Jean Michel Jarre - Waiting for Cousteau (1990)

Waiting For Cousteau wijkt wat af van het andere Jarre-werk. Maar bij elke pittige Migraine-aanval die ik had, heeft dit nummer me erg geholpen. Bijzonder rustgevend muziekstuk, waarin overigens weinig gebeurd.

Inderdaad een heel mooi stukje ambient van Jarre. Het is nog een edit ook. Het is een ge-editte versie van het muziekstuk voor zijn expositie Concert D'Images.

Dit is de cd van Jarre waarmee ik destijds, begin jaren 90, ben afgehaakt. Het waren niet de alombekende deuntjes die ik kende van de voorgaande cd's, maar echte ambient. Zonder dat ik dat begrip toen overigens kende. Anno 2007 vind ik het toch wel een lekkere cd. Ook een cd waarin ik een bevestiging zie van mijn eigen muzikale ontwikkeling. Veel minder narrow minded

Dit is een van de werkjes van mijnheer Jarre die mij wat minder kan bekoren. Wellicht omdat ambient me niet zo ligt. Het wordt mij snel te saai en langdradig. Wel lekker als achtergrond muziek.

Op de nationale feestdag van Frankrijk, 14 juli, was ik in 1990 in Parijs voor het bijwonen van een mega-concert van Jean-Michel Jarre. Dit concert werd gehouden in de zakenwijk La Defense in de buurt van de Arc de Triomphe. Op die dag was het bloedheet, een graad of 35. Door het mooie weer wilde het maar niet donker genoeg worden voor de show. Gedurende het wachten werd het nummer Waiting for Cousteau alsmaar gedraaid, waardoor de titel werd gewijzigd in Waiting for Jarre in mijn gezelschap. Eindelijk om 22.00 uur barstte de show los, en hoe. Hele gebouwen veranderen diverse malen van kleur, lasers schieten door de lucht, foto's van beroende mensen en vuurwerk. Kortom; te veel te zien tussen het miljoenenpubliek wat op de show was afgekomen.

Nu de muziek. Omdat ik destijds het nummer Waiting for Cousteau iets te veel had gehoord heb ik vele jaren dit album links laten liggen. Toch moet ik toegeven dat Waiting for Cousteau een heerlijke cd is voor op warme dagen. Eerst die vrolijke tropische tracks en daarna de zee in, genieten van wat er onder de waterspiegel zich bevindt. Geen slechte plaat dus.

De titel , komt ie van wachten op Godot?

Na het wat tegenvallende Revolutions, is Waiting for Cousteau wel weer goed, maar niet het typische Jarre-album die je verwacht.
Dit komt natuurlijk door het titelnummer, wat inderdaad een ambient-stuk is, maar zeker niet slecht. Een prachtig dromerig sfeerstuk waar je letterlijk op kan wegdrijven en de drie kwartier zijn om, voordat je er erg in hebt.
Iemand overigens al het grommende watermonster voorbij horen komen, in ongeveer de 17de minuut van het nummer?
Voor de rest zijn de Calypso-nummers ook nog wel een vermelding waard, want wat is de beste remedie als je een keer een baaldag hebt? Zet gewoon Calypso Part 1 op, en je dag is weer helemaal goed, want tot nu toe heeft dit nummer me alleen maar vrolijk gestemd. Part 2 klinkt minder traditioneel, maar is ook nog steeds goed. Part 3 is een geweldige meeslepende afsluiter van dit 3-luik.
Conclusie: eigenlijk gewoon een sterk album. 4,5

Tijdens de concerten die Jarre in maart/april gaf was dit stuk steevast te horen voordat de show begon en ook bij de Oxygene-tour in 1997.
Het gaf wel een bijzondere sfeer.

Dat is inderdaad goed geformuleerd dat de track Waiting for Cousteau voor een bijzondere sfeer zorgt. In Parijs voelde ik dat ook op het momenten dat ik stond te wachten tussen het miljoenen publiek. Enerzijds de angst om tussen zoveel mensen te staan, anderzijds de rust die het bracht om in de juiste sfeer te komen voor Jarre en zijn mega-show.

Als kind van een jaar of 9 was ik helemaal geobsedeerd door de documentaires over de wondere onderwaterwereld van Jacques Yves Cousteau. Met zijn schip de Calypso bevoer hij de wereldzeeën en maakte de meeste prachtige opnamen van de wereld onder water.
Ik ken dit hele album niet maar de posts zo lezend maak je mij niet wijs dat JMJ zich niet heeft laten inspireren door zijn avonturen.

