Lee Fields - Faithful Man (2012)

Dit is niet het doorbraakalbum van kleine Lee Fields. Dat was in deze eeuw - 3 jaar geleden - dit album:
Lee Fields and The Expressions - My World (2009)
Ook het album Problems was deze eeuw weer succesvol opnieuw uitgebracht. Origineel komt het uit 1973 en was het toen het enige succesvolle album van Lee Fields, samen met een aantal singles. Hij werd in die tijd zelfs 'Little James Brown' genoemd.

Nu is er dus Faithful Man. En wat klinkt het mooi. De droge krakerige en toch strakke stem van Lee Fields zingt I Still Got It en hij heeft groot gelijk. Single You're the Right Kind of Girl is mij wat te R&B, maar blijft een lief liedje. Geef mij dan maar de pure soul van opener en titelsong Faithful Man en van Still Hangin On. Op dat laatste liedje hoor je de pijn en de wanhoop in de stem van Lee, net als op Wish You Were Here. Whooooo: wat een fantastisch mooi nummer is dat!

Op Who Do You Love hoor je een heel leuk koortje en prima blazers. Op het volgende nummer hoor je de stem van Lee volledig tot zijn recht komen: breekbaar en mooi leidt hij je over the Moonlight Mile. De toetsen op dit nummer zijn zooo lekker!
En als Lee zingt dat 'we both know that the feeling's gone' dan voel je ook dat het All Over Is. En is het onvermijdelijk dat de slotsong Walk On Thru That Door heet, met fraaie strijkers en al.

Wat een geweldig soulalbum is het geworden zeg! Dit is echt genieten geblazen, dit is pure soul zoals het bedoeld is. Heftige gevoelens toevertrouwd aan het vinyl via de unieke stem van Lee Fields.

De loopbaan van de Lee Fields is op zijn minst merkwaardig te noemen. De Soul en Funk zanger startte zijn carrière in de jaren '70 als Funk artiest. Het leverde hem de bijnaam 'Little James Brown' op, maar succes bleef uit. Vervolgens werd het vele jaren akelig stil rondom Fields. Maar de zanger pakte de draad in de jaren '90 weer op en bracht als eerste artiest een album uit bij het label Desco. Bij Soul liefhebber gaat er natuurlijk meteen een bel rinkelen. Desco heet tegenwoordig namelijk Daptone. Samen met the Dap-Kings werden er Back To Black van Amy Winehouse en verschillende albums van Sharon Jones opgenomen. In 2009 bracht Fields My World uit, het album werd goed ontvangen door zowel de pers als de fans. Tot zo ver de geschiedenis van Fields. Deze week verschijnt namelijk zijn nieuwe album 'Faithful Man' bij Truth & Soul. Het is een album geworden dat gehoord dient te worden door iedere (echte) soul fan.

Hoe klinkt Fields anno 2012? Dit is natuurlijk de grote vraag. De kleine man is al op leeftijd en publiceerde vorig jaar een zwart pagina in zijn geschiedenis boek met zijn uitstapjes naar Pop en Dance. Goed, het antwoord is simpel: hij klinkt fantastisch. Fields is in bloedvorm. De soul- en funklegende klinkt eerlijk en puur, bovendien is zijn stem nog even krachtig en mooi als vroeger. Hij zingt het zelf al: "I Still Got It". Muzikaal valt er ook weinig negatiefs te zeggen over 'Faithful Man'. Een betere begeleidingsband dan 'The Expressions' kan Fields zich niet wensen. De bandleden spelen strak en swingend maar vooral heel soulvol. En dan telt Faithful Man ook nog eens negen nummers die zich kunnen meten aan het niveau van begin jaren '70. De oude Soul is niet natuurlijk niet vernieuwend of creatief, maar wel steengoed uitgevoerd. Nummers als 'You're The Kind of Girl', 'It's All Over' & 'I Still Got It' zijn om je vingers bij af te likken. De kers op de taart heet: 'Who Do You Love'. Een prachtig nummer. Maar eigelijk is heel het album geweldig. Jammer alleen van het instrumentele 'Intermission'. Het nummer haalt halverwege het album de vaart er even uit. Maar ach het is maar een klein smetje op het beste soulalbum in jaren, dat in mijn ogen nog een minpuntje kent; het album duurt, met haar 37 minuten, in mijn ogen (hoe cliché het ook klinkt) te kort. Hoewel dat ook een heel goed teken is...

