Thin White Rope - Sack Full of Silver (1990)
mijn stem
24 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Frontier
-
Hidden Lands (3:05)
-
Sack Full of Silver (2:14)
-
Yoo Doo Right (6:04)
-
The Napkin Song (1:32)
-
Americana (4:34)
-
The Ghost (3:43)
-
Whirling Dervish (5:39)
-
Triangle (4:43)
-
Diesel Man (3:43)
-
On the Floe (4:53)
1
geplaatst: 18 juli 2008, 02:29 uur
Nog geen enkele plaat van Thin White Rope heeft comments mogen ontvangen op mume - tijd voor actie.
Thin White Rope was goed ! De beste rockband die ik ooit live aan het werk zag, en ik heb er redelijk wat gezien. Hun geluid is zelfbewust en op en top Amerikaans, met sterk duellerend gitaarwerk en een zanger die ooit de treffende omschrijving 'amplified Tom Waits' meekreeg.
Ik zou niet willen zeggen dat deze vierde hun beste is. De vijf platen van TWR doen niet veel voor elkaar onder, kennen geen zwakke songs maar wel steeds uitgesproken uitschieters. Deze Sack full of Silver opent modaal met Hidden Lands, een slepend nummer met veel drama gebracht. Je hoort wel meteen dat de band kan spélen. Het titelnummer is van een heel ander kaliber, spaarzame instrumentatie begeleid een bizarre tekst over apen die zich op een neergestorte cessna werpen. Je hoort al snel, deze band kan in verschillende modussen spelen. De plaat wordt beter met het derde nummer, de cover You Doo Right van ... Can. Een desert-rockband die Can doet ... en ze doen dat goed met stuwend drumwerk en hypnotiserende baslijntjes. Thin White Rope koos altijd met smaak hun covers, zo hebben ze nummers van Suicide en Lee Hazlewood met ongekende kracht gespeeld. Na dit derde nummer zou je overtuigd moeten zijn van het bizondere vermogen dat Thin White Rope heeft om nummers een heel eigen sfeer mee te geven.
Ook de rest van de plaat is goed, er passeren nog wat stijlen (country, in Americana/The Ghost, feedback in Diesel Man) maar zoals bij al hun platen springen er nummers bovenuit. Behalve de Can-cover is dat op deze plaat het slotnummer 'On The Floe' . Thematisch wat verwant aan 'Het Kleine Café in de Haven' van onze Vader Abraham en gezegend met eenzelfde melancholiek. "We're smart enough to realize we got no business here...But not smart enough to rise above our bitterness and fear" .
Iedere plaat van TWR is geschikt als instap-plaat, dus deze ook. Wie al 200 Amerikaanse indie-rockbands gehoord heeft maar hier nog nooit mee in aanraking is geweest, zou eens een poging moeten wagen. Het loont. En als je dan weet dat ze al twintig jaar geleden hun ding deden, dan relativeert dat ook het werk van latere bands als Kyuss en QOTSA enigszins. Ruim vóór deze bands speelde Thin White Rope namelijk de woestijn al plat.
Thin White Rope was goed ! De beste rockband die ik ooit live aan het werk zag, en ik heb er redelijk wat gezien. Hun geluid is zelfbewust en op en top Amerikaans, met sterk duellerend gitaarwerk en een zanger die ooit de treffende omschrijving 'amplified Tom Waits' meekreeg.
Ik zou niet willen zeggen dat deze vierde hun beste is. De vijf platen van TWR doen niet veel voor elkaar onder, kennen geen zwakke songs maar wel steeds uitgesproken uitschieters. Deze Sack full of Silver opent modaal met Hidden Lands, een slepend nummer met veel drama gebracht. Je hoort wel meteen dat de band kan spélen. Het titelnummer is van een heel ander kaliber, spaarzame instrumentatie begeleid een bizarre tekst over apen die zich op een neergestorte cessna werpen. Je hoort al snel, deze band kan in verschillende modussen spelen. De plaat wordt beter met het derde nummer, de cover You Doo Right van ... Can. Een desert-rockband die Can doet ... en ze doen dat goed met stuwend drumwerk en hypnotiserende baslijntjes. Thin White Rope koos altijd met smaak hun covers, zo hebben ze nummers van Suicide en Lee Hazlewood met ongekende kracht gespeeld. Na dit derde nummer zou je overtuigd moeten zijn van het bizondere vermogen dat Thin White Rope heeft om nummers een heel eigen sfeer mee te geven.
Ook de rest van de plaat is goed, er passeren nog wat stijlen (country, in Americana/The Ghost, feedback in Diesel Man) maar zoals bij al hun platen springen er nummers bovenuit. Behalve de Can-cover is dat op deze plaat het slotnummer 'On The Floe' . Thematisch wat verwant aan 'Het Kleine Café in de Haven' van onze Vader Abraham en gezegend met eenzelfde melancholiek. "We're smart enough to realize we got no business here...But not smart enough to rise above our bitterness and fear" .
Iedere plaat van TWR is geschikt als instap-plaat, dus deze ook. Wie al 200 Amerikaanse indie-rockbands gehoord heeft maar hier nog nooit mee in aanraking is geweest, zou eens een poging moeten wagen. Het loont. En als je dan weet dat ze al twintig jaar geleden hun ding deden, dan relativeert dat ook het werk van latere bands als Kyuss en QOTSA enigszins. Ruim vóór deze bands speelde Thin White Rope namelijk de woestijn al plat.
0
geplaatst: 25 februari 2011, 23:22 uur
dix schreef:
...als je dan weet dat ze al twintig jaar geleden hun ding deden, dan relativeert dat ook het werk van latere bands als Kyuss en QOTSA enigszins. Ruim vóór deze bands speelde Thin White Rope namelijk de woestijn al plat.
...als je dan weet dat ze al twintig jaar geleden hun ding deden, dan relativeert dat ook het werk van latere bands als Kyuss en QOTSA enigszins. Ruim vóór deze bands speelde Thin White Rope namelijk de woestijn al plat.
Erg mooi gesproken.....
0
geplaatst: 3 oktober 2019, 12:01 uur
Wat een geweldige band was dit toch! Altijd zwaar ondergeschat geweest.
Deze plaat was hun beste.
Deze plaat was hun beste.
* denotes required fields.
* denotes required fields.