Jean Michel Jarre - Waiting for Cousteau (1990)

Wat ook wellicht een tip kan zijn, als je van sferische omgevingsmuziek houdt is dit album Beautumn - Blanket (2006) wat ongeveer dezelfde rust uitstraalt als de track Waiting for Cousteau.

Ja, "Blanket" van Beautumn net beluisterd. Inderdaad rustig tot en met...

(Zag overigens dat Beautumn op hetzelfde label verscheen als "Drawn" van Northern. Zeer mooie introspectieve ambient. Mooi hè? Al die vergelijkingswaar??)

Titelnummer krijgt van mij inmiddels de volle mep. 5* met een griffel. Betoverend.

Eerder bij dit album had ik het er over dat ik bij een concert was van Jarre toen dit album net uit was. Na wat speurwerk op YouTube kwam ik daar de volgende beelden van tegen. Hierbij dus de bewuste link.

YouTube - Jean-Michel Jarre - Concert Paris la Défense (The whole concert)

Tegenvaller: echt saai. vooral het titelnummer is volstrekt spanningsloos

Het titelnummer is dan ook pure ambient. Iets wat je van Jarre normaal gesproken ook niet verwacht. Kan me dan ook goed voorstellen dat niet iedereen het even geweldig vind.
Toch vind ik het zelf een geslaagde zet, alhoewel ik het de eerste keer dat ik het hoorde, ook niet veel aan vond.

En laten we wel wezen: de "Calypso"-trilogie is onmiskenbaar Jarre en zeker niet verkeerd, dus dat zou een hoop goed moeten maken.

Het is in de Jarre discografie inderdaad een vreemd album. Toch zit mijn dikke voldoende die ik aan dit album geef in de titeltrack omdat je daar zo heerlijk op kan wegdrijven van de sleur van alle dag. De drie Calypso delen daarentegen zijn, hoe feestelijk dan ook, niet erg verassend te noemen. De fransman staat immers bekend om zijn up-tempo werk.

Jarre staat inderdaad vooral bekend om zijn up-tempo werk. Daar zijn vanzelfsprekend ook de meeste hits uit voortgekomen. De "Calypso"-trilogie valt ook onder zijn up-tempo werk en dan met name Part 1 dat zeker weten het meest feestelijke nummer is die Jarre ooit geschreven heeft. Acht minuten lang dendert het nummer aan je voorbij en stilzitten is er dan ook zeker niet bij. Toch is de algehele stijl van de trilogie i.m.o. wel verrassend te noemen, gezien het feit dat ieder nummer z'n eigen karakter heeft. Part 2 klinkt immers volledig anders en bestaat eigenlijk uit 2 stukken. De ommezwaai van feestelijk en gedreven naar een meer dreigend klinkende passage is nog steeds erg sterk te noemen. En als tijdens het tweede stuk het geluid van de steeldrums er weer bij komen, begint Part 2 weer traditioneler te worden. Part 3 is meeslepend en melancholisch van aard en bevat een aanstekelijke melodie die je praktisch vanaf het begin mee kan zingen. Naarmate het nummer vordert, wordt het donkerder en meeslepender van aard en kent aan het eind een rustig coda.

De cd na de recente berichten hier maar weer eens de cd-speler laten zien. En het is inderdaad zo dat met name, Calypso Part 3, me vanavond het gevoel bezorgde van het is uit met de pret en het tijd is om plaats te maken voor verdieping pur sang hoe raar dat ook mag klinkgen in deze context bij dit album.

Na de opmerking van Gerards Dream over o.a. "Calypso Part 3", was ik tevens benieuwd waarom er eigenlijk Fin de Siècle achter "Calypso Part 3" staat.

Het betekent officieel 'eind van de eeuw' en is van oorsprong een Frans begrip die staat voor de periode die begon met de Wereldtentoonstelling in Parijs in 1889 en eindigde met het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in 1914. Tevens staat het voor een Frans levensdoel.
Het Fin de Siècle vind vooral zijn uiting in de literatuur, beeldende kunst, muziek en vooral filosofie.
Een periode die zowel hoop als vrees kende: hoop vanwege de toegenomen welvaart en sterke ontwikkelingen in techniek en wetenschap, vrees vanwege dat wat nog moest komen. Een roerige periode dus.

