Blackmore's Night - Shadow of the Moon (1997)

Wow, dit album raakt mij diep. Is dit echt dezelfde Ritchie Blackmore als die van Deep Purple? Ja dus, hij heeft zijn elektrische gitaar omgeruild voor een akoestische en speelt lichte gevoelige nummers.

Sluit je ogen en laat je meevoeren door dit album en je komt uit ergens in de middeleeuwen. Ik heb me nooit een voorstelling kunnen maken van hoe muziek toen had moeten klinken, maar dit komt toch dicht in de buurt!

Het begint al gelijk met het prachtige openings- en titelnummer, en vervolgens stapelen de hoogtepunten zich op, Play Minstrel Play, waar Ian Anderson himself zich uitleeft op de fluit, de schitterende Renaissance-cover Ocean Gypsy die zelfs het origineel overtreft en misschien nog wel het meest bijzondere, de cover van Wish You Were Here. Pink Floyd denk je dan.. Mis! Het is een cover van het Rednex-nummer, en een schitterende uitvoering.

Ik weet dat deze Man in Black doet wat ie het liefste doet, nu met dit project, maar geef mij toch maar liever Ritchie Blackmore's Rainbow

Blackmore elektrisch of blackmore akoestisch, hij blijft een beest op gitaar.

Deze vond ik inderdaad ook nog wel leuk en ja er staan schitterende nummers op, maar na dit album had Blackmore wat mij betreft terug mogen grijpen naar de muziek die we van hem gewend waren. Ik vind het eeuwig zonde dat deze briljante gitarist zo loopt te "flierefluiten". Blackmore op het podium zoals op Rainbow's "On stage" of "Made in Japan" is waarvoor die man geboren is. Blackmore's Night maakt me na al die jaren verdrietig.

Mij niet integendeel zelfs het is goed muziek en Blackmore word echt niet naar beneden gebracht, heb je die solo's wel gehoord dat laat dit muziek klinken als half rock half minstrel...de meeste solo's zitten zeker weten wel rock trekjes gezien, en ik heb ze live gezien en geloof ''Child in Time''werd geweldig mooi gebracht, en natuurlijk rockt hij zeker nog wel met nummers als all for one, en de Deep Purple klassieker Black Night.

Ik vind knap dat Blackmore inneens een draai de andere richting durft op te gaan, en ik sta dan ook voorledig achter hem met zijn keus.

Ritchie goes minstrel !! Hij keert de harde muziek de rug toe, doet Rainbow in zijn knapzak en wordt een middeleeuwse ministreel en bard. Samen met zijn vrouw Candice Night, brengt hij heel lekker in het gehoor liggende ouderwetse deunen, meestal allemaal op akoestische instrumenten. Candice zingt de nummers vol, en ze heeft een prettige stem (en is ook nog eens een heel prettige verschijning). Goed album !!

De eerste cd.
Was verfissend en boeiend. Bevat enkele zeer fraaie nummers en laat Blackmore horen, zoals wij hem niet vaak gehoord hadden.

Bijna 10 jaar oud maar nog even mooi. Schitterende plaat en vooral Spirit of the Sea en Wish You Were Here.

Staat nog een cover van Renaissance op en wel Ocean Gypsy de originele vind ik beter in tegenstelling tot andere berichten hier..
Rustige plaat om eens lekker onderuit te zakken.

Inmiddels ken ik drie opnames van Blackmore's Night: Ocean Gypsy, Under the violet Moon en een live opname van Ariel. Ik vind het prima, Blackmore's getokkel doet het best. Maar de enorme echo, waarin vele noten verzuipen, in alle drie bovengenoemde titels, heeft niemand daar nou bezwaar tegen? Ik wel. Ik heb een sterk vermoeden dat met een droge opname, dicht op de instrumenten, de liedjes veel beter tot hun recht zouden komen.

Een aardige vergelijking:

http://www.musicmeter.nl/album/24996

en dan het tweede liedje.

Net als ongetwijfeld vele andere Blackmore adepten was mijn verbazing groot toen dit album in de winkel verscheen. Maar de verrassing was toch beslist niet onaangenaam te noemen. Ocean Gypsy kende ik al van Renaissance maar een dergelijke fraaie uitvoering had ik beslist niet verwacht. Voor het overige waren vergelijkingen met Mike Oldfield niet te onderdrukken in ieder geval. Voor mij stond vast dat dit een eenmalig avontuur was maar wie had ooit durven denken dat dit avontuur zich nu al 11 jaar voortsleept...........

Een nieuwe ontdekking dit.
Het begon bij Black Sabbath.
Daarna verdiepte ik me in Ozzy Osboure solo.
Vervolgens kwam Dio.
En toen Rainbow.
En zo ben ik hier beland.
Deep Purple staat nog op verlanglijstje.

Wat vind ik van dit nieuwe project? Tja, het doen aan me andere artiesten denken. Aan All About Eve, maar de stem is minder goed. Aan Mike Oldfield, wanneer hij vrouwelijke zangeressen inhuurt. Ook die stem(men) vind ik beter. Toch heeft het iets, maar ik moet nog wennen. Volgens mij heeft hij te veel albums onder die naam en in die stijl uitgebracht.

Van al die zijprojecten/ afsplitsingen van (ex) Deep Purple leden heb ik hiermee de minste haast tot ontdekken. Shadow of the Moon is het enige album van Blackmore's Night dat me tot nu toe bekend is. Best wel goed en ook wel leuk om 1 keer per jaar te draaien, maar nou niet echt een project waar ik alles van wil horen.

Het debuut van Blackmore's Night en mijn eerste kennismaking met dit project. Mooie, folklore/renaissance geïnspireerde muziek. De plaat trapt af met het geweldige titelnummer en de overige sluiten hier mooi op aan. Een sterk debuut!

Had nogal virtuoos akoestisch gepingel verwacht maar dat valt eigenlijk een beetje tegen.

Die vrouw is er wel één uit duizenden, al is het niet echt qua stem.

Zoiets heb ik ook op die leeftijd.

Lekker een aantal decennia terugschakelen, waarom niet.

Geen topper, maar zo nu en dan toch aardig om weer eens te streamen. Geen authentieke middeleeuwse muziek maar wel met die saus overgoten. De sfeer is desondanks wel OK, hoewel dit genre me meestal meer boeit als het live wordt gespeeld in een meer oorspronkelijke setting.
ik ga toch ook eens wat andere albums van Blackmore's Night proberen.
Deze blijft voor mij op 3,5* staan.

Dit album blijft voor mij een ware klassieker. Van begin tot einde is geen verzwakking te ontdekken.

10 maart komt de speciale 25th Anniversary editie uit.

New Release: Blackmore's Night - Shadow Of The Moon (25th Anniversary Edition) I Bluestown Music - bluestownmusic.nl

Is dit reden voor een nieuwe toevoeging: het betreft een andere hoes en een ander label dat hem uitbrengt.

Maggie Reilly had hier denk ik geweldig bij gepast, Ritchie zijn liefje bracht het er goed vanaf hoor, maar mis wel ballen in haar stem. Maar het zweefzangerige elfjes element was denk ik ook wat hij zocht.
Lang geleden dat ik deze plaat gehoord heb, lang geleden ook uitgeleend... maar weer eens op de kop zien te tikken...