Cowboy Junkies - The Wilderness (2012)

De laatste in deze serie en de kwaliteit is wederom erg hoog. Ik ben al heel lang fan Van Cowboy Junkies maar wat ze met deze serie hebben laten zien zijn enkel hoogtepunten in hun repertoire. Volgens mij zijn ze nu pas echt begonnen. Ik geef ze allemaal 4* maar dat zou best wel eens hoger uit kunnen vallen over een paar maanden.

Cowboy Junkies - latentrecordings.com

Is deze al gelekt? Waar heb jij dit album gehoord, borland?

Op soulseek te vinden.

Iedereen die me anderhalf jaar geleden had verteld dat de Cowboy Junkies in anderhalf jaar tijd vier platen zouden maken die zich kunnen meten met hun beste platen had ik voor gek verklaard.

Nu deel 4 van The Nomad Series in de winkel ligt hebben de Cowboy Junkies het onmogelijke wel gedaan. De vierde is de minst verrassende van het stel, maar wel een hele mooie.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: Cowboy Junkies - The Wilderness: The Nomad Series, Volume 4 - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Erwin

Prachtig album van de Cowboy Junkies die me qua sfeer een beetje doet denken aan het eveneens prachtige Nighttown van The Walkabouts, van mij mogen ze er wel meer zo maken.

Het voorlopig laatste album van een band die ik het afgelopen jaar heb herontdekt. Ik heb CJ erg lang links laten liggen maar dat blijkt toch wel fikse misvatting te zijn geweest. Wat een constante kwaliteit laten de Canadezen horen op hun werk. Ook deel 4 van de THE Nomad Series laat die subtiele sound en songs horen waar de band m.i. patent op heeft. Machtig mooie productie die alle details op zijn juiste plek laat horen. Nu nog een keer live zien.

Cowboy Junkies zangeres Margo Timmins zingt hier weer hemels goed op. Zeer goede sound weeral. Alles hoor je hier glashelder op. Mijn eerste kennismaking met CJ was "All That Reckoning ". Een zeer apart sfeertje weten ze daarop weg te zetten en dat hoor ik ook op deze plaat.
Simpelweg genieten maar van dit mooi plaatje.

Recensenten komen woorden te kort om dit album de hemel in te schrijven. En moet ik toegeven , wat een prachtig gevoelig, breekbaar album. Het slot van de Nomad Series, waar alles bij elkaar lijkt te komen.
De naam 'the wilderness' is afgeleid van het hutje waar Michael Timmins in de Canadese wildernis zich terug trok om inspiratie op te doen en songs te schrijven. Dat dit prima gelukt is blijkt wel uit de Nomad serie, een krachtproef van 4 albums in amper 1,5 jaar tijd opnemen.
The Wilderness opent met “Unanswered Letter”; een nummer geschreven naar aanleiding van de zelfmoord van de Canadese singer-songwriter John Bottomley . De stem van Margo Timmins zingt boven een wervelende mix van strijkbare bas te midden van cimbalen. Maar dan ineens komt Michael met een fikse gitaarsolo deze sfeer 'verpesten'.
De toon is gezet, prachtige sfeervolle nummers breekbaar met soms toch een rauw randje.
Enkele nummers zijn door hun kwetsbaarheid vol van schoonheid, net of je bij een concert zit waar je niet durft te hoesten.
"Angels In the Wilderness” , een nummer dat vaak live gespeeld werd krijgt eindelijk zijn plaats op de plaat. Onzekerheid en de berusting van jezelf in de twijfel van ons bestaan, die de hartslag vormt van The Wilderness, wordt hier samengevat: “Zijn er engelen in de wildernis / ik weet het niet / ik heb mijn twijfels, maar als je het zegt... ."

Alles klopt op deze plaat, de prachtige zang van Margo Timmins, de subtiele breekbare begeleiding, de teksten. Een klein gevoelig meesterwerk. Natuurlijk moet je hier van houden, de subtiele country-folk, de eenzame viool, het prachige gitaar getokkel.
Geen plaat zo maar op de achtergrond, maar een plaat die diep in je binnenste wil doordringen.

Zojuist het prachtige deel 2 van de Nomad-serie beluisterd. En dan moet deel 4 natuurlijk gewoon volgen.

Het is het meest rustige van de 4 albums. Ingetogen songs, met uitzondering van de slotsong Fuck, I Hate the Cold. Geen idee wat de gedachte hierachter is, want zonder dit nummer was het album nog beter geweest.

Maar afijn, er valt tot dat nummer al zoveel te genieten ...