Nile - Annihilation of the Wicked (2005)

JEZUS CHRISTUS wat een harde en snelle muziek 5*

Toevallig gisteren dit album gehoord en ik moet zeggen dat het me erg meeviel.

Is-ie beter dan In Their Darkened Shrines? Want die vond ik nogal tegenvallen.

werkelijk superieure plaat is dit! Al vanaf opener Cast Down The Heretic wordt je werkelijk doodgegooid met supersnel speelwerk. Maar laat u niet foppen door het drumwerk. Want het is geen echte drummer die speelt, maar een machinegeweer. Tenminste, er wordt er flink hard en ontzettend snel op losgeroffeld. Weliswaar in ieder nummer bijna hetzelfde, maar er zit zeker variatie in en vervelen doet hij zeker niet. Of hij beter is dan "Shrines" weet ik niet, aangezien ik die zelf niet heb, maar voor de rest staat deze plaat als een rots. 4,5*

't Is weer flink beuken geblazen inderdaad, snaarstrak en de ballen uit je broek rossend. Zoals op alle Nile platen is het echter ook vrij eentonig allemaal (oh...is het death metal ).

Kwalitatief toch wat constanter dan z'n voorgangers. 4*

Eentonig??

Man, als iets niet eentonig is, en zeker op death metal gebied, dan is het wel dit album. Zit meer variatie in dan bijvoorbeeld de hele fucking top 100 bij elkaar. Supertechnisch, retestrak en vooral briljant. Wat kunnen deze gasten spelen zeg. Een pareltje. 4,5*

Als er iets niet eentonig is op death gebied is het Death zelf natuurlijk. Daarbij vergeleken is dit op z'n minst weinig afwisselend te noemen.

Oneens, Death heeft misschien (ok, zeker ) meer tempowisselingen, maar dat versta ik niet onder afwisselender. Ieder Nile nummer staat mi op zichzelf als een fucking goed gefundeerd huis, ondanks de toch redelijk constante snelheid. Iedere song ervaar ik anders, vooral op dit album.

edit: en het mag dan beide onder death metal vallen, de bands zijn totaal niet met elkaar te vergelijken vind ik.

ik denk dat HammerHead het er vooral over heeft dat een paar nummers het motto 'lekker beuken' handhaven. De riffs zijn op zich ook wel afwisselend, maar ze klinken wel vaak allemaal gewoon loodzwaar met niet al teveel melodieuze verandering in de gitaarriff of iets dergelijks, zoals bij Death. en ik denk dat dát hetgene is wat HammerHead onder eentonig verstaat.

Heb ik jou zo goed verdedigd, HammerHead

Je hoeft mij niet te verdedigen hoor. Maar de strekking van je verhaal klopt grotendeels wel. Wat dus niet wegneemt dat ik dit een goede plaat vind. Ik heb 'm zojuist maar weer eens op gezet.

Het duurde vrij lang voordat ik hier in kwam, maar tis gelukt geniale plaat! 1 van de beste Death Metal cd's ooit zelfs. Niet zo goed als Death natuurlijk

Bij mij was het de tweede keer raak

Het begint al prachtig met de oosters getinte gitaarintro van Dusk Falls Upon the Temple of the Serpent on the Mount of Sunrise (hijg) naar het héérlijke beukwerk van Cast Down the Heretic en Sacrifice Unto Sebek. De afwisseling is te vinden tijdens het nummer User-Maat-Re - ook weer beginnend met een oosterse intro - en lekker veel Death-achtige wisselingen heeft.
Dju, dan wordt het tempo nog eens opgevoerd met ontzettend brute hooks (of hoe noem je die dingen?) tijdens The Burning Pits of the Duat. Daar kan ik echt uren naar luisteren, bruut en beukend maar toch melodieus.
Dan lees je de titel van het zesde nummer en als je klaar bent, begint het zevende Nee, verder weet ik niet veel extra's te zeggen over Chapter of Obeisance Before Giving Breath to the Inert One in the Presence of the Cresent Shaped Horns (hijg hijg), maar het staat weer om V te quoten als 'een fucking goed gefundeerd huis'.
Hetzelfde is te zeggen (of niet) over Lashed to the Slave Stick waar het gitaarwerk erg opvalt, echt prachtig.
De titelsong en het laatste nummer (Von Unaussprechlichen Kulten) vind ik de zwakste nummers van het album, niet omdat het wat langzamer is dan de rest van de plaat, maar hier hoor ik te weinig interessante riffs en hooks om 8 en een halve minuut respectievelijk bijna tien minuten door te gaan - terwijl The Burning Pits of the Duat nog geen 4 minuten duurt.