Nu ik sinds kort weet wat het dus inhoudt, luister ik op een andere manier naar "Calypso Part 3". Het is nu alsof het nummer een filosofische boodschap wil verkondigen, eentje waarin hoop en vrees in weerklinkt. Hoop is terug te horen tijdens de eerste helft van het nummer, vrees in de tweede helft.

Mooi lesje geschiedenis CorvisChristi. Dat een album na 23 jaar een verhaal krijgt met een duidelijke kop en een start. En dat je onbedoeld tijdens het luistren een visioen er door krijg wat de maker er eventueel mee had willen zeggen. Erg bijzonder dus en heerlijk om er over te filosoferen.

Deze cd vond ik een openbaring! Wat een heerlijk album, prachtige muziek! het begint al meteen met vrolijke Caribisch aandoende feestelijke Calypso, daarna gaat het direct "onder water", in een rustiger tempo maar ook erg mooi, Calypso 2, nog dieper met het nog rustiger Calypso 3, en daarna zweef je ruim drie kwartier (!) zonder zorgen en zwaartekracht rond, met de meest mooie rustgevende klanken die je je voor kunt stellen. Ik had zoiets nooit verwacht van Jean Michel Jarre, maar hij heeft het toch maar mooi gedaan. En daarvoor mijn complimenten

Het valt me trouwens op dat heel veel mensen refereren naar Brian Eno als het gaat om het titelnummer. Misschien toch eens meer van hem gaan uitpluizen dan maar, gezien de man o.a. bekend staat om een aantal klassieke ambient-platen die hij heeft gemaakt.

Mij de oude films van wereldreiziger Cousteau herinnerend, moet ik zeggen dat ik de muziek van Jarre heel toepasselijk vind. Eerst muziek uit diverse landen en het laatste deel: onder water. Heel knap gemaakt door de Fransman.

Na 30 seconden Calypso 1 ben ik al afgehaakt begin niet eens meer aan de rest, wat is dit voor mij een zwak gepruttel door Jarre. Nee dit is buiten de lange waiting for een zwak album, had hij de calypso tracks weg gelaten dan had dit een meesterlijk album geweest.

Jammer dat het je niet kan bekoren tangmaster. Maar je kan altijd nog de drie Calypso-tracks skippen en alsnog alleen naar het titelnummer luisteren . Blijft er toch nog 47 minuten van deze plaat overeind staan, toch?

Ja zo deden we dat toen. Slechts de B-kant van het cassetje draaien.
En wat was het lachen geblazen als iemand, die de muziek niet kende, het cassetje omdraaide.

Zonder die Calypso tracks was dit minstens 4.5*

Wat blijft dit toch een geweldig album van Jarre. Ik herinner me nog dat ik 'm zonder te luisteren direct kocht in zo'n diep en smal CD winkeltje in een buurtwinkelcentrum. De cover betoverde me toen.
Nu ik er zo bij nadenk, heb ik dat bij veel fysieke CD's; herinneringen aan de aanschaf ervan.
Het struinen tussen de bakken, het ontdekken van een nieuw album. Heerlijk!
Toch een gemis bij hoe we tegenwoordig onze muziek aanschaffen.
Maar goed, ik dwaal wat af.

We hadden het over muziek:
De drie Calypso tracks aan de ene kant en het maar liefst 46'52 durende titelnummer aan de andere kant - het album lijkt een soort onbalans te hebben, maar ook weer niet.

Een buurtvriendje liet vol trots een keer een CD van Dire Straits zien, waarop een heel lang nummer stond (Telegraph Road, 14'20).
Ja, dat was wel indrukwekkend, totdat ik de blauwe CD met het tropisch gele oor tevoorschijn haalde...

Terug naar de muziek:
De Calypso trilogie begint heerlijk tropisch en opzwepend. Zijn sequencer werk is fantastisch op dreef hier.
En alhoewel alle 3 Calypso's geweldig klinken, skip ik soms toch tot het lange eindstuk.

