Jason Mraz - Love Is a Four Letter Word (2012)

Veel mediumtempo- nummers heb ik begrepen, jammer, maar we zullen het horen. Ik ben benieuwd.
Wat ik hoorde van nummers als Frank D Fixer, The Woman I Love en The World as I See It kon het me nog niet zo bekoren.. Ik vond de nummers You f*cking did it en I never knew you op de vandaag uitgekomen EP veel boeiender klinken. Net als YouTube - HD - Jason Mraz - Song for a Dancer (Ottawa, Oct 5, 2010) maar die staan dan net weer neit op de cd.

I Won't Give Up is de single en die vond ik toch wel erg mooi, zelfs een beetje Damien Rice-achtig. Zijn eerdere werk was niet echt mijn ding maar geef mij maar prachtige liedjes met alleen akoestisch gitaar met de stem van Mraz. Daarom vind ik The Woman I Love (live-versie) ook erg mooi. Ik hoop op flink wat midtempo-nummers want dan kan dit wel eens een leuke CD gaan worden.

I Won't Give Up al redelijk vaak gehoord en dat is inderdaad een erg mooi nummer. Beter dan zijn eerdere singles als je het mij vraagt.

Benieuwd naar de rest van het album, de hoes vind ik helaas weer minder..

Dan zit je goed met dit album, want Mraz heeft al bevestigd dat het veel midtempo-nummers zijn die hierop staan.

De songtitels en tuubjes voorspellen dezelfde mierzoete meuk als op zijn vorige album. Toch jammer, zijn eerste 2 albums hadden een lekkere vlotte sound. Toch even afwachten, Mraz is altijd goed voor 1 luisterbeurt....

De hoes lijkt wel erg veel op deze.

Oja, was vergeten mijn gal te spuwen over de tenenkrommende albumtitel.

Hierbij dus

Hier kan je het album beluisteren.

Thanks bro

Bedankt.

Eerste indruk is toch dat er veel van die watishetlevengoed-nummers opstaan, qua tekst en sfeer.
Een nummer als 5/6 spreekt me dan toch veel meer aan.

Die 'watishetlevengoed' nummers had je toch wel kunnen verwachten? Het vorige album had ook een paar van die nummers.

Klopt, maar dit keer is het nog zoetsappiger en muzikaal wat minder interessant.

Ben het na 2 luisterbeurten met bovenstaanden eens. De authenticiteit, de inspiratie, het af-en-toe-gekke en de mooie popnummers die Jason Mraz op zijn eerste twee platen en de nodige live-cd's liet horen krijgen we niet meer terug ben ik bang. Halverwege het vorige decennium was ik een grote fan, maar dat begon na de uitgave van zijn laatste album al aardig te kelderen en heeft nu een dieptepunt bereikt. Het is niet eens slecht, zowel muzikaal als tekstueel (behalve het Kindernet-achtige tenenkrommende Frank D. Fixer), maar het is ongeinsprieerde Sky Radio-huisvrouwen muziek die zich ongetwijfeld prima in hun nopjes gaan voelen met deze cd. Enkele bescheiden hoogtepunten vind ik nog wel 'The Freedom Song' (wat overigens nog eens een cover is ook) en '93 Million Miles', maar de Curbside Prophet is niet meer.

Luisterend naar de live EP voorafgaand aan dit album lijkt hij het, in de vorm van You f*ckin' did it, nog wel te kunnen. Heerlijk creatief nummertje is dat.
Ik vind deze plaat wel iets beter worden na een paar keer luisteren.
Frank D. Fixer is inderdaad het eenzame dieptepunt. 5/6 springt eruit. In Your Hands vind ik wel fraai, evenals Be Honest. Zelfs Living in the moment kan ik na een paar keer waarderen.
Jason Mraz blijft een zanger met een prachtige stem waar ik graag naar luister, maar je slaat de spijker op zijn kop door te zeggen dat het unieke/maffe ontbreekt.

