Method Man - Tical 2000: Judgement Day (1998)

28 tracks, waarvan 11 intro's/outro's/skits.

Toch kan Meth niet verbergen hoe goed dit album is. Dangerous Grounds, Sweet Love, Torture, Spazzola, Break Ups 2 Make Ups en Judgement Day zijn gewoon ijzersterke tracks.

Als je dit album in je digitale bibliotheek zet en je haalt er meteen ook al die skits/intro's/outro's uit, dan houd je toch een heel sterk album over. Method Man weet zeker te overtuigen op goede, donkere producties van o.a. True Master, RZA, 4th Disciple en Eric Sermon. Ondergewaardeerd inderdaad.

Stukje jeugdsentiment. Veel in m'n minidiscspeler (!) gedraaid. Sweetlove en break ups 2 make ups als favorieten..

Stem gewijzigd van 3 naar 4 sterren. Er staan inderdaad veel te skits op en het album is veel te lang. Niet alle nummers zijn even geïnspireerd. Maar wat goed is hier, is echt goed. Method Man was een van de beste MC's van de jaren 90 en op dit album vind ik hem technisch gegroeid t.o.v. Tical. Method Man staat bekend om zijn stem en swagger maar waar je weinig over hoort zijn zijn rijmschema's. Ook daarin heeft hij best wel een eigen stijl, meer dan andere MC's gebruikt hij steeds meerdere rijmwoorden die afwisselend terugkomen in zijn lines, niet echt zoals met binnenrijm, maar om en om. De eerste lines van het album zijn gelijk een goed voorbeeld:

On foreign land keep your TOAST UP (A), HOT ROCKS (B)
Catch a CLOSE UP (A), your SNOT BOX (B), BROKE UP (A)
Land shark, trying to POST UP (A), REPTILES (C)
Trying to THROW CUB (A) with crooked SMILES (C)
Take your kindness for weakness, they FOUL (C)
New York niggas be loving how the GUN TALK (B), POW! (C)
Another UNDERBOSS (D) pull a DOUBLECROSS (D)
Niggas ain't ready for the HOLOCAUST (D) here and NOW (C)

Wat ik ook tof vind aan dit album is dat ze iets nieuws proberen, niet weer die kung fu skits en bekende Wu stijl, maar een (toegegeven, niet geheel uniek) concept rondom de toen naderende millenniumwisseling, wat beter en sfeervoller uitgewerkt wordt dan op albums van collega MC's als bijvoorbeeld Busta Rhymes. De donkere sfeer komt ook fraai terug in de hoes en de foto's binnenin (ook de video van Judgement Day is in deze stijl, maar die vind ik iets minder geslaagd en origineel). Tracks als Perfect World, Cradle Rock, Shaolin What, Torture en Spazzola voelen cinematografisch aan, en raken in het geheel niet aan de mafiosi of thug stijlen die toen in zwang waren in New York bij de bekende MC's. Meth creëert zijn eigen wereld op dit album.
Method Man is natuurlijk altijd een heel charismatische MC geweest, die, als zijn karakter anders was geweest, een superster had kunnen zijn. Hij heeft zijn uiterlijk zonder meer mee maar lijkt/leek er juist eerder voor te kiezen dat geen factor te willen laten zijn, misschien ook omdat hij liever geen mainstream MC wilde zijn. In plaats daarvan heeft hij steeds rare enge lenzen en gebitsfronts in, en presenteert hij zich als underground leipo in plaats van een slicke player.
Tracks als Make Ups 2 Break Ups en van Tical de All I Need remix met Mary J. lijken concessies aan het label (Def Jam weet wel het een en ander van hits en platen verkopen) maar ook in deze tracks straalt de "realness" er vanaf. Zijn briljante verse op Sweet Love is een voorbeeld van hoe het moet: rauw en over het randje, zonder plat of juist corny te worden.
Beste track vind ik Spazzola, met een kale, briljante beat met dreunende piano akkoorden en een daaropvolgend lichtvoetig pianoloopje (sample: Aretha Franklin "Call Me") van Inspectah Deck. Kanye heeft deze zelfde sample ook gebruikt, maar er iets heel anders en zachters van gemaakt. De volgorde van MC's en de hook op dit nummer is perfect, Meth komt hard, Killa Sin en Rae ook, maar Deck blaast iedereen van de track af, net als hij later op Play IV Keeps met Mobb Deep doet.
Zijn output in 1998 was sowieso van een enorm hoog niveau, ook op albums van Gang Starr, Pete Rock, Big Pun en RZA (de beat van Black Widow).
Ik ben denk ik een van de weinigen die track 4, Dangerous Grounds, niet zo digt. Ik vind Streetlife (ook daarop te gast) veel te veel aanwezig op het album. Zijn beste moment vind ik Snuffed Out, zijn solo showcase, met een schitterende sample van "So Tired" van the Chambers Brothers (toepasselijk).

Al met kun je door je 10 a 15 favoriete tracks te selecteren en de skits weg te laten een heel sterk album overhouden. Als hij dit album in aldus afgeslankte vorm had uitgebracht was dit album niet de flop geweest die veel mensen het vonden denk ik.

Eindoordeel: een ondergewaardeerde plaat van een van hip-hop's meest unieke en ondergewaardeerde MC's.

-1 voor die talloze skits, lijkt wel een theatervoorstelling. Dat voicemailbericht van Trump was wel grappig.

Ik heb de commentaren op deze nooit begrepen. Keiharde plaat dit!

Weer eens een onbegrijpelijk lage score op MuMe. Deze is een hoop beter dan Meth's debuut!

Ik was het lang oneens maar na het herbeluistert te hebben, eens!!!
Dit is echt een vet album eigenlijk, stond lang op 3* maar is minimaal 4 waard