The Kinks - Kinda Kinks (1965)

Ik hou het bij het originele album met 12 tracks. BeginKinks met eenvoudige rockaccoordjes. Veel middelmaat met You Shouldn't be Sad als opvallende track, want behept met die fijne Kinks-sound. Onderhoudende plaat, niet meer en niet minder.

Mee eens, alleen vind ik 'Nothin' in the World Can Stop Me Worryin' 'Bout That Girl' wel een nummer wat het vermelden waard is, wat een wereldsong!

Met de bonustracks erbij vindt ik het album juist een stuk beter. Overigens komt dat om de Amerikaanse versies te 'vervangen'

Dit is een plaat "van jongeren voor jongeren" , Ray Davies was hier 20/21 jaar ! Shel Talmy heeft weinig aan deze muziek "geproduceerd" m.a.w. het is authentieke rauwe direkte muziek gemaakt door een genie ! Minpuntjes zijn de niet zelfgeschreven nummers: Dancing In The Street en Naggin' Woman.

Ik zie bovenaan de hoesfoto staan van de Amerikaanse uitgave van 'Kinda Kinks' met de tracklist van de Engelse LP-versie (+ bonus tracks van de Castle CD).

De Amerikaanse LP verscheen in 1965 met de volgende tracklist:

Set me free - Everybody's gonna be happy - Got my feet on the ground - Nothin' in the world can stop me worryin' bout that girl - So long - Wonder where my baby is tonight - Dancing in the street - You shouldn't be sad - Don't ever change - Something better beginning - Look for me baby.

Opvallend goede recensies hier ! Ik vind dit de zwakste van de oude Kinks LPs, duidelijk op een budget van niks zo snel mogelijk opgenomen om het produkt zo rap mogelijk in de winkels te hebben.
Ray Davies baalt nog steeds als een stekker van het resultaat. De CD wordt gered door de bonus tracks met de echte klassiekers die op het orginele album veel te dun gezaaid zijn .......

Ik vind dit een uitstekende Kinks-CD, maar dan vooral de bonusnummers die achteraf zijn toegevoegd zoals de hits "Set me free", "See my friends" en "A well respected man" maar de andere nummers zijn eveneens sterk.
Vroeger brachten the Kinks albums uit los van hun hitsingles (net zoals the Beatles). Bij latere CD-release in 1998 zijn die hitsingles en B-kanten toegevoegd aan hun reguliere albums. Ik heb jaren geleden alle Kinks-albums uit de jaren '60 tegelijk gekocht en ik koos voor de versies met de bonusnummers. Als je alle albums van the Kinks waar de bonusnummer erop staan koopt heb je ook hun complete werk.

In de jaren '60 vervingen de Amerikanen om louter commerciële redenen vaak de minder bekende nummers door de hitsingles, wat ze ook deden met de albums van the Rolling Stones. Een album verkoopt immers beter als daar een hit opstaat. De oorspronkelijke Britse versies met toevoeging van de singles (A + B-kanten) zoals hier op de tracklist staat zijn verreweg te prefereren, temeer omdat de geluidskwaliteit beter is (digitally remasterd). Dit is trouwens de recentste versie (uitgegeven in 1998, je herkent ze aan een omcirkelde K).

Wat mij betreft ook een vooruitgang van het debuut. De liedjes van The Kinks winnen aan diepgang en variatie (zelf ben ik vooral fan van de achtergrondkoortjes die op dit album vaak een prominente rol hebben). Het betaalt zich alleen nog niet direct uit in veel betere songs, al is Tired of Waiting for You wel tamelijk fantastisch.

Ik laat mijn stem verder afhangen van het oorspronkelijke album, maar de bijgevoegde singles en Kwyet EP op de reissue laten wel zien dat The Kinks hierna de ene na de andere prachtsong op de proppen brachten.

