Lincoln Durham - The Shovel vs. the Howling Bones (2012)

Mooie, mede door Ray Wylie Hubbard, geproduceerde plaat! Volgens Hubbard is Durham de ideale kruising tussen Son House en Townes van Zandt. Voor wie interesse heeft, ik heb een kort artikeltje over deze cd geplaatst op mijn muziekblog.

Muziek van dit moment - muziekvanditmoment.blogspot.com

Bobbie, ik ben blij dat jij meer discipline hebt dan ik. Mijn blog is al weer een jaartje aan het slapen en ik zie dat wij toch wel een erg gelijkende muzieksmaak hebben. Ik zet hem bij mijn favorieten. 5 sterren schept dat ook nogal wat verwachtingen! Ik ga hem vanavond een eerste luisterbeurt geven, want als de naam van een van mijn grootste helden 'Townes van Zandt, wordt genoemd....ja dan laat ik alles uit mijn handen vallen en worden er platen opgezet! Ik kom hier snel op terug

Mijn blog ligt door privé-omstandigheden tijdelijk stil, maar zal hopelijk binnenkort weer aktief worden.

2 sterren voor dit voor dit voortreffelijke album, Muziekobsessie . Je hebt duidelijk geen kaas gegeten van dit soort muziek, dat is me wel duidelijk.

Dan toch eindelijk een beoordeling van mij. Mijn administratie loopt een half jaartje achter . Maar er is niets teveel gezegd door Bobbie. Een 5*-plaat is het niet in mijn ogen, want dat zijn er maar héél weinig; maar dit is een prachtige release die hoog in mijn jaarlijstje komt. Lekker rauw!

Plaat wordt toch alleen maar beter en beter. Gewoon heerlijk relaxed, maar toch ruig.

Ik schrok aanvankelijk even. Durham heeft een vrij softe stem, maar zingt met een ruig randje. Dat hoor ik de laatste jaren wel vaker en meestal vind ik het dan nep of aanstellerig overkomen. Ik moest er bij Durham even aan wennen, maar hij heeft me weten te overtuigen. Muzikaal heeft het soms inderdaad wat weg van Son House (maar dan elektrisch) en klinken er rootsinvloeden door.

Ik blijf deze man in de gaten houden. Zo veel echte blues is er immers niet meer.

Heerlijk dit ja.

Stem deed mij bij het eerste nummer al denken aan Ray LaMontagne. Klinkt erg goed en deze neem ik aankomende week mee in de trein voor een nadere ontmoeting .

Ik heb me net even door het "Hickory-topic" van Servaas geworsteld en ik kwam deze man daar ineens tegen. Nooit van gehoord van deze man. Als er een vergelijking wordt getrokken tussen Son House en Townes van Zandt, ja dan kan het al bijna niet meer stuk zou je zo zeggen. Ik heb het album zojuist voor het eerst gehoord. Het eerste dat opvalt is zijn lekkere rauwe stemgeluid. Gaandeweg het album vraag ik me wel steeds meer af waar ik de Townes van Zandt invloeden moet zoeken, de Son House invloeden zijn een stuk duidelijker.

Na de eerste luisterbeurt vind ik het begin lekker, dan met Reckoning, How does a crow fly en Love letters een onverwachte terugval. Maar dat zeg ik na de eerste luisterbeurt. Met Georgia Lee, het hoogtepunt van de plaat, herstelt hij zich fantastisch om het niveau ogenschijnlijk probleemloos vast te houden en af te sluiten met het geweldige Truckers Love Song. Durham heeft in het verleden als violist een aantal prijzen gewonnen, daar mag hij wat mij betreft op de volgende albums best iets meer van laten horen. Ik wacht met een oordeel tot ik hem een keer of 3 vaker heb gehoord, maar ik ben prima te spreken.