, met reeds een derde release in dat jaar. Geen enkele andere thrash band klonk als hen. De tand des tijds heeft er in mijn oren wel harder aan geknaagd dan het geval is bij Pleasure to Kill en Reign in Blood. Eternal Devastation klinkt gemeen op zijn Duits maar ook kurkdroog en wat dunnetjes.

Een opvolger die ik zo goed als gelijkwaardig vind. Na een paar luisterbeurten blijven er wederom weinig nummertjes plakken, al is Curse the Gods zeker goed.
Kan de stem van ons Schmier ook iets beter hebben nu.
Ook ik ben van mening dat dit album toch een beetje overschaduwd wordt door betere thrash releases dat jaar in de vorm van Slayer en Megadeth, zelfs het debuut van Tankard hoor ik vele malen liever.

1. Eternal Devastation
2. Infernal Overkill

Ik denk dat Pleasure to Kill van Kreator wel wat voor je is, als je van ruig en heftig houdt. Aan mijn tere oortjes niet helemaal besteedt, maar wellicht wel voor menig ander als je over de betere thrash releases spreekt.