Eric Dolphy - Iron Man (1968)

Daar kan nog niet over oordelen aangezien ik nog niet alles van hem heb gehoord. Maar ik constateer wel dat dit best een avontuurlijke plaat is voor zijn tijd. Hier doorbreekt Dolphy alvast de wetten van de standaardbezetting: door er minder conventionele instrumenten bij te halen. Op het titelnummer scheurt Dolphy heerlijk op alt en is Bobby Hutcherson te horen op de vibrafoon waar normaal een piano zou voorkomen. Hoe langer hoe meer begin ik fan te worden van dat instrument! Een andere boeiende figuur op het toneel is de trompettist Woody Shaw die hier een stevig potje mee komt blazen. Een hardbop nummer dat best goed swingt.

In 'Mandrake' springen er meer blazers op de trein (waaronder Sonny Simmons en Clifford Jordan) die allen wat fluctueren in de registers waardoor er weer een heerlijk dissonant spektakel ontstaat. Het valt hier bijzonder op dat je met een stel steengoede muzikanten te doen hebt. Het ingetogen duet 'Come Sunday' (Duke Ellington stuk) met Dolphy op basklarinet in conversatie met Richard Davis op contrabas is een prachtig rustpunt in het center van dit album. Wat me weerhoudt van een hoge score is het 'Ode to C.P.' waarin de fluit de hoofdrol speelt: een instrument dat me totaal niet weet te "pakken". Dat buitenwegen gelaten kan ik hier erg van genieten.