Deliverance - Deliverance (1989)

Aardig dbeuutalbum.

Destijds op cassette gekocht omdat ie op vinyl niet verkrijgbaar was. Met Vengeance Rising vormde het eveneens Californische Deliverance de eerste generatie christelijke thrashgroepen. Gezien de vrij hoge zang van Jimmy P. Brown rekende ik dit destijds tot speedmetal, zoals ik ook Anthrax daartoe rekende. Het is melodieuzer dan wat groepen als Metallica en Slayer deden, al zitten de riffs zeker wel in die categorie. De groep trad in die dagen in hetzelfde circuit op als de Californische thrashpioniers deden.

Deliverance bestond ten tijde van het debuut al enkele jaren en tekende een contract bij een christelijke platenmaatschappij. Men eiste en kreeg producer Bill Metoyer, die voor een verrassend strak en transparant geluid zorgde. Met dan al op zijn cv namen als Abattoir, Trouble, Cirith Ungol, D.R.I, Sacred Reich en Flotsam and Jetsam wist hij de hakkende, wervelende riffs minutieus vast te leggen. Omdat de groep de nummers vaak reeds jaren speelde met de nodige concerten achter de rug in het circuit van Californië, stond het resultaat snel op band. Zijn productie vormt geen massieve geluidsmuur, maar laat de snelle slagpartijen zowel scheuren als knisperen.

Een cassettespeler heb ik al jaren niet meer en toen ik onlangs ontdekte dat je Deliverance via het Alkmaarse filiaal van het Franse Sugar and Spice kon bestellen, heb ik dat gedaan.
Het was een feest van herkenning, waarbij ook het kerklied Jehovah Jireh uit 1974 van de Canadese Merla Watson (heeft niets te maken met het kerkgenootschap), een nummer waarvan ik me afvraag wat de componiste van deze enorm opgevoerde versie vindt. Kenmerkend zijn de vele breaks en tempowisselingen, waar deze jonge maar geroutineerde honden soepel doorheen knallen. Favorieten kiezen is lastig, opener Victory, If You Will, Blood of the Covenant en dubbelslag Temporary Insanity / Awake steken voor mij boven de rest uit; menig fan zal ook No Time noemen.
Mijn cd is de 'gold edition' van Retroactive Records uit 2020 met daarin naast de teksten en foto's terugblikken op die periode door Brown, leadgitarist Glenn Rogers en bassist Brian Khairullah, die ook de in 2015 overleden drummer Chris Hyde eren.

Als bonussen zijn er drie demo-opnamen opgenomen, die de groep in 1985 en '88 laten horen. Leuk om die vroege ideeën en aanpak te horen, qua audio geschikt voor hardcore tapetraders: vooral duidelijk is wat een goede producer vermag.
Opvolger Weapons of Our Warfare verscheen het jaar erop. Ook die schafte ik laatst aan en misschien is het leuk om deze zomer eens hun hele discografie door te gaan; Deliverance wijzigde nogal eens van stijl. Dan moet ik nog wel enkele albums van de groep aan MuMe toevoegen, maar dat kan.