Deliverance - Weapons of Our Warfare (1990)
mijn stem
3 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Intense
-
Supplication (1:48)
-
This Present Darkness (2:47)
-
Weapons of Our Warfare (4:25)
-
Solitude (6:05)
-
Flesh and Blood (7:27)
-
Bought by Blood (3:17)
-
23 (5:49)
-
Slay the Wicked (4:03)
-
Greetings of Death (2:49)
-
If We Faint Not (4:25)
0
geplaatst: 18 juli, 19:19 uur
Nee toch? Sterker nog, afgelopen december meldde mijn streamingplatform dat dit mijn meest afgespeelde album van 2025 was. De tweede van Deliverance uit Los Angeles en waar het debuut zovele jaren onverminderd sterk bleek, kende ik deze opvolger nauwelijks. Dat werd gedurende voorjaar, zomer én najaar '25 ingehaald en daarom schafte ik Weapons of Our Warfare onlangs alsnog aan, zeker nu het eindelijk voor een normale prijs in Nederland verkrijgbaar is.
Drie wijzigingen ten opzichte van het debuut: George Ochoa vervangt niet alleen leadgitarist Glenn Rogers maar ook - op bekwame wijze - producer Bill Metoyer en frontman Jimmy Brown racet inmiddels eveneens over de snaren. Het levert regelmatig vurige gitaarduels op.
Qua stijl veranderde er niets: hakkende, snelle en dansende thrashmetal met de relatief hoge zang van Brown. De ritmesectie van bassist Brian Khairullah en drummer Chris Hyde manoeuvreert behendig door de talloze tempowisselingen en breaks.
Uit een podcast leerde ik dat Brown in de gaten kreeg dat Deliverance, omdat ze op een christelijk label zaten, in tegenstelling tot voorheen vooral gelijkgestemden in het publiek had. Zijn teksten richten zich daarom op die doelgroep, wat zich op Weapons of Our Warfare uit in quotes uit Bijbelboek Efeziërs over geestelijke strijd. Wat dat betreft is het gesproken intronummer Supplication veelzeggend, vergelijkbaar met wat Manowar deed op het verhalende Defender.
Het gas gaat er alleen af bij 23 (de psalm), dat gelukkig tegen het einde versnelt. Verder is het moshen en beuken en alles wat daarbij hoort. Van de demo waarvan de groep er duizenden verkocht horen we titelnummer Greetings of Death terug.
In het cd-boekje naast de teksten foto's uit de oude doos, waar de jongens in de voor die tijd kenmerkende strakke jeans met hoge sneakers zijn gekleed. Het genre was nog in z'n hoogtijdagen, toch droomde Brown van een soloalbum als zijstapje van Deliverance, met muziek door David Bowie geïnspireerd. De platenbazen weigerden, What a Joke was het gevolg.
Drie wijzigingen ten opzichte van het debuut: George Ochoa vervangt niet alleen leadgitarist Glenn Rogers maar ook - op bekwame wijze - producer Bill Metoyer en frontman Jimmy Brown racet inmiddels eveneens over de snaren. Het levert regelmatig vurige gitaarduels op.
Qua stijl veranderde er niets: hakkende, snelle en dansende thrashmetal met de relatief hoge zang van Brown. De ritmesectie van bassist Brian Khairullah en drummer Chris Hyde manoeuvreert behendig door de talloze tempowisselingen en breaks.
Uit een podcast leerde ik dat Brown in de gaten kreeg dat Deliverance, omdat ze op een christelijk label zaten, in tegenstelling tot voorheen vooral gelijkgestemden in het publiek had. Zijn teksten richten zich daarom op die doelgroep, wat zich op Weapons of Our Warfare uit in quotes uit Bijbelboek Efeziërs over geestelijke strijd. Wat dat betreft is het gesproken intronummer Supplication veelzeggend, vergelijkbaar met wat Manowar deed op het verhalende Defender.
Het gas gaat er alleen af bij 23 (de psalm), dat gelukkig tegen het einde versnelt. Verder is het moshen en beuken en alles wat daarbij hoort. Van de demo waarvan de groep er duizenden verkocht horen we titelnummer Greetings of Death terug.
In het cd-boekje naast de teksten foto's uit de oude doos, waar de jongens in de voor die tijd kenmerkende strakke jeans met hoge sneakers zijn gekleed. Het genre was nog in z'n hoogtijdagen, toch droomde Brown van een soloalbum als zijstapje van Deliverance, met muziek door David Bowie geïnspireerd. De platenbazen weigerden, What a Joke was het gevolg.
* denotes required fields.
* denotes required fields.