Dit weekeinde dit album gekocht. Wat een lekkere plaat is dit! Persoonlijk staan (dit heeft ook betrekking op zijn vorige album) op deze cd véél betere nummers dan die hij uit heeft gebracht op single. Nummer 5 bv (5/6)

93 million miles, wat een geweldig mooi en lief liedje is dat zeg... Topper van het album. Noem het allemaal wat makkelijk, het maakt niet uit. Jason heeft hier weer een heerlijk en vooral vrolijk plaatje gemaakt. Dat fluiten bij Living in the moment is ook geweldig...

Eerste 7 nummers zijn duidelijk de beste, alleen in your hands en the world as i see it halen dat niveau daarna nog. Jammer dat het na 7 een beetje inzakt.

Leuk om te zien dat "nieuwe" Mraz luisteraars het geweldig vinden, terwijl de "oude" luisteraars volledig afhaken. Mraz doet al ruim 13 jaar zijn ding en naar mijn mening is de kwaliteit per jaar gedaald in de zoektocht naar succes. Jammer, maar enigszins begrijpelijk, want hij moet er ook zijn geld mee verdienen.

Ik gun 'm alles, maar als ik ook dit album niet doorkom (net zoals zijn vorige) moet ik helaas toch afscheid nemen van deze toekomstige fijne herinnering.... [/dramamodus]

Heb gister de deluxe-versie gekocht met een extra EP aan demo/ live tracks. Het album zelf vind ik toch wel lekker in het gehoor liggen, met een geweldig goed eindtrack. De extra cd bevat een erg leuk nummer genaamd (zoals Joël-Toto al aangaf): "You fucking did it". Humoristisch en een grote tekstcontrole van Mraz en medezanger.
Voor nu een voorzichtige 3,5 ster.

Een fijn album met prettige popliedjes met een randje. Mraz verstaat de kunst om een vrolijke, optimistische boodschap te brengen in muzikale pakkende nummers. I Won't Give Up, word op dit moment bijkans stuk gedraaid op de radio, maar heeft voor mij een van de mooiste opbouw in een nummer die ik de laatste tijd heb gehoord.

Ik ben niet kapot van het album, maar het kan er goed mee door. I won't give up is en blijft wel erg mooi!

Kijk nooit naar Paul de Leeuw, maar gister al zapend gelukkig de hele versie van I won't give up (live) mogen beluisteren. Wat een ontzettend goede versie en nog steeds één van mijn favo zangers de laatste jaren. Ook dit album vind ik steeds sterker worden...

Stem is goed (al sinds album 1), maar hij is zo'n pussy geworden. What happened?

Ik denk dat je als artiest (die op een gegeven moment het grotere publiek heeft bereikt), toch daardoor beinvloed wordt en de muziek ook gaat schrijven voor datzelfde grote publiek. Althans, dat is mijn mening en zo ervaar ik zijn muziek als je de eerste 2 albums naast de laatste 2 albums houdt.
Ik vind de aanpassing in zijn muziek allesbehalve tegenvallen en er zijn ergere voorbeelden te noemen die hierin zijn doorgeschoten. Dit album groeit naarmate ik het vaker beluister, alleen kan ik mij voorstellen dat er liefhebbers zijn die het op een gegeven moment wel welletjes vinden.

Het is gewoon een heel positief album. Zoals de titel al doet vermoeden, vol met liefde. Het is wel een leuke kant en het levert fijne vrolijke liedjes op. Maar wat meer afwisseling en ondeugendheid zoals op Mr. A-Z zou niet verkeerd zijn.

Oei, mr. Mr-Az is nu definitief niet meer wat ie geweest is. Zijn eerste 2 platen waren erg leuk, en gecombineerd met zijn enthousiaste live performance was ik best gecharmeerd van hem. Dit werd al minder met de vorige plaat, en nu is het helemaal klaar.

Net als zijn nieuwe uiterlijk (lange lokken voor de ogen, en een super stoere sik), zijn ook de nummers wel erg cheesy geworden (Frank D. Fixer, alsjeblieft zeg..). Wat dat betreft is de album titel misschien typerend voor de nieuwe Mraz.

2*

Het is een aardig album, veel rustige liedjes, iets minder vrolijk dan zijn vorige albums.

ik heb een versie met een aantal live versies en mijn all time favorite is±

Yes I did it, Duidelijk iets dat een keer uit de improvisatie gekomen is... vrolijk, gek, pakkend