The Streets - Original Pirate Material (2002)

Ik ben de laatste tijd ook weer meer naar deze aan het luisteren, op een paar misplaatste nummers na (Who got the Funk? en Who Dares Wins) een geweldig album. Wat een geweldige teksten staan hierop, en ook de manier waarop hij ze zingt, precies het goede tempo... . Het mooiste nummer zijn voor mij (uiteraard) Turn The Page. Ook het begin van It's Too Late is een van mijn favoriete momenten (voor het eerste refrein). De manier waarop de regel "Do My Hair Quickly, Step Out It's Cloudy" wordt gezongen doet me altijd wat, en alleen die regel kan ik achter elkaar repeaten...
Nog steeds vind ik ook "The Irony of It All" geniaal, een meesterlijk stukje kritiek op het engels drugsbeleid d.m.v. een conversatie tussen een drug- en alcoholgebruiker .
Hoewel dit album minder een geheel is dan zijn opvolger vind ik hem door deze fantastische nummers (ook Stay Positive en Weak Become Heroes zijn geniaal mooi) toch iets beter.

Niet slecht, maar af en toe zit het er toch stevig naast vind ik.

Turn The Page is zeker het beste nummer. Maar om dan 1 seconde later "Has it come to this Oh! Oh! Oh! Oh!" te horen ... ouch. Leuke nummers als "The Irony of It All" worden afgewisseld met melige shit ala "Let's Push Thing's Forward". Nee dank u.

Meest typische nummer is daarom misschien wel "It's Too Late". Begint prachtig, erg cool en stijlvol, en dan dat refreintje. Hoe stevig kan je een track verkloten.

2.5* kan er wel af. Soms leuk, soms kut. En iets teveel ge"geezer", maar uiteindelijk wel een aardig album. Echt hoogstaand vind ik het niet, behalve Turn The Page.

Wat een plaat! Wat een teksten!

Het werd toch wel eens tijd om een berichtje te schrijven over een van mijn favoriete albums ooit:

Lang geleden, in 2002 om precies te zijn, sleutelde een straatschoffie uit Birmingham genaamd Mike Skinner in zijn slaapkamer een album in elkaar. Een album volledig bestaande uit goedkope UK Garage-beats, waarop Mike uit pure armoe zelf maar een beetje overheen praat-rapte met zijn vet Brits accent. Het resultaat: Original Pirate Material werd een revelatie en een van de grote cult-meesterwerken van vorig decennium. Waar de meeste artiesten kiezen voor ofwel vorm ofwel inhoud, daar slaagde Mike Skinner aka The Streets erin om vorm voor inhoud te laten werken en omgekeerd. Elk nummer is aldus een kleine sfeerimpressie over het leven van jongeren uit stedelijk Groot-Brittannië aan het begin van de 21ste eeuw, gedeclameerd in de taal van de straat en ondersteund door knullige maar aanstekelijke instrumentatie die een leven van stoned op je beurt wachten in de McDonalds en eenzaam naar huis wandelen na alweer een teleurstellende uitgaansavond oproept. Ontroerend maar ook grappig, net als het leven zelf. Soms wint een underdog wel eens.

De wereld van The Streets is een kruising tussen de ik-doe-het-omdat-ik-me-verveel-rusteloosheid van Trainspotting en de inner city-klunzigheden van The Inbetweeners door de ogen van een soort Brits equivalent van Luc De Vos. Een treurige muurbloem met stemmingswisselingen die slechts de helft begrijpt van wat hij analyseert. ‘Turn the page on the day, walk away’ opent Mike de plaat, maar het is iets waar hij gedurende de volgende 45 minuten nooit in slaagt.

Bijna elk jeugdcultureel aspect komt onder Mikey z’n telescoop terecht, van verveling in Geezers Need Excitement (‘it’s never going to be the Jackie Chan scene it coulda been’) en liefdesverdriet in It’s Too Late (‘Couldn’t see past the end of my beer what was getting near’) tot het bespreken van de vorige avond met de mates in Don’t Mug Yourself (‘A new day another morning after, leaning back on my chair in a greasy spoon cafeteria’). Verder wordt er ook veel gezopen, gerookt, gesnoven en gefeest, om met Stay Positive eerder wanhopig af te sluiten, als een neerslachtige man die over een brug loopt en zich plots afvraagt of hij er niet beter gewoon van kan springen alvorens gewoon verder te lopen. De scenario’s op zich zijn niks bijzonder, maar door de manier waarop Mike Skinner zijn zinnen intoneert en aan elkaar rijgt, worden ze episch in hun conventionaliteit. Hij probeert de Britse alledaagsheid nergens te ontstijgen, maar sluit ze net liefdevol in de armen.

En zo komen we tot de kern van wat dit album zo speciaal maakt. Het onbenullige groots laten lijken in diens kleinheid, Mike Skinner kon het één album lang als geen ander. Daarna werd het stukje bij beetje minder, totdat het gevaar van zelfparodie zodanig op de loer lag dat The Streets gewoon ophield te bestaan. Maar één goddelijk album viel alles op de juiste plek. En dat is meer dan genoeg geweest. Sta jezelf als het even kan toe om je te laten betoveren door dit unieke werkstuk.

(Dit bericht komt van mijn gloednieuwe muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)

Een album dat vooral uitblinkt in de teksten. De zanger laat het alvast overkomen als een preek vol vertrouwen. Niet alle nummers zijn even interessant, maar over het algemeen is dit wel goed.

Het gaat voor mij helaas wel relatief snel vervelen. Normaal zet ik een album gemakkelijk een paar keer achter elkaar op, zeker als ik het wil beoordelen hier op de site. Maar na een tijd heb ik echt wel gehad, wat ik bij veel sterke albums niet zo ervaar. Denkelijk omdat het (voor mij althans) muzikaal gezien weinig variatie biedt.