De drie Calypso-nummers zijn behoorlijk vrolijk te noemen, maar Waiting for Cousteau is pure onderwater ambiënt te noemen. De luchtbellen van de duikers doemen vaak op in mijn verbeelding waarbij de vissen en korralen niet ontbreken. Heerlijke muziek dus als je vijf hoog woont, de verkoeling komt met de minuut en als je niet uitkijkt de trance ook.

Vind dit een zwak album uitgezonderd de titel track maar dat Calypso gedoe kan me gestolen worden.

Dat Calypso gedoe is bij goed weer 's avonds bij de barbecue best gezellig of bij een grote show in Parijs, daar moet je niet te zwaar aan tillen. Daarentegen is Waiting for Cousteau erg goed voor het idee van enige verkoeling.

Zorg dan wel dat je Part 1 op repeat hebt staan, want Part 2 en 3 klinken niet zo vrolijk en toepasselijk als Part 1 .

Inderdaad part 1 is erg feestelijk te noemen. En geeft mij het gevoel hoe een feest over het algemeen begint. Niet al te zware onderwerpen en nog een hoop gelach. Daarna komen de ernstige zaken van het leven aanbod. Hoe gaat het met de kinderen op school, op het werk en zit de promotie wel of niet aan te komen? Kortom; zaken die op een feest aanbod komen, maar waarom?

Vonochtend vroeg nog een op gezet maar ik wordt nerveus van dat Calypso gedoe, de titel track is een verademing. Voor mij is het zonde dat Jarre zich laat vervoeren in dat zwakke Calypso gedoe. Jammer want hij heeft voor dit album een aantal sterke albums gemaakt zoals Oxygene, Equinoxe, Magnetic Fields en Zoolook. Daarna ging het erg snel bergafwaarts met Jarre. Jammer.

Dit is zeker niet het beste album wat Jarre heeft gemaakt. Dat zijn voor mij de albums die hij tot en met Concerts in China op de markt heeft gebracht. Ja, en dan het Calypso gedoe, dat is voor mij niet bepaald ochtendmuziek, maar muziek voor bij een grote show 's avonds die ik in Parijs heb mogen aanschouwen. Daar kwam het goed tot zijn recht en dat zit dus goed in mijn geheugen gegrift. Waiting for Cousteau is een bijzonderheid uit de electronische muziek, maar niet typisch Jarre te noemen. Door al die factoren is dit wel een moeilijk te beoordelen album geworden, maar wel een bijzonderheid uit de electronische muziek.

Typisch een vorm van óf een geweldig album, óf niet. Wellicht moet je dit album niet vergelijken met zijn voorgaande werk en het als album op zich beoordelen. Zelf vind ik het een sterk album en zeker een verademing t.o.v. van zijn vorige album, Revolutions, die mij bij vlagen te gelikt en te zeikerig overkomt. Hé, en daar betrap ik mezelf op het vergelijken met vorig werk. Er wordt namelijk wat verwacht bij een album waar de naam J.M. Jarre boven staat.
Vooral de laatste jaren heeft Jarre mij aangenaam verrast met experimentele albums, die je niet zo snel van deze man zou verwachten, bijvoorbeeld Sessions 2000 en Geometry of Love.
De neiging bestaat m.i. vaak, dat als er een andere naam boven het album had gestaan, men het wel goed zou vinden, maar omdat de naam van de fransman erop staat, valt het in één keer tegen, vanwege bepaalde verwachtingen die er van worden uit gegaan.
Natuurlijk moet je als artiest ook weer niet te ver doorslaan, getuige het abominabele Teo & Tea, maar Waiting for Cousteau is absoluut beter dan dat wanprodukt.
In ieder geval, experimenteel is het zeker, het titelnummer als voorbeeld gevende, en het is deze 3 kwartier durende track die het album zijn meerwaarde geeft. De Calypso-tracks zijn wellicht niet ieder zijn ding, maar toch zitten er elementen in verstopt, die Jarre-fans van het eerste uur zou moeten aanspreken.

Het lijkt me dat ook 'de auto, de hypotheek, de vakantie en het gemopper op de belastingen - om even te laten merken dat je behoorlijk verdient - ook worden besproken?

Een prima schets van dit Jarre album, dat ik reken tot één der grootste verschrikkingen ooit gemaakt.
Gelukkig kom ik nooit op het soort feestjes dat je beschrijft.

Jammer, draai eens de titeltrack Waiting for Cousteau na een snik hete dag en de verkoeling maakt direct meester van u. Daar hoeft dan geen ventilator voor worden aangezet. Deze besparing kan op de lange termijn een leuke vakantie opleveren, waar dan aardig over kan worden gesproken op een fesstje bijvoorbeeld. Mooi meegenomen toch...

