Accept - Stalingrad (2012)

Vroeger was ik niet zo gek van deze band. Dat heeft veel te maken met de zang van Udo die minder mijn ding is. Al kan ik ondertussen de oudere albums ook wel naar waarde schatten. Maar: eerlijk? Live vind ik dat huidig zanger Mark Tornillo dat zelfs beter dan Udo doet, als het om die oude classics gaat... Maar laten we het vooral over 'Stalingrad' hebben: een dijk van een plaat!

Teutoons edelmetaal van de bovenste plank... Met geweldige in-your-face en kick-ass songs die er toe doen.

Het is muzikaal allemaal volledig in orde en, ook al is dit no nonsense klassemetaal dat lekker beukt, geweldig rechtdoor gaat en enorm strak zit met een overdosis aan power: toch kan er méér gezegd worden over dit prima album. De nummers zitten erg ingenieus in mekaar, er wordt flink sfeer geschept en opgebouwd. Stuk voor stuk knappe composities. En het is genieten van het fraaie gitaarwerk. De krachtige stem van Mark Tornillo is geweldig goed en pas volledig in de Accept-overall-sound!

Luister - naar het hele album natuurlijk, maar bij twijfel: - zeker naar de numemrs 'The Gallery', de in your balls song 'Twist of Fate', het geweldige 'Shadow Soldiers' en absolute verplichte kost is de titeltrack 'Stalingrad' !!!

En nog: 'Revolution' en 'Against the World' zijn ook erg lekker....

Vorig jaar (zomer 2013) was ik bij een optreden van Accept op een festival. Voordat Accept geboekt werd voor dat festival, zou ik hebben getwijfeld wanneer iemand vroeg of de band nog bestond.
Dat was dus wel het geval. Ze kwamen met een paar nummers van een nieuw album (Stalingrad dus) en die klonken goed. Een paar dagen later het hele album gehoord op youtube. Stalingrad was een behoorlijk verslavend plaatje dat ik best vaak (te vaak) heb gehoord. Toen ik het later weer terugluisterde, en dat gebeurt zo nu en dan nog steeds, blijf ik het een goed album vinden.
Het album moet het naar mijn mening vooral hebben van de eerste twee nummers (Hung Drawn and Quartered en het titelnummer), die beide toppers zijn. Daarna komt een heel rijtje solide nummers dat op zichzelf misschien niet geweldig is, maar mee kan liften op de indruk die de eerste twee nummers maakten. Voordat het album echt in kan zakken, wordt Stalingrad afgesloten met een derde erg sterk nummer, The Galley.

Oerdegelijke heavy metal met een paar uitschieters. Dit is niet een album waar je me wakker voor mag maken, maar zo overdag is dit toch wel lekker op z’n tijd.

3.5*

Vandaag is het 6 juni. Precies tachtig jaar geleden begon in de vroege ochtend Operation Overlord, oftewel D-Day. Vorige maand was ik in Normandië. Heb er het nodige rond die gebeurtenis bekeken, waarbij uiteraard de invasiestranden en ook een tweetal musea én een oorlogsbegraafplaats, in mijn geval bij Ryes. Daar ontwaarde ik op gegeven moment de grafsteen van ene Wolfgang Hoffmann.

Omdat de naam Wolf Hoffmann, gitarist bij Accept, al sinds begin jaren '80 een bekende voor mij is, kwam die steen even extra binnen. Hij sneuvelde op 7 of 8 juni in de Engelse sector.

Naast 654 geallieerden liggen er 335 Duitsers aan het einde, links en rechts van het middenpad. Ik werd er stil: al die jongemannen, bijna 1000 op een zonovergoten grafveld waar vogels kwetterden en een verkoelend briesje waaide.
De meesten van de gesneuvelden waren in de twintig. Gesneuveld ofwel omdat ze een dictatuur met een genocideagenda verdedigden, of omdat ze ver van huis die dictatuur kwamen omverhalen. Dat laatste moest gebeuren, maar de prijs was hoog, om maar te zwijgen over de gedode burgers die tussen de strijdende partijen kwamen te zitten.

Daar bij Ryes moest ik bij die ene grafsteen onmiddellijk denken aan Stalingrad, de tweede plaat van Accept na hun comeback. In het titelnummer wordt de ontreddering omschreven van soldaten aan het oostfront. Eerst is er bravoure, later slechts kou en dood. In het nummer zit een stukje van het Sovjetvolkslied verwerkt, las ik ergens. Het album gaat niet specifiek over de tweede wereldoorlog, maar oorlog is wel een thema dat her en der opduikt in de teksten.
Tien nummers, met bonus elf, waarbij de muziek nog beter landt dan op die toch al goede voorganger. Niet alleen de productie, ook de manier van riffen is vernieuwd ten opzichte van het Accept van de jaren ’80 en ’90. Zoals ooit Hoffmanns riff van Fast as a Shark inspiratie vormde voor een volgende generatie metalgitaristen, zo werd die generatie invloedrijk op zijn spel. Hoffmann speelde overigens ook op dit album alle gitaren in; Herman Frank is er voor de concerten.

Nog twee nummers bezingen de Tweede Wereldoorlog: Hellfire gaat over het geallieerde bombardement op Dresden in 1945 en Shadow Soldiers is geschreven naar aanleiding van een bezoek aan Arlington National Cemetery in de VS. Meer over deze en andere nummers valt te lezen in het dit interview bij Noise Pollution.

Teksten met een boodschap, door zanger Mark Tornillo nog overtuigender vertolkt dan op Blood of the Nations. Dit is een muzieksite, maar soms is het de artiest die de wereld daarbuiten benoemt. Zoals hier, als totaal een sterke Accept.