Mencea - Pyrophoric (2012)

In een periode van vier jaar heb ik bands wel eens een grotere groei zien doormaken. Het vorige album van Mencea toonde potentie, wat mij betreft vooral door het gebruik van keyboards zonder direct op te houden death metal te zijn. De keyboards zijn op Pyrophoric verdwenen, en een redelijk eentonige hap death metal is overgebleven (met hier en daar wat uitschieters). Zeker geen slechte plaat, maar nog steeds niet beter dan de (top van de) middenmoot. Dit is vooral doordat de band niet echt een eigen gezicht toont, en er qua songwriting nog een hoop terrein te winnen is.

Iets beter dan het debuut, dit tweede album van deze grieken. De moderne death metal kent ditmaal iets meer variatie en groove, en is daarnaast lekker vol geproduceerd. Minpuntjes blijven nog steeds de nogal eentonige zang en het ontbreken van echt sterke songs. Maar goed, de band toont wel enige vooruitgang. De plaat is daarnaast zo kort dat er geen tijd voor verveling is.

Ik moet mijn mening toch een beetje bijstellen. Of de band een eigen gezicht heeft is nog betwistbaar, maar eigenlijk is de combinatie van die vette sound en de droge riffs en hakkende drumpartijen heel erg fijn. Ook zit er meer in de songs dan op het eerste gehoor opvalt, en speelt de band leuk met afwisseling tussen de instrumenten. Stiekem wel vier sterren waard!