Een klassieker ga ik dit niet noemen; de grunts en het drumwerk vind ik niet bijzonder opvallen, dubbele bass die blijft doorratelen en later komt de snare er nog eens in hetzelfde tempo bij, dat heb ik wel vaker gehoord. Maar de nummers op zich staan als een huis maar samen vormen ze toch een geheel dat bruut door blijft beuken: 4*.

gaste een dikke pluim voor iedereen die dit een top plaat vin net als ik maar ja ik ben ook verslaafd aan deathmetal dagelijks heb ik een shot nodig zoals een heroine junkie dat nodig heeft

Lashed to the Slave Stick is zo ziekelijk geniaal.
Wat een enorm duistere sfeer zit er in dat nummer, en behoorlijke catchy stukken.

Lijkt dit op de nieuwe Nile? Die wordt namelijk ook vrij goed ontvangen... ik vind het maar niks

Het is wel vergelijkbaar, maar dit album vind ik net ietsjes beter.

Het is meer blasten dan de nieuwe Nile. En persoonlijk vind ik Ithyphallic beter

de nieuwe nile is zalig, dus zeker deze ook checken. Want ze komen naar graspop!!!

En ze waren ook verdomd geniaal op graspop. Sinds dien luister ik dit album weer bijhoorlijk vaak en vooral nummer 1, 2, 3, 4, 7, 9 zijn briljant. Lashed to Slave stick heeft 1 van de meest catchy riffs ooit.

Tja...ik luister niet meer zoveel Death Metal meer, maar ik moet zeggen dat dit album toch 1 van mijn favoriete albums ooit blijft. Ondanks de muur van geluid die op je afkomt vind ik dat het nog redelijk ''catchy'' is. Rotwoord om te gebruiken voor zo'n band trouwens. Maar Nile weet brute technische snelle Death Metal samen te voegen met de juiste hoeveelheid melodie.

Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik Annihilation Of The Wicked behoorlijk links liet liggen toen hij uitkwam. Als je aan de kwaliteit van Nile gewend raakt, ga je het gewoon vinden. En er prijkten al 3 van die klappers in mijn kast. Blijkbaar was ik gewoon eventjes Nile moe.

Uiteindelijk heb ik het allemaal weer ingehaald. En Annihilation Of The Wicked is ook gewoon net zo goed als In Their Darkened Shrines of Amongst The Catacombs Of Nehren-Ka. Death metal op gespeeld op het uiterste menselijke inspanningsniveau gehuld in een esoterisch mythische deken van rituelen uit de Egyptische oudheid.. Bruut en sfeervol tegelijk. Ongeëvenaard.

Het viel me even geleden op dat ik, deelnemend aan de metalladder, de nummers van Nile steevast beoordeelde als één van de beste nummers in het rijtje van 5 (elke ladder bestaat uit 5 nummers, vandaar). Waarom dan niet eens een volledig album proberen? Zo gezegd, zo gedaan, en terwijl de twee laatste nummers van dit album uit uit m'n boxen barsten (want barsten is wel het goede woord!), moet ik zeggen dat mijn verwachtingen worden ingelost, en misschien zelfs overtroffen. Ik moet deze plaat nog wat meer beluisteren, maar het klinkt heel goed. Uitstekende muzikanten, en, zoals Edwynn zegt, die inspiratie die ze opdoen uit de Oud-Egyptische wereld zorgt voor gepaste, dreigende sfeer.

Andere platen zal ik zeker ook proberen, en de nieuwe plaat, die in ergens in juli uitkomt, uiteraard ook.

Met de Egyptische invloeden verwachtte ik een ietwat progressieve plaat. Uiteindelijk is dit toch wel regelrechte brute deathmetal, met hier en daar mystieke details. De langere nummers als User-Maat-Re en Von Unaussprechlichen Kulten doen wel wat epischer en progressiever aan.

Soms is de synthese uiterst geslaagd, zoals op Lashed to the Slave Stick, die heeft de gaafste riffs en de meest geslaagde sfeertoevoeging met het gegil. Ook de titelsong vind ik voor het grootste deel uitstekend.
Soms vind ik de mystieke elementen en Oosterse melodieën ook wat minder toevoegen. Het grootste deel van het album kan ik wel genieten; Cast Down the Heretic vliegt voor mij zonder omkijken voorbij, maar daarna blijf ik toch wel geboeid aan de speakers doordat de bruutheid verpakt wordt in interessante melodieën of sinistere sferen.

Niks mis met dat geblast, hakt er lekker in. Maar juist bij een track als Von Unaussprechlichen Kulten door wat meer gevarieerde sferen en tempowisselingen veer ik op??

Het beste album van Nile? Wat mij betreft wel! Goede mix van brute death metal en progressieve elementen. Nu weer verkrijgbaar op vinyl in een mooie heruitgave van Relapse.