Flinke stap vooruit na hun debuut. Langzaamaan ontwikkelen The Kinks meer en meer een eigen geluid. Ik ben het verder dan ook tot op zekere hoogte eens met herman, al waardeer ik de plaat iets meer afgaande op de beoordelingen.

Een hele aardige plaat, al had Ray Davies er gemengde gevoelens over. De plaat is onder grote tijdsdruk tot stand gekomen. Dat is vooral te horen aan Dancing In The Street, wat in een take op de band is gezet. Het feit dat er 11 bonus tracks op staan maakt deze CD er echt interessanter op is geworden t.o.v. het originele album.

Herman schreef:



Tired Of Waiting was al in 1964 opgenomen t.t.v. de sessies voor wat het eerste album zou worden. Men herkende de kwaliteit van het nummer en heeft het op de plank gelegd als toekomstige single kandidaat. En die tactiek is buitengewoon geslaagd. Nadat het effect van de eerste succesvolle singles You Really Got Me en All Day And All Of The Night ten volle was benut consolideerde de groep hun status als consistente hitmakers met het wat subtielere Tired Of Waiting. Tegelijkertijd kon deze opname dienen als een trekker voor het wat zwakkere Kinda Kinks.

Nog steeds niet heel erg bijzonder, maar het ergert ook nergens. Ik heb het idee dat dit album wat meer stijlen beslaat dan de voorganger, maar toch ontbreekt er een kraker van het niveau You Really Got Me. Het was mij overigens compleet onbekend dat Dancing In The Streets een Kinks-nummer was! Weer wat geleerd zodoende. Gelukkig klinkt het geheel ondanks de grotere aanwezigheid van koortjes niet te gelikt en blijft de zang van Davies me goed bevallen.

Voorlopige tussenstand:
1. Kinda Kinks
2. Kinks

Dancing In The Street is een cover van de hit van Martha and the Vandellas, een Motown-hit uit hetzelfde jaar (1964). Wel leuk gedaan door The Kinks.

Nu helemaal weer wat geleerd! Uitvoering is zeker niet verkeerd.

Een stijl die iets volwassener is, waardoor het over de gehele linie net wat beter klinkt. Inderdaad mist hier de klapper van formaat die het debuut wel heeft. Ik geef de voorkeur maar aan het debuut, omdat ik het graag wat rauwer heb, maar zonder you really got me, zou dit de betere zijn. Met al die covers lijkt the Kinks ook nog behoorlijk zoekende, maar in die tijd waren covers een stuk gangbaarder. Toch is ook dit album niet echt de moeite waard.

Tussenstand:
1. Kinks
2. Kinda Kinks

Een echte Motown klassieker is dat, het duurt denk ik nog wel even voordat jullie in die contreien marathons gaan afleggen

Ik denk dat je daar nog wel eens gelijk in kan hebben

Toch wel een heel aardig album, dat ik in de jaren 65 en 66 heel vaak heb beluisterd. Jammer dat het zo snel werd opgenomen. Het geluid van het album is bovendien lang zo goed niet als dat van de bonusnummers, waaronder een aantal grote favorieten, zoals bijvoorbeeld Never Met a Girl Like You Before en Wait Till the Summer Comes Along (maar eigenlijk vind ik alle bonusnummers van de cd-uitgave uit 1998 van superieure kwaliteit).

Maar mijn sterretjes gaan uiteraard alleen naar de nummers van het oorspronkelijke album en daarvan reken ik Tired of Waiting for You, So Long en vooral Nothin' in the World Can Stop Me Worryin' 'Bout That Girl tot de beste.

Dit album is net zo goed, of slecht als het debuut. Ik vind het een stel wat suffe liedjes waartussen ook geen lichtpuntje. De bonustraks zijn beter maar tellen niet mee voor mijn stem
Song voor song door het album heen gaan heeft geen zin. Het is het allemaal net niet.
3* voor nummer 30 in de 100 Greatest Albums of 1965 en 34 in de BestEverAlbums. En dat is eigenlijk niet verdiend.