Santigold - Master of My Make-Believe (2012)

Mss wel de release waar ik het meest naar uitkijk. Go, Disparate Youth en Big Mouth zijn stuk voor stuk schitterend. Vooral disparate youth is ongelooflijk

Disparate Youth vind ik inderdaad erg sterk, en Go ook. Big Mouth vind ik daarentegen niet veel aan. Ik vind het geen Santigold nummer en het past meer bij Buraka Som Sistema (die het ook geproduceerd hebben) dan bij haar. Op hun album was het een aanvulling geweest, hier misstaat het. En dan ook nog eens als afsluiter van het album slechte keus.

Big mouth vond ik ook het minste, maar is wel na een tijdje blijven steken.

Helemaal met je eens. Big Mouth is zeker een groeier. Ik vind de video geweldig.

Dit album zou vandaag uit moeten komen.. deze releasedatum is dus verkeerd!?

Je zou bijna vergeten, omdat ik Go!, Disparate Youth en Big Mouth al zo lang ken, dat die vooruitgeschoven nummers het album wel steengoed maken.
Vind het wederom geen foutloos album, enkele nummers liggen me niet geheel, maar This Isnt our Parade en The Riot's Gone zijn beide eveneens pareltjes, alsook the Keepers. Dat zorgt ervoor dat dit album zeker een dikke 4* verdient, met enkele duidelijke 5*-nummers.

Na enige luisterbeurten moet ik zeggen dat dit album NOG leuker klinkt dat zijn voorganger.
Ze stelt absoluut niet teleur met deze nieuwe schijf.

4*

Ik vind hem helaas niet zo goed als het debuut. Het nummer Disparate Youth vind ik nog steeds geweldig maar er staat verder niet zoveel op dat net zo sterk en emotioneel is als dat nummer. Pirate in the Water en God from the Machine komen nog het meest in de buurt en zijn ook zeer zeker de moeite waard maar er staan wat mij betreft ook de nodige skippers op deze CD (Freak Like Me en de laatste 2 nummers).
Hopelijk hoeven we niet weer 4 jaar te wachten op een nieuwe plaat van Santigold.

The Keepers een skipper? Dat vind ik best een fijn nummer. Wel heb je gelijk als je zegt dat alles verbleekt bij Disparate Youth. Hoe kan het ook anders, dit nummer is magistraal en wat mij betreft het beste wat ik dit jaar al heb gehoord (op de radio).

Ik had het eigenlijk over Look at These Hoes en Big Mouth. The Keepers vind ik wel goed al moest ik die een aantal keer goed horen voordat het kwartje viel.

Ik hoorde Disparate Youth toevallig gisteren op 3FM, niet gedacht dat zij Santigold zouden draaien. Hopelijk wordt het een hitje voor d'r.

Eigenlijk er bij toeval achter gekomen vandaag dat Santigold een nieuw album uit heeft.

Op het eerste gehoord klinkt het wel wat anders dan het vorige album, meer de pop-kant op en melodieuzer. Maar daar is op zich niks mis mee.

Staan wel wat lekkere tracks op, alleen jammer van Freak Like Me en Look at These Hoes.

Voor nu 3,5 sterren.

Klinkt leuk maar vind het vooral een herhalingsoefening van wat al gedaan is door haarzelf en M.I.A.

Santi is overduidelijk nog dezelfde Santo! Niet ter plaatse blijven trappelen, wel gegroeid naar de volgende fase. Da’s maar goed ook, want als je met deze nieuwe plaat ook de gelegenheid neemt om haar eerste wapenfeit van (al / amper) vier jaar geleden weer eens op te leggen valt op dat haar geluid daar intussen behoorlijk achterhaald is. Niet dat het iets afdoet aan de hoge kwaliteit van haar debuut, maar zijn tempo en bepaalde speelse elementen in de muzikale uitwerking geven het met huidige oren een gedateerd randje. Misschien zegt dat meer over onze vesnelde levensstijl en bijbehorende beperkt houdbare ervaringen als vier jaar al een muzikale kloof betekent. Gelukkig is de huidige Santi niet helemaal meer diezelfde Santo en klinkt ze met Master of My Make-Believe weer ontzettend relevant. Het resultaat is een donkere plaat die bij momenten zo strak is vormgegeven dat het haast afstandelijk wordt. Deze muziek vindt plaats in een besloten bubbel. Alles en iedereen ziet alles en iedereen, maar niets en niemand komt daadwerkelijk in aanraking met niets of niemand. Het compacte karakter verklaart 2012 tot 1984, wanneer bewegingsvrijheid beperkt zal zijn en individu weer tot mens wordt gekneed. Santigold verzet zich tegen haar eigen lugubere tonen door in zowel tekst, zang als muziek betrokken en scherpzinnig uit de hoek te komen. Alsof ze met een puntig object langs de rand krast, haar eigen bubbel te gaan dreigen doorprikken. De tweestrijd tussen de starre volharding en het naderende losbarsten maakt dat de muziek knispert en knettert langs alle kanten. Een definitieve ontploffing blijft gelukkig uit, waardoor de spanning overeind blijft. Master of My Make-Believe weerspiegelt een somber denkbeeld dat door de artieste bewerkt wordt tot een draaglijke leefwereld. De apocalyps is nooit ver weg, maar Santigold bevat nog te veel leven om zich gewonnen te geven. Met de druk van de tikkende klok en het dalende plafond lijkt ze haar vrijheid te vinden. Wanhoop en hoop liggen even dicht bij elkaar als haat en liefde, van deze bedenkelijke visie weet dit album je op indrukwekkende wijze te overtuigen. Het is maar wat je wil geloven natuurlijk...

Ik vind Disparate Youth af en toe wel wat weghebben van Making Plans for Nigel van XTC.

Leuke opvolger van Santi trouwens!

Voor wie zich afvraagt waar Go! vandaan komt: Visitors - Joyo Can You Hear Me Pt. 1

Wat mij betreft één van de leukste popreleases van het jaar. Bij geen enkel nummer slaat de verveling toe.

Wordt steeds beter, heerlijk!

Hiphopper - Thomas Rusiak feat. Teddybears Sthlm

Disparate Youth is een briljant nummer natuurlijk, maar volgens mij hebben ze wel erg goed naar naar deze Zweedse Thomas Rusiak geluisterd. Vooral de hook lijkt er heel erg op. Vinden jullie het ook op elkaar lijken?