Boney M. - Love for Sale (1977)

Begin deze week kwam het bericht dat Frank Farian overleed, een naam die ik in 1977 leerde dankzij Boney M. Nadat die groep in de obscuriteit was verdwenen viel zijn naam bij Milli Vanilli, maar toen was ik inmiddels verder in mijn muzikale ontwikkeling.
Ik geloof niet in guilty pleasures: muziek die ik goed vind, vind ik goed. Al zal menigeen verbaasd opkijken dat ik over Love for Sale zo positief ben. In de wekelijkse Top 15 die ik iedere vrijdagavond na de uitzending van de Nationale Hitparade in de oude werkagenda van mijn vader noteerde, was Ma Baker de eerste #1 en dat vier weken lang. Deze pre-puber vond dit fan-tas-tisch!
Boney M is dus een eerste liefde en dat positieve gevoel is gebleven. Datzelfde jaar was ik onder de indruk van Sound and Vision van David Bowie en rolde ik vanzelf de "serieuze" en "kwaliteitspop" in, maar dat gebeurde dus naast Boney M. Ze zijn geen tegenpolen, maar lopen parallel in mijn muzikale reis.

Ooit sprak ik iemand die Farian op een feest had ontmoet. Een stille, verlegen man, werd me verteld. Maar de muziek op Love for Sale (dat ik tijdens het typen voor het eerst in z'n geheel hoor) is prima. Discoviolen, pakkende melodieën, af en toe blazers, uptempo muziek: het zit goed in elkaar. Belfast (vier weken #3 in de Nationale Hitparade in oktober-november '77) volgde het spannende misdaadverhaal Ma Baker (zes weken #1 in juni-juli '77) op als single. Vond ik ook heel goed maar het werd geen #1 in mijn persoonlijke lijst.
Het titelnummer is aangenaam, de schaamteloze cover van Creedence Clearwater Revivals Have You Ever Seen the Rain is dik geslaagd en hetzelfde geldt voor de bewerking van Gloria van Them.

Er wordt meer gecoverd, om te beginnen Plantation Boy dat de B-kant aftrapt. Ik ken het origineel niet maar deze versie is helemaal okay. De stemmen van de dames die wél mochten zingen zijn fraai, getuige Motherless Child, ook nog eens een liedje met een miniverhaal. Silent Lover vind ik qua stijl Amerikaans klinken, als een cover van Donna Summer, waarna de Duitse hitparadedisco terugkeert met A Woman Can Change A Man dat een sterke melodie heeft. Afsluiter Still I'm Said ken ik in eerste instantie van Boney M, maar ik was hun versie compleet vergeten... Hoe fijn die weer te horen, ook al heb ik de versie van Rainbow met Ritchie Blackmore en Ronnie James Dio vele malen vaker gehoord.

De hoezen van de groep vond ik trouwens ook aangenaam met die knappe dames in hun strakke pakjes. De puberteit begon, iets ontwaakte in mij...
Overenthousiaste lezertjes vragen zich wellicht af wie Boney M in mijn agenda van de #1-positie verdreef. Dat was Smokie met Needles and Pins, naar me bijstaat ook vier weken op die plek.

Jeugdsentiment? Zeker! Guilty pleasure? Neen. Hiervoor hoef ik me echt niet schuldig te voelen. Boney M maakte in deze fase kwaliteitspop die nog geschikt was voor de hitparade ook. Nog altijd word ik er vrolijk van, omdat ik op deze grijze middag de muzikale zon hoor schijnen.
Anders dan de eerdere bijdragen bij Love for Sale op MuMe neem ik de muziek wél serieus, resulterend in een 9 als schoolcijfer. Mede dankzij Frank Farian.