Jean Michel Jarre heeft het titelnummer gecomponeerd beginnend op een zaterdagnacht tot aan die zondagnacht, zonder slaap. Door double speed tape te gebruiken bij de opnames en deze vervolgens op normale snelheid af te spelen, verkreeg hij de tragere, uitgestrekte klanken die de basis vormen van het stuk.
Alle spaarzame pianotonen zijn overigens daadwerkelijk ingespeeld, en dus niet - zoals sommige mensen denken, computergegenereerd. Er zitten ook geen herhalende frasen in het stuk muziek.

Wat veel Jarre fans niet weten is dat het originele Waiting for Cousteau ambient stuk 74'26 is.
Voor het CD album heeft Jarre een 46'52 edit gebruikt, omdat het anders niet paste binnen de speelduur van een CD.


En hierin zit ook mijn wens als vroegere Jarre fan - een heruitgave van puur het originele Waiting for Cousteau ambientstuk van 74'26.
Waarmee ik niet zeg dat de Calypso trilogie slecht is - integendeel zelfs.
Maar dat zou wel eens hèt Jarre heruitgave album kunnen worden waar veel fans van zullen smullen!

De muziek begint ook pas bij 0'47.

Interessant. Dit wist ik dus inderdaad niet. Leuk feitje en een heruitgave van dit album met de ultieme versie van het titelnummer zou inderdaad een geweldige bijkomstigheid zijn!

Dit album is een feestje voor het oor.. om over de mysterieze album cover maar te zwijgen. Dat een artiest/componist eens een andere wereld wilt bezoeken op muzikaal gebied kan ik altijd wel waarderen. De 3 Calypso tracks zijn alle drie vrolijk, donker en een beetje somber ook wel, vooral de laatste van deze drie. Ja, de steel drums vliegen je om de oren in de openingstrack, geweldig ritme en melodie en voor een bijna 8 minuten durende track blijft dit voor mij nog altijd een soort oorwurm, kan het lastig uit het hoofd krijgen. Track 2 is denk ik wel een favoriet voor mij, ondanks de geweldige opener, dat zeker wel, maar de 2e track is geweldig, deze donkere sfeer alsof de geheime dieptes worden ontdekt onder water, betoverende track met vooral het middenstuk en tegen het einde.. Geweldig. Track 3 is een mooie afsluiter met een droevige melodie die ook wel wat bijblijft tegelijkertijd. Het rustige ambient stuk, de albumtitel heb ik deels beluisterd, het is zeker geen slecht stuk, eerder op de achtergrond luistert het fijn weg, misschien moet ik het wat meer beluisteren. Wederom dus in zijn geheel een prima album weer van Jarre begin 90's, en de albumcover heeft iets mysterieus.. het trekt altijd weer mijn aandacht. Zojuist deze op Lp besteld, dus past mooi bij al mijn andere Jarre Lp's.

t1000, op lp duurt het titelnummer maar 22 minuten. Dan moet je de b-kant 2 keer afspelen voor bijna hetzelfde effect

Klopt ja, maar 22 minuten is ook lang genoeg

Het klopt dat het heel repetitief is en dat je niks mis in die 22 minuten. Toch kan ik er heerlijk van genieten.

Jarre's muziek is daarom juist voor iedereen weer een andere beleving, ik weet nog toen ik 'Equinoxe' een keer hoorde toen een familielid het afspeelde, ik was benieuwd wie dit was en zo ben ik al sindsdien bijna geobserdeerd door Jarre, de collectie LP'S zal ik nooit wegdoen, er zijn zoveel toppers van hem: 'Zoolook' 'Chronologie' 'Rendez-Vous' en uiteraard Oxgene en Equinoxe waar het vooral mee begon, al moet ik zeggen dat ik zijn meer experimentelere albums waaronder 'Zoolook' steeds vaker weer eens opzet, ik hou van tracks van ongeveer 20 minuten, neem bijvoorbeeld 'Magnetic Fields' part 1, een feestje die track, al om die reden het waard om de cd of lp te kopen.

Hier een link naar het concert waar ik bij aanwezig was op een bloedhete dag https://www.youtube.com/watch?v=NRO2EtDQ_nA

Sterke originele cd van de maestro. Voor iedereen die meer het up tempo werk van Jarre kan waarderen heb ik twee aanraders: Kebu en Thomas Gruberski.