U is grappig!

Hm, opmerkelijk dat het Calypso-drieluik als afwijking van zijn oeuvre wordt gezien, terwijl ik zelf het titelnummer oeverloos en te eentonig vind en niet representatief voor het gemiddelde Jarre-werk.

In mijn optiek zijn de Calypso's enerzijds vernieuwend en een stap richting het geluid van de opvolger Chronologie (het vrolijke Part 4 vs Calypso 1), en anderzijds een voortzetting van beproefde sounds (het slepende The Emigrant van voorganger Revolutions vs Calypso 3) om toch maar eens wat directe vergelijkingen te maken.

Het drie kwartier durende Waiting For Cousteau is misschien aardig voor op de achtergrond, maar ik heb het nog nooit uit kunnen zitten. En dat is, tot het jazzy gefröbel op Sessions 2000, voor mij verder nergens het geval met zijn platen t/m Metamorphosis.

22 uitstekende minuten op 68 minuten speelduur zou 2* opleveren, 3 uitstekende nummers op 4 tracks zou 4* opleveren. Dat, met een half puntje er bij voor het gedurfde maar veel te eentonige en te lang durende titelnummer, levert 3,5* op voor dit eenderde Jarre/tweederde ambient album.

Opmerkelijke, haast etherische ambient. Ik moet vaag denken aan The Whale rider van Lisa Gerrard. En The Return van Andrej Dergatchev borrelt ook bij mij naar boven.
Je voelt de dauwdruppels over het vroege land kruipen, je ziet luchtbellen in het water, de morgenrijp bezinkt tussen je schouderbladen....
Het liefst zag ik dat het titelnummer apart (alleen) was uitgegeven. Maar goed.

Je bedoelt als single, of zonder Part 2 en 3 erbij?

Als algeheel thema is het overigens leuk dat er een Calypso 3-luik op dit album staat, aangezien de boot van Jacques Cousteau Calypso heette. Maar Part 1 is duidelijk een ode aan de Caraïbische vorm van dansmuziek (de calypso, hoe kan het ook anders...), terwijl Part 2 en 3 dat niet zijn. Misschien meer een muzikale ode aan Jacques' boot? Of wellicht hadden ze een andere titel moeten krijgen....?

Anyway, dit album blijft i.m.o. een zwaar onderschat Jarre-album. Het titelnummer blijft een meesterwerk op zich.

Wat ik uit de woorden van yorgos.dalman begrijp is: dat hij zou hebben gewild dat de cd van het begin tot het einde was gevuld met de de track Waiting for Cousteau. Om zo een dikke 80 minuten in een bijzondere atmosfeer van geluid te zitten. De Calypso delen hadden dan prima op een singeltje hebben gepast om dan aan het einde van een zomerse dag in de cd-speler te verdwijnen.

Juist. Ik bedoel maar.

Beetje stom van me...was in de war met Calypso, terwijl je het over het titelnummer had. Ik kan me inderdaad voorstellen dat het wellicht beter was geweest alleen het titelnummer te gebruiken, maar dan 80 minuten lang was waarschijnlijk teveel van het goede geweest...

Inderdaad, Corvis, het nummer moet niet langer zijn / worden dan het nu al is. Maar met zijn drie kwartier is het nummer ook wel echt áf. Er hoeft dus niets meer bij in principe. Zoals hij nu is: meesterlijk zonder meer.

(Overigens: neem nu eens de volstrekt minimale ambient van de Italiaanse Amon, die kan cd's produceren (The Legacy, Foundation) die langer zijn dan uur, met in elke track slechts een minimale verschuiving van accenten - ik bedoel maar, het ís mogelijk, met veel talent en finesse, om een volledig album te creëren met een minimum aan middelen. Maar dit terzijde.)

Ik ken Amon niet. Ligt het in het verlengde van de ambient die Jarre hier presteert op Waiting for Cousteau?
Overigens bleek er tot nu toe nog maar één album van Amon (El Khela) toegevoegd te zijn hier op musicmeter. Heb er maar meteen een aantal toegevoegd (moeten op het moment van bericht-plaatsing nog verwerkt worden), waaronder The Legacy en Foundation. Maakt me wel weer nieuwsgierig, trouwens....

nee, niet in het verlengde van Cousteau. Daarvoor is het te 'dark' - ik wilde enkel aantonen dat ook met zeer minimale middelen een volledig luisterbaar album gemaakt kan worden.

(En check voor Amon ook eens zijn alter ego Never Known.)