65daysofstatic - The Fall of Math (2004)

Ben nu al een paar dagen deze CD aan het luisteren, en vind hem toch erg sterk, stukken beter dan zijn opvolger.
Rustige instrumentale stukken gecombineerd met lekkere uithalen, soms instrumentaal, soms electronisch. Vergelijkingen met vele verschillende dingen, van Aphex Twin tot Mogwai. Soms komt er een computerstem in voor, maar meestal niet.

Eerste twee nummers zijn lekker, maar niet heel goed, met gewoon fijne afwisseling tussen rust en onrust. Het eerste hoogtepunt komt in de vorm "Retreat! Retreat!". Hierin gaat het er lekker hard aan toe, en is duidelijk de inspiratie door bands als Explosions in the Sky te horen, de explosiviteit straalt er van af.
Nummers 4 en 5 gaan weer flink de electronische kant op, en ondanks dat ik geen electronic-fan ben kan ik echt van deze nummers genieten.

Dan het titelnummer, dit is voor mij het absolute hoogtepunt van het album, waar het eerst lijkt op een rustig nummer komt na ongeveer 30 seconden een korte uitspatting, waarna het weer even stil is. Even hierna weer een explosie, het tempocontrast dat er in dit nummer aan te pas komt maakt dit nummer voor mij echt super.
Het nummer erna is wat rustiger, soms wel wat hardere stukken, maar iig minder verrassend, maar niet veel minder goed. Het 8e nummer is een kort 'intermezzo'-nummer waarin weinig bijzonders gebeurt, maar wel aangenaam om te horen.

"Hole" is voor mij een van de mindere nummers, wel explosief, niet overtuigend. Beetje ingetogen gespeeld, waar het veel beter had geklonken als gewoon alle remmen los waren gegaan.
Het voorlaatste nummer doet weer erg aan Mogwai denken, en dat vind ik hier alleen maar positief, lekkere afwisseling tussen samples en gitaren.
De laatste track tenslotte bouwt lekker af, zonder de gehele sfeer van het album uit het oog te verliezen. Dit is ook een van de betere nummers voor mij, ook weer veel afwisseling in dit nummer, electronisch, niet-electronisch, maar veelal geleid door de stevige beats erin.

Over het geheel kan ik het niet beter zeggen dan dit fragment dat ik tegenkwam

De spanning, en explosiviteit (die zelfs "Like Herod" van Mogwai overstijgt) die continu aanwezig is zorgt ervoor dat ik deze de komende tijd veel zal luisteren, en die 4,5* zijn volledig op hun plaats en dit wordt zelfs misschien wel een 5-klapper.

Om dus met aslan te spreken

Heerlijk weer zo’n postrockband die niet persé de gebaande paden volgt. Dat maakt dit een spannend album.
Opener Another Code Against the Gone is zo’n nummer waar ik niks mee kan, maar het zal ongetwijfeld een betekenis hebben. Install a Beak in the Heart That Clucks Time in Arabic is een fijne opwarmer voor de rest van het album.

Met Retreat! Retreat! zet de band het recept voor de rest van het album neer. In vrijwel alle nummers zitten mooie rifs afgewisseld met en voorzien van allerlei fijne (maar heel soms ook storende) geluidseffecten en kronkels. Dat maakt de muziek niet altijd makkelijk toegankelijk. Als je net in een nummer zit wordt je plots op een ander been gezet. Er gebeurt dus veel in de nummers op dit album. Ik zie dat als een uitdaging en kan er absoluut van genieten.
Absolute topper is I Swallowed Hard, Like I Understood. Wat een mooie melodie zit daarin. Headbangen maar.

Met dit album laat 65daysofstatic een geheel eigen aanpak van de postrock op de luisteraar los. Dat is soms even wennen. Het is daarom geen album wat ik regelmatig draai ondanks de mooie passages. Je moet er voor in de stemming zijn.

Eerder gepubliceerd op https://www.jorros-muziekkeuze.nl