Santigold - Master of My Make-Believe (2012)

Helemaal met je eens. Big Mouth is zeker een groeier. Ik vind de video geweldig.

Je zou bijna vergeten, omdat ik Go!, Disparate Youth en Big Mouth al zo lang ken, dat die vooruitgeschoven nummers het album wel steengoed maken.
Vind het wederom geen foutloos album, enkele nummers liggen me niet geheel, maar This Isnt our Parade en The Riot's Gone zijn beide eveneens pareltjes, alsook the Keepers. Dat zorgt ervoor dat dit album zeker een dikke 4* verdient, met enkele duidelijke 5*-nummers.

Santi is overduidelijk nog dezelfde Santo! Niet ter plaatse blijven trappelen, wel gegroeid naar de volgende fase. Da’s maar goed ook, want als je met deze nieuwe plaat ook de gelegenheid neemt om haar eerste wapenfeit van (al / amper) vier jaar geleden weer eens op te leggen valt op dat haar geluid daar intussen behoorlijk achterhaald is. Niet dat het iets afdoet aan de hoge kwaliteit van haar debuut, maar zijn tempo en bepaalde speelse elementen in de muzikale uitwerking geven het met huidige oren een gedateerd randje. Misschien zegt dat meer over onze vesnelde levensstijl en bijbehorende beperkt houdbare ervaringen als vier jaar al een muzikale kloof betekent. Gelukkig is de huidige Santi niet helemaal meer diezelfde Santo en klinkt ze met Master of My Make-Believe weer ontzettend relevant. Het resultaat is een donkere plaat die bij momenten zo strak is vormgegeven dat het haast afstandelijk wordt. Deze muziek vindt plaats in een besloten bubbel. Alles en iedereen ziet alles en iedereen, maar niets en niemand komt daadwerkelijk in aanraking met niets of niemand. Het compacte karakter verklaart 2012 tot 1984, wanneer bewegingsvrijheid beperkt zal zijn en individu weer tot mens wordt gekneed. Santigold verzet zich tegen haar eigen lugubere tonen door in zowel tekst, zang als muziek betrokken en scherpzinnig uit de hoek te komen. Alsof ze met een puntig object langs de rand krast, haar eigen bubbel te gaan dreigen doorprikken. De tweestrijd tussen de starre volharding en het naderende losbarsten maakt dat de muziek knispert en knettert langs alle kanten. Een definitieve ontploffing blijft gelukkig uit, waardoor de spanning overeind blijft. Master of My Make-Believe weerspiegelt een somber denkbeeld dat door de artieste bewerkt wordt tot een draaglijke leefwereld. De apocalyps is nooit ver weg, maar Santigold bevat nog te veel leven om zich gewonnen te geven. Met de druk van de tikkende klok en het dalende plafond lijkt ze haar vrijheid te vinden. Wanhoop en hoop liggen even dicht bij elkaar als haat en liefde, van deze bedenkelijke visie weet dit album je op indrukwekkende wijze te overtuigen. Het is maar wat je wil geloven natuurlijk...