Soulplaten van dit niveau zijn zeldzaam en moeten er veel meer gemaakt worden. Een meesterwerkje.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Kitscherige soul? Misschien wel. Niet eerder werden nummers van Fields zo rijk en met veel poespas georkestreerd. Het maakt van Faithful Man in ieder geval wel een toegankelijk album, die zomaar eens bij veel mensen in de smaak zou kunnen vallen. Feit is echter, hoe kitscheriger, hoe beter de nummers worden. De dramatiek van de haast chansonachtige Still Hanging On en Wish You Were Here zijn om van te smullen. Zo cliché, en zelfs de productie is –voor een album in dit genre– nogal overdone, maar wat klinkt het toch lekker. Twee nummers die met gemak behoren tot het beste wat Fields tot op heden heeft uitgebracht. Interessant wordt het pas met de korte, lome en zweverige instrumentale intermezzo Intermission en het daarop voortbordurende Moonlight Mile. Wat 'n apart en uniek loungeachtig geluid ademen ze beide uit, dit lijken wel twee liedjes die zo uit de mid-seventies hadden kunnen komen. Ze lijken niet op de gebruikelijke reproducties in ieder geval. You’re the Right Kind of Girl vind ik overigens een ontzettend radiovriendelijk nummer. Als een nummer als Dedication to My Ex van de R&B-zanger Lloyd bij een groot publiek in de smaak kan vallen en de hitlijsten kan bestormen, zou dat ook zomaar ‘ns met dit nummer kunnen gebeuren. Dan moet ‘ie natuurlijk wel de promotie krijgen die hij verdient. Faithful Man is hoe dan ook een prachtig album geworden. Overwegend Fields z'n beste tot op heden.

Het leek even een hype, maar het is de hype allang voorbij en heeft zich nu echt gesitueerd in het soulgenre. Oudgedienden die laten horen nog steeds relevante muziek te kunnen maken. Zo komt Bobby Womack dit jaar met een nieuwe plaat en gingen artiesten als Sharon Jones, Bettye LaVette, Candi Staton, Charles Bradley en Lee Fields hem voor. Over die laatste gaat het in deze recensie. In 2009 overtuigde hij samen met The Expressions op het album My World. Diezelfde Expressions staan nu niet meer op de cover, maar spelen nog wel mee. De productie ligt in handen van de mannen achter Aloe Blacc’s I Need a Dollar. Dat belooft al veel goeds, maar of de plaat de kwaliteit van My World haalt is de vraag. Daar zullen we zo achter komen.

Opener Faithful Man knalt er meteen lekker in. Een typisch soulnummer met de vrouwelijke hartenzeer die elke soulzanger weleens bezongen heeft. Superenergiek gezongen door Lee Fields. Zo hoort een album te beginnen!
Qua stijl gaat I Still Got It daarin verder, zij het in een lager tempo. De titel is eigenlijk wat we al hoopten: He still got it! Nu bedoeld Lee het in dit nummer meer richting de dames en hebben wij het over de kwaliteit van de muziek, maar dat is natuurlijk een klein nuanceverschil.
Rijk aan instrumentatie is You’re the Right Kind of Girl. Tempowisselingen, vocale beheersing en inleving, maar tekstueel niet al te verheffend. Dat laatste is natuurlijk niet echt hetgeen waar de muziek van Lee Fields het over het algemeen van moet hebben. Love is in the air, so we don’t care.
Alle zeer wordt er dan weer uitgezongen in het vocaal indrukwekkend Still Hanging On. Fantastisch om te horen hoe Lee Fields zijn stem gebruikt om volle overtuiging te brengen in het feit dat hij het zwaar heeft. Laat ik het zo zeggen: de tekst en de wijze van zingen passen perfect bij elkaar.
De Intermission die er tussen zit voegt verder weinig toe aan het album. Een muzikaal tussenstukje om even tot rust te komen en daarna weer door te knallen in Wish You Were Here. Emotie, dat is wat we horen bij Lee Fields, al het hele album door en dat is op dit nummer niet minder. De blazers hebben een fijne, prominentere rol in dit nummer.
Iets minder verrassend en overtuigend vind ik Who Do You Love. Dit nummer ligt volledig in lijn met de rest van het album, wat het een beetje de vibe meegeeft dat er niet veel nieuws onder de zon is. Het nummer kabbelt ook iets teveel voort. Niet slecht, maar ook niet bovengemiddeld zoals de rest tot nog toe wel was.

