Eric Dolphy - Iron Man (1968)

Eén van Dolphy's beste, en dat zegt heel wat!

Daar kan nog niet over oordelen aangezien ik nog niet alles van hem heb gehoord. Maar ik constateer wel dat dit best een avontuurlijke plaat is voor zijn tijd. Hier doorbreekt Dolphy alvast de wetten van de standaardbezetting: door er minder conventionele instrumenten bij te halen. Op het titelnummer scheurt Dolphy heerlijk op alt en is Bobby Hutcherson te horen op de vibrafoon waar normaal een piano zou voorkomen. Hoe langer hoe meer begin ik fan te worden van dat instrument! Een andere boeiende figuur op het toneel is de trompettist Woody Shaw die hier een stevig potje mee komt blazen. Een hardbop nummer dat best goed swingt.

In 'Mandrake' springen er meer blazers op de trein (waaronder Sonny Simmons en Clifford Jordan) die allen wat fluctueren in de registers waardoor er weer een heerlijk dissonant spektakel ontstaat. Het valt hier bijzonder op dat je met een stel steengoede muzikanten te doen hebt. Het ingetogen duet 'Come Sunday' (Duke Ellington stuk) met Dolphy op basklarinet in conversatie met Richard Davis op contrabas is een prachtig rustpunt in het center van dit album. Wat me weerhoudt van een hoge score is het 'Ode to C.P.' waarin de fluit de hoofdrol speelt: een instrument dat me totaal niet weet te "pakken". Dat buitenwegen gelaten kan ik hier erg van genieten.

Ik vind dit wel een waanzinnig goede plaat, opgenomen in 1963, maar uitgebracht in 1968.

Veel onconventionele nummers/arrangementen en veel type instrumenten die niet vaak worden toegepast (rond 1963). Eigenlijk is dit dus wel een soort avant-garde-plaat. Come Sunday is echt heel erg mooi. Een duet voor de contrabas (met stijkstok) en de basklarinet.

Bijzonder aan deze plaat is dat behalve Dolphy ook twee andere helden van mij meespelen, die meer in de jaren 70 ouden floreren: Clifford Jordan (sopraan) en Woody Shaw (trompet). Woody debuteert hier en hij was pas 18 jaar oud (dit heb ik van wikipedia).

Burning Spear is wel even zware kost overigens. Veel dissonanten en rare maatsoorten. Daar gebeurt echt zo ontzettend veel, dat je wel eeuwen er naar kunt luisteren en dan nog geheimen ontdekt.

Dit is er wel eentje die ik graag op vinyl zou willen. Mooi voor in mijn collectie Dolphy-platen.