Lloyd Cole - Don't Get Weird on Me Babe (1991)

Van deze cd draai ik altijd alleen 'side one' (vreemd genoeg zijn dat bij bovenstaande tracklist nummers 7 t/m 12...). 'Side two' (hier dus nummers 1/6) heeft meer een rock geluid en daar is Lloyd Cole naar mijn mening niet goed in. Toch een 5 want op deze cd staat ook mijn favoriete Lloyd Cole solo nummer 'Man Enough' en alleen daarvoor al zou ik eigenlijk minimaal 10 punten willen geven.

Bij mij ook. Ik vermoed dat dit een foutje is van de invoerder.



Kant 1 (hier 2 dus) is inderdaad sterker, toch is er op side 2 ook nog veel te genieten, zoals Weeping Wine en The One You Never Had.

Een van Lloyds besten!

prachtige plaat van lloyd cole die toch altijd kwaliteit aflevert

Ken van dit album enkel Margo's Waltz wat ik toch wel één van de mooiste slaap-liefdesverdriet-liedjes vind die ik ken (ook al is het Prefab Sprout gehalte wel erg hoog in dit nummer).

Toen dit album net uit was nam een vriend het voor me op een bandje op, en daarop stonden eerst de zes rocknummers en daarna de zes orkestrale, hetgeen ik heel juist vond omdat die tweede categorie voor mij hier duidelijk het hoogtepunt vormt. Maar toen ik een paar jaar later de CD vond stond achterop: "SIDE ONE - Butterfly [enz.] SIDE TWO - Tell your sister [enz.]". Dus misschien waren er twee verschillende versies, en is de ene al vrij spoedig vervangen door de andere?

De rockkant is niet onaardig, de orkestrale kant is prachtig. Ik ken niet al het solowerk van Cole, en ben er mee gestopt toen het steeds Amerikaanser leek te worden, maar van wat ik ken is déze de enige die de moeite waard is -- en hoe. Voor mij is Half of everything het absolute hoogtepunt.

Nou ja... net even in de PC gestopt om te kijken wat mijn tweede en derde favoriete nummers zijn, en prompt genereert Windows Media Player de titels in de rock-orkest-volgorde, dus niet kloppend met hoe ze op mijn CD staan... Deze wereld is vol ondoorgrondelijke wegen...

Ben zeer verrast door de kwaliteit op dit album, prima cd van Lloyd Cole.

Ik had dat eerlijk gezegd niet verwacht. Je ziet ook een beetje aan de curve op musicmeter: de eerste paar jaren stond Lloyd Cole (met zijn Commotions) aardig in de belangstelling. Maar na het eerste album neemt de interesse al snel af.

Alsof Cole na één album eigenlijk alles wel gezegd heeft en gedaan. Ja, ik heb deze cd ook nog maar vrij kort in huis en heb mij dus ook schuldig gemaakt aan de miskenning van Cole. Maar hij verdient echt beter, geeft Don't get weird on me babe ook perfect weer.

Hij heeft een aangename stem, beheerst zowel akoestisch werk als het wat stevigere (hoewel dat laatste niet de hoofdmoot van de hele cd is), in het genre vervolgwave/rock, schrijft sterke composities. Dat maakt alles bij elkaar het een zeer prettig album om naar te luisteren, over de hele lengte van de cd.

Eigenlijk zou zo iets eens een soort van herkansing moeten krijgen. Een album in de categorie destijds nagenoeg genegeerd en inmiddels vrijwel vergeten. Gedateerd is het bepaald nog niet. We kunnen het alleen nog eens af en toe onder de aandacht brengen.

Een album met 2 gezichten welke mij beide bevallen maar met een voorkeur voor de wat meer intieme orkestrale ingetogen nummers.
Na het afscheid van zijn Commotions maakte Lloyd Cole een sterke debuutplaat om deze met dit album te vervolgen, ik had de plaat al lange tijd niet meer gedraaid maar heeft de tand des tijds uitstekend doorstaan.
Lloyd verrijkt zijn ( gitaar) muziek ook meer , de strijkers, hammond orgel en accordeon zijn prominenter aanwezig dan ooit.
There For Here, Margo"s Waltz, Half Of Everything, Man Enough & What She Doesn"t Know zijn van grote schoonheid maar eigenlijk staat er geen enkel misser op dit album.
Op naar zijn derde soloplaat om te luisteren en beoordelen.

Als ik op Discogs en streaming sites kijk zie ik een andere volgorde in de tracklist staan dan die hier op MuMe! Deze lijkt die van een promo-uitgave.

What He Doesn't Know, Margo's Waltz en vooral She's a Girl and I'm a Man, die klinkt zoals ik hem ken van zijn tijd met The Commotions. En Tell Your Sister komt een beetje daarbij in de buurt.

Het klinkt met violen (uit synths?) in diverse nummers wel anders dan ik ken van zijn beginperiode met The Commotions, het wordt nergens zoet of heel erg als een ballad maar wel iets smoother. Ook de toevoeging van een orgeltje in diverse nummers is wel lekker. En een accordeon in Man Enough doet dan weer denken aan zowel Grace Jones als Sade.

De nummers klinken dus wel anders dan voorheen maar passen prima bij elkaar en er zit geen nummer bij die ik zou overslaan. Het is wel even wennen en dus start ik met 3,5* maar ik denk dat dit weldra opgehoogd wordt naar 4* als ik het vaker beluisterd heb.

Op dit ogenblik vullen de mooie luisterliedjes de gehele kamer. In een enkel geval is het best jammer dat je een artiest nagenoeg bent vergeten na een geweldig debuut... lang, lang geleden.

Echter... wat is dit een mooi album van Lloyd Cole! Ik verheug me zeker op meer!

Kleine Lloyd Cole revival hier in huis, deze vanavond weer eens herbeluisterd. Dit blijft een sfeervolle plaat met de hoogtepunten de ingetogen nummers op dit album.