Moonlight Mile is een cover van the Rolling Stones. Ik denk het origineel niet te kennen, dus daar ga ik het niet mee vergelijken. Het is vrij rustig nummer dat weer naadloos aansluit bij het gevoel dat het hele album al uitstraalt. Ligt gewoon fijn in het gehoor.
Meer dan fijn in het gehoor ligt prijsnummer It’s All Over (But the Crying). Het is eigenlijk heel simpel, als je dan toch een soulballad wilt maken dan moet je dat doen zoals Lee Fields en consorten dat met dit nummer gemaakt hebben. Je voelt, beleeft en hoort de hartenzeer je oren binnen komen en je hart binnendringen.
Aan een vrij kort album komt een einde met Walk on Thru That Door, wel het langste nummer van de plaat. In dit nummer valt het spel met backing vocals op, evenals de gitaariffjes. Prima eindnummer.

Lee Fields heeft een album gemaakt waarin de sfeer als een geheel aanvoelt. Probleem daarin is dat het soms als te veel van hetzelfde klinkt, maar gelukkig weet Fields met zijn emotioneel geladen stem ons toch bijna altijd bij de kladden te grijpen, onze aandacht te houden. Om onze vraag aan het begin van deze recensie te beantwoorden: Ja, het is een waardig opvolger voor My World.

Lee Fields was langetijd onbekend en dus ook onbemind, maar deze oud gediende is al vanaf de jaren 60 bezig. Des tijds werd hij vooral gezien als James Brown kloon wat hij in zekere zin ook was, maar wat hij deed deed hij wel met veel overtuiging en bezieling. In de jaren 80 storte hij zich op de Southern-Soul een sub genre wat toen niet erg populair was bij het grote publiek met als geviolg dat zijn albums uit die periode niet erg bekend zijn behalve dan in de Zuidelijke staten van de VS waar hij een ware cult status verwerfde.

Door de herontdekking van de pure rauwe jaren 60 soul (Retro-Soul) aan het eind van het eerste decenium van deze eeuw kwam Lee Fields ook weer meer in the picture. Door zijn album My World zette hij zichzelf weer volledig op de kaart en kan je spreken van een rehabilitatie van Lee Fields, zijn album Problems uit 1973 werd opnieuw uitgebracht en was een sucses en hij ging de wereld weer over met een geweldige show (heb het zelf live gezien op North Sea Jazz 2010). Vorige jaar was daar het Album Treacherous dat laat ik het mild uitdrukken niet erg goed was een mengeling van Soul, Dance, Electronicia een album dat alles behalve Lee Fields waardig was.

En dit jaar kwam hij dan gelukkig weer met een album zoals we hem kennen uitmuntende 60ties soul gezongen met die geweldige countertenor stem van hem, zijn begeleidings band The Expressions is wederom net als op My World prominent aanwezig een geven de nummers kracht en expressie mede door de rijke (orchestrale)instrumentatie is dit een album in de beste traditie van de Rauwe, Puure Soul. Soul zoals Soul behoort te klinken.

Lee Fields kan het nog steeds en hopelijk blijft hij het ook nog lang doen, want het is een genot om naar te luisteren en zeker ook om live mee temaken.

4.5*